«Δεν ανοιγόταν με κουβέντες, το πολύ να έλεγε ένα γεια»

Ο «γείτονάς μας ποδηλάτης». Ετσι περιγράφουν τον Χριστόδουλο Ξηρό οι κάτοικοι του οικισμού Αγιασμόθι Αναβύσσου. Με βαμμένα ξανθά μαλλιά, πολλές φορές πιασμένα αλογοουρά, με μούσι, πάντα με γυαλιά ηλίου ή οράσεως, φορώντας άλλοτε καπέλο, και κυρίως πολύ αδύνατος ακόμη και σε σχέση με πέρυσι όταν απέδρασε, ο Χριστόδουλος Ξηρός κυκλοφορούσε με άνεση σε όλη την περιοχή.

Το χαρακτηριστικό του «αξεσουάρ» ήταν το ποδήλατο με το οποίο κάθε Τετάρτη και Σάββατο πήγαινε στη λαϊκή αγορά στην Ανάβυσσο.

Η εμφάνιση με τα έντονα ξανθά μαλλιά «τράβαγε το μάτι» και οι κάτοικοι τη χαρακτήριζαν περίεργη. Αλλοι είχαν την εντύπωση ότι ήταν ξένος που είχε πάει να εγκατασταθεί στην περιοχή, ενώ κάποιοι άλλοι στη γειτονιά είχαν την εντύπωση – έτσι είχαν ακούσει – ότι ήταν συνταξιούχος εκπαιδευτικός από την Καστοριά.

Κάποιοι είχαν δει μαζί του κάποιες φορές και έναν νεαρό που επίσης κυκλοφορούσε με ποδήλατο. Αλλοι κάτοικοι περιγράφουν ότι τον είχαν δει με μια γυναίκα και ένα αγοράκι ηλικίας περίπου οκτώ χρονών. Ολοι είχαν προσέξει την περίεργη εμφάνιση του γείτονα, αλλά κανενός βέβαια το μυαλό δεν πήγε στον Χριστόδουλο Ξηρό.

«Με τέτοιο καμουφλάζ πώς να τον καταλάβεις;» περιγράφει ο κ. Αλέξανδρος που το σπίτι του είναι σχεδόν απέναντι και τον έβλεπε πολύ τακτικά να περνάει πάντα με το ποδήλατο.

«Τον έβλεπα σχεδόν κάθε μέρα από τον Σεπτέμβριο είτε νωρίς το πρωί είτε το απόγευμα. Δεν είχε ιδιαίτερες επαφές με τους γείτονες. Δεν ανοιγόταν με κουβέντες και το πολύ να έλεγε ένα γεια. Νόμιζα ότι ήταν ξένος και είχε έρθει εδώ στην Ελλάδα για να εγκατασταθεί. Νόμιζα μάλιστα ότι είχε πιάσει και δουλειά, γιατί με τα μεγάλα κρύα τον είδα κουκουλωμένο να κυκλοφορεί στις έξι το πρωί. Συχνά τον έβλεπα στη λαϊκή αγορά που φόρτωνε με το ποδήλατο τσάντες με ψώνια δεξιά και αριστερά στο τιμόνι. Τον είχα δει και με μια άλλη κυρία μαζί. Δεν την είχα προσέξει ιδιαίτερα. Μου φάνηκε ότι είχε καστανόξανθα μαλλιά. Δεν έδωσα σημασία. Μια φορά τους είδα και με ένα παιδάκι ηλικίας γύρω στα οκτώ».

Η κυρία Σοφία Ζαφειρίου θυμάται και ένα περιστατικό με μια γνωστή της. «Της είχε σκάσει το λάστιχο του ποδηλάτου  και προθυμοποιήθηκε να τη βοηθήσει. Κάποιες φορές είχα δει μαζί του και έναν νεαρό που τον συνόδευε και αυτός με το ποδήλατο. Ηταν πολύ άνετος στις κινήσεις του. Και βέβαια αγνώριστος έτσι όπως είχε αδυνατίσει».