[Πάμε σινεμά] Η Βαβυλωνία του Χόλιγουντ

«Οδηγός επιτυχίας»: Χόλιγουντ: πόλη και κράτος μαζί, με τους δικούς του ακόλουθους, νεοφώτιστους, ιεροφάντες και, φυσικά, μάρτυρες – όπως κάθε θρησκεία. Οι μάρτυρες βέβαια δεν πιάνουν πολύ χώρο στα βιβλία του, που, όπως είναι φυσικό, εστιάζουν αποκλειστικά στους νικητές Σφαιρών και αγαλματιδίων. Εφήμερα και αυτά: ποιος θυμάται σήμερα αστέρες της δεκαετίας του ’30 ή του ’40 που μπορούσαν με ένα τους μόνο νεύμα να επιφέρουν σαρωτικές αλλαγές στη μαζική κουλτούρα της εποχής; Από το ξεκίνημά του, όμως, το Χόλιγουντ υπήρξε μια βιομηχανία θεάματος και τραγωδίας – μιας τραγωδίας γεμάτης χαμένες ζωές, ναρκωτικές ουσίες και απτό, σκληρό δράμα (για όσους ενδιαφέρονται, υπάρχει το εκπληκτικό βιβλίο του Κένεθ Ανγκερ «Hollywood Babylon», με υλικό αρκετό για να γοητεύσει ή και να απωθήσει τους λιγότερο υποψιασμένους).

Ο Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ σκηνοθετεί από το 1970, γυρίζοντας τις ταινίες του εκτός χολιγουντιανού συστήματος αλλά δίχως να έχει  αρνηθεί μια θέση μέσα στο «σύστημά» του. Αλλωστε δεν είναι λίγοι οι αστέρες που πέρασαν μπροστά από την κάμερά του – πολλά δε από αυτά τα φιλμ υπήρξαν εμπορικές επιτυχίες. Σήμερα όμως παρουσιάζει την πιο βιτριολική δουλειά του – ένα φιλμ αποστομωτικά κυνικό,  σατιρικό και αβάσταχτα απελπισμένο. Από μια άποψη, αυτό δεν θα έπρεπε να μας εντυπωσιάζει: οι φορείς του χολιγουντιανού «στίγματος», παραμορφωμένοι από τις αλλεπάλληλες πλαστικές επεμβάσεις αλλά και πλήρως διεφθαρμένοι, πιστοί ακόλουθοι μιας «ιδεολογίας» που ξεκινά και τελειώνει στη ματαιοδοξία, βρίσκουν άνετα τη θέση τους στην προβληματική ενός δημιουργού που ενώ αρχικά έδειξε να τον ενδιαφέρει η σωματική μετάλλαξη, στη συνέχεια αφοσιώθηκε πλήρως σε αυτήν της ψυχής (εδώ συνυπάρχουν ανετότατα και οι δύο έννοιες).

Και ενώ ο Μπίλι Γουάιλντερ έστησε μια «Λεωφόρο της Δύσης» γεμάτη νοσταλγία για μια παρακμάζουσα αυτοκρατορία, ο Κρόνενμπεργκ (που, για πρώτη φορά στη καριέρα του, αφήνει τον Καναδά και κατεβάζει κινηματογραφικό συνεργείο στο Λος Αντζελες) πετά στα άχρηστα οποιοδήποτε αισθητικό στοιχείο θα μπορούσε να αφήσει μία, έστω, υποψία ρομαντισμού. Η χρυσή εποχή του Χόλιγουντ έχει πια περάσει: η φωτογραφία, όπως ακριβώς και η αφήγηση, είναι στιλπνή, κλινική και αποστασιοποιημένα συμμετρική – σχεδόν εχθρική απέναντι στον (συνένοχο;) θεατή που θα ήθελε, απλώς, να διασκεδάσει με τα χαζολογήματα των ματαιόδοξων αστέρων. Η σεναριακή πινακοθήκη εδώ συμπεριλαμβάνει αρκετούς.

Ολοι τους άμεσα συνδεόμενοι με την οικογένεια Γουέις: ο πατέρας (Τζον Κιούζακ) είναι ένας περιζήτητος ψευτοψυχαναλυτής ενώ η μητέρα (Ολίβια Γουίλιαμς) ασχολείται αποκλειστικά με την καριέρα του γιου τους (Εβαν Μπερντ), ενός κακομαθημένου 13χρονου, ήδη κινηματογραφικού αστέρα που μπαινοβγαίνει στις κλινικές αποτοξίνωσης. Τέλος, μία από τους πελάτες του Κιούζακ, η Αβάνα (Τζούλιαν Μουρ – βραβευμένη στις Κάννες για μια σπουδαία ερμηνεία), είναι μια ξεχασμένη ηθοποιός που ονειρεύεται τα πρωταγωνιστήσει στο ριμέικ μιας ταινίας που γύρισε η μητέρα της στη δεκαετία του ’60.

Και φλερτάροντας πότε με τη φάρσα, ενίοτε και στα όρια του γελοίου (η Τζούλιαν Μουρ αγκομαχά στην τουαλέτα σε μια σκηνή που άνετα θα έβρισκε μια θέση στη φιλμογραφία των Φαρέλι) και πότε με την αγριότητα (ο 13χρονος σταρ αποπειράται να στραγγαλίσει ένα 6χρονο παιδί που «απειλεί» την καριέρα του), ο Κρόνενμπεργκ αποδεικνύει, στα 72 του χρόνια, πως είναι το ίδιο ατρόμητος όπως και τότε, έτοιμος να ακολουθήσει τον μύθο του στα άκρα, όπου κι αν αυτός τον βγάλει, ολοκληρώνοντας μια γνήσια τραγωδία όπου ακόμη και η κάθαρση είναι αμείλικτη απέναντι στους ήρωές της, και σ’ εμάς τους ίδιους.

Βαθμοί: 8