[Πάμε σινεμά] Χορός για μουσική

«Νορβηγία»: Δίχως το παρελθόν δεν υφίσταται αυτοπροσδιορισμός. Και δίχως αυτοπροσδιορισμό δεν υφίσταται παρόν. Το παρόν, λοιπόν, ορίζεται από τις αναμνήσεις μας, όπως ακριβώς και η προσωπική μας ταυτότητα ορίζεται από τη συνεχή ροή τους, σαν μια φωτεινή δέσμη που συνδέει το χθες με το σήμερα. Και η «Νορβηγία» του Γιάννη Βεσλεμέ μοιάζει να είναι ακριβώς αυτό: ένας φωτισμένος με νέον διάδρομος που συνδέει τις αναμνήσεις μιας γενιάς με το τώρα.

Σε πρώτο πλάνο ο Βαγγέλης Μουρίκης όπως δεν τον έχετε ξαναδεί (τουλάχιστον κινηματογραφικά), στον ρόλο του βρικόλακα Ζανό. Φορά γυαλιά ηλίου, μια ξανθιά περούκα και χορεύει ασταμάτητα – γιατί αν σταματήσει θα σταματήσει και η καρδιά του. Οχι στην πραγματικότητα, βέβαια, αλλά και πάλι, αυτή η ρήση του Ζανό δεν είναι απλά ένας ρομαντικός χαριεντισμός. Γιατί η ζωή, είτε προέρχεται από τον τάφο είτε προορίζεται γι’ αυτόν, παύει να έχει νόημα όταν δεν τη διασκεδάζουμε. Και το κυριότερο μέλημα της «Νορβηγίας» είναι να μας ψυχαγωγήσει.

Θα ήταν αδύνατον να μην το καταφέρει, έτσι όπως συγκεντρώνει τόσο ετερόκλητα όσο και φωτογενή κινηματογραφικά συστατικά, που μοιάζουν με τη μεγεθυμένη εκδοχή της εβδομαδιαίας συγκομιδής ενός συνεπή «βιντεοκλαμπά». Διόλου τυχαίο που η ταινία διαδραματίζεται το 1984, σε μια Αθήνα που μοιάζει διογκωμένη διά των αναμνήσεών μας – μέσω μιας ματιάς που φλερτάρει με την ποπ αισθητική όσο και με αυτήν του new wave. Που, με τη σειρά του, έθρεψε μπάντες σαν τους Χωρίς Περιδέραιο (που χάρισαν στην ταινία τον τίτλο της) αλλά και τη φαντασία του σκηνοθέτη, που υπογράφει το σάουντρακ αλλά και τη σκηνογραφία.

Αυτό το κοκτέιλ, λοιπόν, αρνείται να κάνει διακρίσεις ανάμεσα στα είδη (η σκηνή όπου ο Μουρίκης συναντά τον Μάρκο Λεζέ είναι μια στιγμή ανθολογίας), καταργώντας τον κινηματογραφοφιλικό εστετισμό ακόμη παλαιότερων δεκαετιών. Και καλά κάνει, όχι τόσο επειδή ένας γνήσιος κινηματογραφόφιλος οφείλει να αγαπά εξίσου τον Κισλόφσκι με τον Μπρους Λι, αλλά επειδή το τελικό αποτέλεσμα είναι τόσο πηγαία διασκεδαστικό.

Προσέξτε: η ταινία προβάλλεται αποκλειστικά στο Αστυ, κάθε Σάββατο μετά τα μεσάνυχτα. Της πάει.

Βαθμοί: 6