Πέρα από τα όρια της τεχνολογίας

Μπροστά σε ένα πρωτόγνωρο θέαμα που όμως έδωσε άλλη «ποιότητα» στις τακτικές του αντάρτικου πόλης βρέθηκαν τα ξημερώματα της 10ης Μαρτίου 2010 οι αστυνομικοί που μετείχαν στην αιματηρή ένοπλη συμπλοκή της οδού Κουντουριώτου στη Δάφνη, όπου σκοτώθηκε ο 35χρονος βιολόγος, μέλος του Επαναστατικού Αγώνα Λάμπρος Φούντας.

Ο νεκρός από σφαίρες αστυνομικών νεαρός άνδρας από την πρώτη στιγμή φαινόταν ότι δεν ήταν ένας απλός κλέφτης αυτοκινήτων – η Αστυνομία είχε κληθεί για να αποτρέψει την κλοπή ενός παλιού Σέατ.

Ο νεκρός φορούσε διπλά γάντια, το παντελόνι και το μπουφάν του είχαν λάστιχα στις άκρες τους για να μην πέσει μια τρίχα, να μην ακουμπήσει πουθενά το δέρμα του, να μην πέσει σταγόνα ιδρώτα. Δεν είχε πάνω του ούτε κινητό τηλέφωνο ούτε έγγραφο που θα πρόδιδε την ταυτότητά του. Ακόμη και οι κάλυκες από τις σφαίρες που έριξε εναντίον των αστυνομικών δεν έφεραν αποτυπώματα, που σημαίνει ότι φορούσε γάντια και όταν γέμισε το πιστόλι του. Ταυτοποιήθηκε αργότερα όταν διαπιστώθηκε ότι είχε συλληφθεί στα επεισόδια του Πολυτεχνείου, το 1995.

Ο «επιστήμονας τρομοκράτης» όπως τον αποκάλεσαν τότε, Λάμπρος Φούντας κατάφερε εκείνο το βράδυ να κερδίσει χρόνο για τους συντρόφους του, παρότι η συμπλοκή της Δάφνης ήταν η άκρη του νήματος για τη σύλληψη των μελών του Επαναστατικού Αγώνα – και των Μαζιώτη και Ρούπα. Ο βιολόγος Φούντας γνώριζε πολύ καλά τις δυνατότητες της τεχνολογίας και μπορούσε εύκολα να αντιληφθεί πώς οι διωκτικές Αρχές μπορούν να την αξιοποιήσουν. Ετσι, εγκαινίασε μια συμπεριφορά αποχής από την τεχνολογία, την οποία υιοθέτησαν στη συνέχεια τόσο κατηγορούμενοι για συμμετοχή σε τρομοκρατικές οργανώσεις όσο και κακοποιοί του κοινού ποινικού δικαίου. Οπως διαπιστώθηκε, άλλωστε, και ο Χριστόδουλος Ξηρός κατά τη διάρκεια του χρόνου της ελευθερίας του δεν επικοινωνούσε με κινητό τηλέφωνο. Η πιθανότητα του εντοπισμού ή της υποκλοπής επικοινωνιών τον έκανε να χρησιμοποιεί τηλεκάρτες για καρτοτηλέφωνα και ανθρώπους – όπως η 22χρονη φοιτήτρια από το Αίγιο – για τη μεταφορά μηνυμάτων. Αλλωστε, το τελευταίο πράγμα που είχε κλείσει και αφήσει στο πατρικό του σπίτι προτού παραβιάσει την άδειά του και αποδράσει, ήταν κινητό τηλέφωνο που χρησιμοποιούσε και το οποίο γνώριζε η αστυνομία. Οσο μάλιστα το στίγμα που κινητού έδειχνε ότι βρισκόταν στο σπίτι της οικογένειας Ξηρού, η ΕΛ.ΑΣ. ήταν ήσυχη για την επιστροφή του στις φυλακές και ο Ξηρός μακριά.

ΠΑΓΙΑ ΤΑΚΤΙΚΗ. Η μέθοδος της αποχής από την τεχνολογία και κυρίως τα κινητά τηλέφωνα χρησιμοποιείται, πλέον, παγίως.

Χωρίς κινητό τηλέφωνο ή άλλο έγγραφο που θα μπορούσε να προδώσει τα στοιχεία της ταυτότητάς του κυκλοφορούσε και ο 31χρονος Αντώνης Σταμπούλος, ο οποίος κατηγορείται από την Αστυνομία ότι ήταν συνεργάτης του Νίκου Μαζιώτη και της Πόλας Ρούπα.

