Οι δύο επιλογές και η κίνηση στρατηγικής

Στη σύσκεψη της Δευτέρας αλλά και σ’ αυτή που ακολούθησε χθες το μεσημέρι, οι ΜΕΤΑρρυθμιστές συμφώνησαν πως έχουν δύο επιλογές, η μια είναι «να πάνε σπίτι τους» και η δεύτερη να συνεργαστούν με Το Ποτάμι. Είχαν καταλήξει σε αυτές για δύο λόγους. Πρώτον, επειδή, όπως λένε από το περιβάλλον του Λυκούδη, «τα χρονικά περιθώρια μέχρι τις εκλογές είναι ασφυκτικά, δεν έχουμε ακόμη ούτε την οργανωτική δομή ούτε και τα χρήματα για αυτόνομη κάθοδο». Και δεύτερον, γιατί τους αποθάρρυναν από μια συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ τα εσωκομματικά του προβλήματα – και συγκεκριμένα η πιθανότητα ο Γιώργος Παπανδρέου να κάνει κόμμα.

Προτίμησαν τη δεύτερη επιλογή τους, τη σύμπλευση με Το Ποτάμι. Η αλήθεια είναι όμως ότι η απόφαση δεν ελήφθη εύκολα. Στο τραπέζι έπεσαν αρκετοί προβληματισμοί. Ο κυριότερος αφορούσε τη στάση που θα κρατήσουν αν την επομένη των εκλογών Το Ποτάμι αποφασίσει να συνεργαστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ για τον σχηματισμό κυβέρνησης. Αυτό το κομμάτι της ανανεωτικής Αριστεράς, που έφυγε από τον ΣΥΡΙΖΑ ιδρύοντας τη ΔΗΜΑΡ και τέσσερα χρόνια αργότερα αποχώρησε και από την Αγίου Κωνσταντίνου για να φτιάξει τους ΜΕΤΑρρυθμιστές, δεν βλέπει με καλό μάτι τους παλιούς συντρόφους τής Κουμουνδούρου.

Από την άλλη πλευρά, του Ποταμιού, πάντως τα νέα αντιμετωπίζονται ανεπιφύλακτα θετικά. Ο λόγος είναι κυρίως στρατηγικός. Μέχρι τώρα η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων με κομματικό παρελθόν που βουτούσαν στο Ποτάμι προέρχονταν από τον φιλελεύθερο χώρο, δηλαδή τη Δράση.  Σύμφωνα με την εκτίμηση ενός σημαίνοντος ποταμικού: «Ο Λυκούδης σηματοδοτεί το άνοιγμα στον χώρο της ανανεωτικής Αριστεράς». Το άνοιγμα πάντως είχε ξεκινήσει πιο νωρίς. Από τότε που γράφονταν στην Επιτροπή Διαλόγου ο Γρηγόρης Ψαριανός, η Κατερίνα Μάρκου κι ο Πέτρος Τατσόπουλος, ο Λυκούδης το επιβεβαίωσε.