«Συνεργαστείτε με τον ΣΥΡΙΖΑ και το κίνημα Podemos»

Τα ευρωπαϊκά «βραβεία της χρονιάς» απονέμει ο γνωστός γάλλος οικονομολόγος Τομά Πικετί, σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε χθες στην εφημερίδα «Λιμπερασιόν». Και καταλήγει με μια έκκληση προς την Ευρώπη: συνεργαστείτε με το Podemos και τον ΣΥΡΙΖΑ, γιατί είναι καλύτερα ο πολιτικός κραδασμός να έρθει από τα αριστερά, παρά από τα δεξιά.

Σύμφωνα με τον συγγραφέα του πολύκροτου βιβλίου «Το Κεφάλαιο τον 21ο αιώνα» (Εκδ. Πόλις), το βραβείο κυνισμού ανήκει στον νέο πρόεδρο της Κομισιόν Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, ο οποίος από τότε που αποκαλύφθηκε το σκάνδαλο Luxleaks εξηγεί ήρεμα στην κατάπληκτη Ευρώπη ότι δεν είχε άλλη επιλογή. Η βιομηχανία της χώρας του διερχόταν κρίση – ισχυρίζεται – και έπρεπε να βρει μια αναπτυξιακή στρατηγική. Τι ήταν αυτή η στρατηγική; Να κάνει το Λουξεμβούργο έναν από τους χειρότερους φορολογικούς παραδείσους της Ευρώπης.

Για να αποτραπεί η επανάληψη τέτοιων σκανδάλων, λέει ο Πικετί, πρέπει να καταργηθεί ο κανόνας της ομοφωνίας στη φορολογική πολιτική και να λαμβάνονται με απλή πλειοψηφία όλες οι αποφάσεις που αφορούν τη φορολόγηση των μεγάλων εταιρειών (και, κατά προτίμηση, των μεγάλων εισοδημάτων και των μεγάλων περιουσιών).

Το βραβείο της αμνησίας, συνεχίζει ο γάλλος οικονομολόγος, ανήκει στη Γερμανία, και κατά δεύτερο λόγο στη Γαλλία. Το 1945, οι χώρες αυτές είχαν δημόσιο χρέος που ξεπερνούσε το 200% του ΑΕΠ. Το 1950, το χρέος μειώθηκε κάτω από το 30%. Τι συνέβη, είχαν ξαφνικά αυτές οι χώρες δημοσιονομικό πλεόνασμα που τους επέτρεψε να ξεπληρώσουν τόσο μεγάλο χρέος; Οχι βέβαια: η Γερμανία και η Γαλλία απηλλάγησαν από το χρέος μέσω του πληθωρισμού και της διαγραφής. Αν στήριζαν τις προσπάθειές τους στα δημοσιονομικά πλεονάσματα, θα βρίσκονταν ακόμη στην ίδια θέση. Κι όμως, αυτές οι δύο χώρες επιμένουν εδώ και χρόνια ότι οι χώρες της Νότιας Ευρώπης πρέπει να ξεπληρώσουν το χρέος τους μέχρι το τελευταίο ευρώ. Στο ντουέτο αυτό, το βραβείο υποκρισίας ανήκει χωρίς αμφιβολία στους γάλλους ηγέτες, οι οποίοι περνούν την ώρα τους καταγγέλλοντας τη Γερμανία, ενώ φέρουν και εκείνοι μεγάλη ευθύνη. Η νέα δημοσιονομική συνθήκη την οποία διαπραγματεύτηκε η Γαλλία του Σαρκοζί και επικύρωσε η Γαλλία του Ολάντ, δεν θα μπορούσε να έχει υιοθετηθεί χωρίς τη χώρα αυτή. Αυτό που χρειάζεται σήμερα είναι να γίνουν μαζικές επενδύσεις στην εκπαίδευση, στην καινοτομία και στις πράσινες τεχνολογίες. Η Ιταλία όμως αφιερώνει το 6% του ΑΕΠ για να πληρώνει τους τόκους του χρέους και επενδύει μόλις το 1% του ΑΕΠ στα πανεπιστήμιά της.

ΝΕΑ ΚΡΙΣΗ  Ή ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΚΡΑΔΑΣΜΟΣ. Τι θα μπορούσε να γίνει λοιπόν για να αλλάξει η κατάσταση το 2015; Για τον Πικετί, υπάρχουν τρεις προοπτικές. Μια νέα χρηματοπιστωτική κρίση, ένας πολιτικός κραδασμός προερχόμενος από τα δεξιά και ένας πολιτικός κραδασμός προερχόμενος από τα αριστερά. Οι ευρωπαίοι ηγέτες πρέπει να αναγνωρίσουν ότι η δεύτερη πιθανότητα είναι μακράν η καλύτερη. Αντί να απορρίψει η Ευρώπη κόμματα όπως το Podemos και ο ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να συνεργαστεί μαζί τους για μια δημοκρατική επανίδρυση της ΕΕ. Αλλιώς, ο πολιτικός κραδασμός θα προέλθει από τα δεξιά και θα είναι ισχυρός. Το Εθνικό Μέτωπο της Γαλλίας έρχεται πρώτο σε όλες τις δημοσκοπήσεις.