Συνελήφθη στις αρχές του περασμένου Οκτωβρίου καθώς προσπαθούσε να εισέλθει σε γκαράζ στον Βύρωνα. Στο μισθωτήριο συμβόλαιο του γκαράζ είχαν ταυτοποιηθεί αποτυπώματα του Μαζιώτη.

Ο νεαρός είχε αφήσει τη μοτοσικλέτα του σε απόσταση δύο χιλιομέτρων από το γκαράζ, ενώ ακόμα και τα κλειδιά που επρόκειτο να παραδώσει σε συνεννόηση με τον ιδιοκτήτη τα είχε τυλίξει σε χαρτοπετσέτα για να μην αφήσει αποτυπώματα.

Χρειάστηκαν ώρες μέχρις ότου οι αστυνομικοί της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας ταυτοποιήσουν τα στοιχεία του, καθώς αρνιόταν να φωτογραφιστεί, ακόμα και να πιει νερό, ενώ μιλούσε ιταλικά ώστε να παραπλανήσει τις Αρχές.

Ηταν «άφθαρτος», «φρέσκο πρόσωπο» για τις Αρχές – η μόνη εκκρεμότητα που είχε ήταν μια προσαγωγή για αφισοκόλληση σε ηλικία 19 χρόνων.

Επικοινωνίες μιας χρήσης με επτά «πακιστανικά» τηλέφωνα – με αριθμούς στα ονόματα ανύπαρκτων μεταναστών – φαίνεται ότι έκαναν το ζεύγος Νίκου Μαζιώτη και Πόλας Ρούπα.

Χρησιμοποιώντας αυτά τα κινητά τηλέφωνα έκαναν τις ανώδυνες επικοινωνίες τους, τις συναλλαγές και τις παραγγελίες από ψητοπωλείο της περιοχής όπου βρισκόταν το κρησφύγετο τους. Σύμφωνα με καταθέσεις, οι παραγγελίες δεν ήταν συχνές και ο πελάτης έδινε μόνο διεύθυνση σπιτιού. Κατά την παράδοση ζητούσαν από τον υπάλληλο να κάνει αναπάντητη κλήση με τη δικαιολογία ότι έχουν παιδί που κοιμάται.

Κατά τη σύλληψή του ο Νίκος Μαζιώτης δεν είχε μαζί του κινητό τηλέφωνο, ενώ η έρευνα που ακολούθησε στο διαμέρισμα όπου κρυβόταν δεν φαίνεται να αποκάλυψε ευρήματα.

Η Πόλα Ρούπα είχε φροντίσει να «απολυμάνει» το διαμέρισμα κατεβάζοντας ακόμα και προσωπικές φωτογραφίες από τα κάδρα.

«Ιδιαίτερα μαθήματα» είχε πάρει και ο Χριστόδουλος Ξηρός μετά την εμπειρία του αδελφού του Σάββα, ο οποίος το μοιραίο για τη 17Ν βράδυ της 29ης Ιουνίου 2002, όταν έσκασε στα χέρια του η βόμβα που πήγαινε να τοποθετήσει στον Πειραιά, είχε πάνω του ό,τι χρειαζόταν η Αστυνομία για να ξέρει με βεβαιότητα ότι ήταν μέλος της οργάνωσης.

Η μέθοδος των λεγόμενων «πακιστανικών» τηλεφώνων έχει διαδοθεί και στις συμμορίες του κοινού ποινικού δικαίου. Το γεγονός ότι τα κινητά τηλέφωνα δεν μπορούν πλέον να είναι ανώνυμα, αλλά πρέπει να ταυτίζονται με τον χρήστη τους, οδήγησε σε μια νέα παράνομη δράση και ένα νέο προϊόν στη μαύρη αγορά. Τηλεφωνικοί αριθμοί ενεργοποιούνται στο όνομα και με τα στοιχεία μεταναστών, οι οποίοι κατά κανόνα δεν μπορούν να εντοπιστούν. Ετσι, ακόμη και αν η Αστυνομία καταγράψει συνομιλίες προς ένα τέτοιο τηλέφωνο, είναι δύσκολο να το ταυτίσει με τον πραγματικό χρήστη.