Μια ιστορία από τα συνηθισμένα και τα καθημερινά

Σε συνέντευξή του, ο Σόλτερ είχε πει ότι του αρέσει να κυοφορεί ένα λογοτεχνικό έργο σαν κάποιος που κρυφοκοιτάζει τη ζωή σ’ ένα ολόφωτο σπίτι. Ανθρωποι πάνε κι έρχονται, τρώνε και κοιμούνται, εξαφανίζονται για ημέρες, τσακώνονται, παραμένουν αθέατοι με τη σκιά τους να χορεύει σε κάποιο τοίχο. Χτίζουν την ιστορία τους. Σταδιακά ωστόσο το μάτι ελκύεται από τις λεπτομέρειες της διακόσμησης, θα πρόσθετα. Και ίσως ίσως αυτό που μετράει άμα αρχίσεις να αφηγείσαι την ιστορία των ενοίκων να είναι οι μινιατούρες στα ράφια ή οι διακοσμητικές λεπτομέρειες στους τοίχους. Κάπως έτσι κι εδώ ο 90χρονος συγγραφέας, με πλήρως αφομοιωμένες (όπως και ο Μπόουμαν) τις λογοτεχνικές τάσεις και σχολές των τελευταίων δύο αιώνων, σε καλεί να γνωρίσεις το ευτυχώς άρτια μεταφρασμένο αριστούργημά του. Ο ίδιος έχει αφηγηθεί, εν μέσω γλωσσικής ευφορίας, μια ιστορία απαρτιζόμενη από τα συνηθισμένα και τα καθημερινά. Κι αυτό είναι όλο.