[Κραυγές και ψίθυροι] Φε-μέν, αλλά

Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, με το ΠΑΣΟΚ φρέσκο φρέσκο στην εξουσία, η Μαργαρίτα Παπανδρέου είχε επισκεφθεί τη Σύρο ως πρόεδρος της Ενωσης Γυναικών Ελλάδας (ΕΓΕ). Μέγα γεγονός για τους ντόπιους παράγοντες του κόμματος, που απαιτούσε όμως και την ένθερμη συμμετοχή των συζύγων τους. Κάποιες από τις οποίες, ειδικά οι μεγαλύτερες στα χρόνια, ούτε ήξεραν ούτε είχαν καμία διάθεση να μάθουν περί γυναικείου κινήματος. Φανατικός παπανδρεϊκός, λοιπόν, πίεζε τη γυναίκα του να συμμετάσχει στις εκδηλώσεις, καταλήγοντας: «Αν δεν γίνεις φεμινίστρια και δεν πας στις ΕΓΕς θα σε πλακώσω στα μπουνίδια».  

Μου ήρθε στον νου αυτή η επιθεωρησιακή ματιά στον φεμινισμό βλέποντας προχθές στην τηλεόραση μια  εκπρόσωπο του κινήματος Femen να εφορμά γυμνόστηθη στη φάτνη του Βατικανού, να αρπάζει τον πλαστικό Χριστό – μωρό και να τρέχει φωνάζοντας: «Ο Θεός είναι γυναίκα!».

Η συγκεκριμένη οργάνωση θεωρώ ότι είναι ακόμη ένας κρίκος σε μια αλυσίδα στείρας διαμαρτυρίας και κάκιστης αισθητικής που πάει πίσω στον χρόνο, τότε που οι φεμινίστριες έκαιγαν τα σουτιέν τους. Και που έχει προβοκάρει και γελοιοποιήσει εκ των έσω ανεπανόρθωτα το γυναικείο κίνημα. Η πρόκληση για την πρόκληση είναι μια ατελέσφορη γραφικότητα που, στην προκειμένη περίπτωση, διαστρεβλώνει τον φεμινισμό σε έναν κάκιστο υστερικό σεξισμό. Ναι μεν η υστερία καταλογίζεται ως γυναικείο χαρακτηριστικό αφού, ετυμολογικά, η λέξη προέρχεται από το ύστερο, αλλά δεν γεννηθήκαμε όλες μας Σίλβιες Πλαθ. Και, προσωπικά, δεν θεωρώ ότι αν ο Θεός είναι γυναίκα αναβαθμίζει στο ελάχιστο το φύλο μου…