«Βρέχει» νέα άλμπουμ στο ξεκίνημα του 2015

Ποιος είπε ότι η ιδανικότερη περίοδος για μουσικές κυκλοφορίες είναι πριν και κατά τη διάρκεια των εορτών; Η αγορά και τα ήθη της είναι η απάντηση, τα οποία όμως υπακούοντας ίσως σε μια διαδικτυακά υπαγορευμένη ανάγκη για αύξηση της δισκογραφικής προσφοράς μπορεί και να αλλάζουν. Εντός του υπολοίπου του τρέχοντος μήνα, λ.χ., τα πλέον προσδοκώμενα άλμπουμ πλησιάζουν την ντουζίνα. Τα κριτήρια επιλογής τους δεν είναι απολύτως αντικειμενικά, ας τα κατανείμουμε επομένως τουλάχιστον ημερολογιακά.

Μόλις πριν από μία εβδομάδα κυκλοφόρησε το άλμπουμ – ντεμπούτο «At Least for Now» του Λονδρέζου Μπέντζαμιν Κλεμεντάιν, τον οποίο είδαμε τον Δεκέμβριο στο Gazarte. Χθες ήταν η ημέρα της Λόρα Ουέλς, της indie τραγουδοποιού που έγινε γνωστή κυρίως για τη συμμετοχή της στο σουξέ «Here for you» των Gorgon City, η οποία κυκλοφόρησε το ντεμπούτο της «Soft Control» (Polydor). Επίσης χθες οι Enter Shikari, οι βρετανοί υπηρέτες του ήπια πειραματικού και ηλεκτρονικού hardcore, λίγο μετά την ξεσηκωτική συναυλία τους τον Νοέμβριο στην Αθήνα κατέθεσαν το τέταρτο άλμπουμ τους, με τίτλο «The Mindsweep» (PIAS) και ένα – δύο σινγκλ πραγματικά σαρωτικά. Και σήμερα όμως, το φως της ημέρας αντικρίζουν πέντε νέοι δίσκοι: ένας είναι των Belle and Sebastian, λέγεται «Girls in Peacetime Want to Dance» (Matador) και αν κρίνουμε από το αγαπητό στα ελληνικά ραδιόφωνα σινγκλ «The Party Line» επικυρώνει το γεγονός ότι η σκωτσέζικη μπάντα εισάγει στην ποπ (ευήλιου) δωματίου που τη διέκρινε μια μικρή ντισκομπάλα και μπόλικες χορευτικές φιγούρες.

Οι Decemberists, από την άλλη, δεν αλλάζουν μεν την indie και εγγράματη φολκ τους στο «What a Terrible World, What a Beautiful World» (Capitol), αυτή τη φορά όμως ξεκουράζονται από την concept λογική παλιότερων δουλειών. Οι εναπομείναντες The Go-Betweens έχουν κρεμάσει καιρό τώρα τις κιθάρες τους (και τα βιολιά ή τα όμποε) και η Domino θεωρεί κατάλληλη την απόσταση από την παύση τους για να κυκλοφορήσει το πρώτο box set, της οριστικής μάλλον συλλογής «G Stands for Go-Betweens». Σε διαφορετικό μήκος κύματος, ο Mέριλιν Μάνσον  έχει ήδη έτοιμο (από τη δική του, Hell Etc.) το άλμπουμ «The Pale Emperor»: σύμφωνα με τα λεγόμενά του είναι «πολύ κινηματογραφικό», επηρεασμένο από παλιά blues, χωρίς πάντως να αφήνει εκτός τα «σκληρά συστατικά».

Οι αγαπημένοι Waterboys του Μάικ Σκοτ, ευμετάβλητοι όσο η προσφιλής τους θάλασσα ή όσο χρειάζεται για να περάσουν από τη λεγόμενη «big music» (όπως την όρισε το ομώνυμο τραγούδι τους) στη φολκ και κατόπιν σε πιο ροκ δρόμους, ηχογράφησαν στο Νάσβιλ παρέα με αμερικανούς μουσικούς το «Modern Blues» (Kobalt) και το αποτέλεσμα μοιάζει ακριβώς με κάτι που το συγκρότημα θα δημιουργούσε σήμερα στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Σε μια ακτή του Ειρηνικού πάντως, στο Σαν Φρανσίσκο, ο κιθαρίστας Τάι Σίγκαλ και η μπάντα του έδωσαν προ καιρού μερικές από τις επιεικώς ζωηρές συναυλίες τους, ιδωμένες φέτος και από τους εντός συνόρων φαν του garage rock και το αποτέλεσμα συγκεντρώνεται στον ομώνυμο ζωντανό δίσκο που κυκλοφορεί από την Castle Face στις 26 του μήνα. Την ίδια ημέρα που θα διατεθεί στο αναλογικό εμπόριο και η αφρικανική εκδοχή του 45λεπτου κομματιού «In C», που υπέγραψε πριν από μισό αιώνα ο αμερικανός μινιμαλιστής Τέρι Ράιλι, έχοντας κατά νου να εκτελείται από οργανοπαίκτες απροσδιόριστου αριθμού και προέλευσης, οι οποίοι θα ερμηνεύουν κατά βούληση δοσμένες φράσεις, γιορτάζοντας τον οικουμενικό χαρακτήρα της μουσικής. Σηματοδοτώντας την επέτειό του και καλώντας στο Μάλι για τις ηχογραφήσεις τούς Μπράιαν Ινο, Ντέιμον Αλμπαρν ή Νικ Ζίνερ των Yeah Yeah Yeah’s, ο πολιτιστικός οργανισμός Africa Express, έχοντας συνεργαστεί με την Tate Modern, κυκλοφορεί το «Terry Riley’s “In C” Mali» από την Transgressive.

Κλείνοντας με κάτι λιγότερο περίπλοκο, καινούργιο άλμπουμ έχει ετοιμάσει και ο κοσμικός DJ και (υπερ)παραγωγός δίσκων της Εϊμι Γουαϊνχάουζ, της Aντέλ ή του Ρόμπι Γουίλιαμς, ο γνωστός Μαρκ Ρόνσον. Ονομάζεται «Uptown Special», κυκλοφορεί από τη Sony στις 27 Ιανουαρίου, περιλαμβάνει συμμετοχές από τον Στίβι Γουόντερ και τον Μπρούνο Μαρς μέχρι τον συγγραφέα Μάικλ Τσέιμπον στους στίχους και καθώς λέγεται πρόκειται για φόρο τιμής στο funk και το r’n’b του ’70 και του ’80, με χαρακτηριστικά αντίστοιχα ενός κινηματογραφικού μπλοκμπάστερ.