[Θεωρείο] Κάτω από τα φώτα της πολιτικής ράμπας

Ανήκει στο είδος των δηλώσεων που εισπράττονται ως «προειδοποίηση» και προσφέρονται για εγχώρια «κινδυνολογία». Μιλώντας στην «Μπιλντ» ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε είπε, πρώτον, ότι κάθε νέα κυβέρνηση έχει υποχρέωση να σέβεται τις δεσμεύσεις των προκατόχων της και, δεύτερον, ότι αν η Ελλάδα επιλέξει να κινηθεί σε διαφορετική κατεύθυνση, τότε θα δημιουργηθεί «μια δύσκολη κατάσταση». Είναι μια θέση που ο γερμανός υπουργός Οικονομικών έχει διατυπώσει πολλές φορές στο παρελθόν και θα διατυπώσει άλλες τόσες στο μέλλον – έχει δηλαδή άρωμα ρουτίνας. Και πιθανότατα θα επαναλαμβάνεται όλο και με μεγαλύτερη συχνότητα, όλο και πιο μηχανικά και αδιαπραγμάτευτα όσο πλησιάζουν οι ελληνικές εκλογές.

Θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι, ως «σκληρός του Βερολίνου», ο Σόιμπλε θα επιμείνει στην ίδια ρουτίνα και μετά τις κάλπες – κι αυτό ανεξάρτητα από το ποιος θα είναι ο επόμενος, τι θα απογίνει ο προηγούμενος και πόσο θα δοκιμαστούν τα όρια του πολιτικού συστήματος. Σύμφωνα με αυτό το αφήγημα, το Βερολίνο θα επιμείνει στην ίδια γραμμή ακόμη κι αν η «κινδυνολογία» αποδειχθεί βάσιμη στην πορεία και η Αθήνα ζήσει ένα annus horribilis μπροστά στο οποίο το 2009 και το 2012 θα μοιάζουν με τα καλύτερά μας χρόνια. Με άλλα λόγια, θα υπερισχύσει η αναζήτηση του αισθήματος ασφάλειας που προσφέρει η ρουτίνα, ακόμη κι αν το ελληνικό ζήτημα πάψει να είναι και τόσο ελληνικό και ο φόβος της μετάδοσης του ελληνικού ιού αρχίσει το σουλάτσο από ευρωπαϊκή πρωτεύουσα σε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα.

Ο επίλογος αυτού του αφηγήματος δεν μπορεί παρά να είναι ένας Αρμαγεδδών. Μια καταστροφή, όμως, είναι το τελευταίο πράγμα που θα ήθελε όχι μόνο η Αθήνα και οι Βρυξέλλες, αλλά και το ίδιο το Βερολίνο. Από αυτήν την άποψη, ο Σόιμπλε θα συνεχίσει να κάνει τη δουλειά του στον ρόλο του σκληρού και όλοι οι υπόλοιποι τη δική τους – όχι μόνο στους δραματικούς ρόλους που παίζουν κάτω από τα φώτα της πολιτικής ράμπας, αλλά και σε εκείνους τους λιγότερο δραματικούς που παίζονται στο παρασκήνιο και επιβάλλονται από την πραγματικότητα.