[Διαστάσεις] Με έναν σμπάρο τρία τρυγόνια

Το Ποτάμι είναι μια κίνηση που έφερε φρέσκο αέρα στην ελληνική πολιτική σκηνή. Χωρίς να είναι ακριβώς κόμμα, χωρίς να έχει αυστηρές δομές, προσείλκυσε νέους, άφθαρτους και επιτυχημένους επαγγελματίες, εκπόνησε συγκεκριμένες θέσεις για τα μεγάλα προβλήματα του τόπου, εισήγαγε έναν πολιτικό λόγο που επιτέλους δεν ήταν ξύλινος και έδειξε ότι υπάρχει ένας άλλος δρόμος για την άσκηση της πολιτικής. Είχε όμως από την αρχή τρία σοβαρά μειονεκτήματα. Τον ναρκισσισμό του αρχηγού του. Μια σκόπιμη ιδεολογική θολούρα. Και μια αρνητική στάση απέναντι στις συνεργασίες.

Η συνεργασία των Μεταρρυθμιστών με το Ποτάμι, που ανακοινώνεται σήμερα, συμβάλλει στη δραστική αντιμετώπιση και των τριών αυτών μειονεκτημάτων. Μ’ έναν σμπάρο τρία τρυγόνια: διόλου περίεργο, αν ο σμπάρος προέρχεται από το όπλο ενός Σπύρου Λυκούδη. Αφθαρτος, έμπειρος και μετριοπαθής, ο τελευταίος προσδίδει στο Ποτάμι το κύρος που του έλειπε, «διορθώνει» την αρχηγική του δομή και εγγυάται τον σεβασμό των δημοκρατικών διαδικασιών, που αρκετές φορές ώς τώρα καταπατήθηκαν στο όνομα του καλού σκοπού.

Την ίδια στιγμή, το σχήμα που προκύπτει από τη σύμπραξη αυτή αποκτά εκ των πραγμάτων έναν κεντροαριστερό χαρακτήρα. Παρά την αλλεργία του Σταύρου Θεοδωράκη για τις ετικέτες, γεγονός που τον έκανε να χρησιμοποιεί ασαφείς όρους όπως «κέντρο των αλλαγών», Το Ποτάμι είχε ήδη επιλέξει να ενταχθεί στη σοσιαλιστική ομάδα του Ευρωκοινοβουλίου. Τώρα κάνει ένα ακόμη τολμηρό βήμα προς τον χώρο της σοσιαλδημοκρατίας. Μερικοί θα δυσαρεστηθούν.  Οταν όμως διατηρείς σκοπίμως μια ασαφή φυσιογνωμία σε μια προσπάθεια να αλιεύσεις ψήφους από παντού, στο τέλος βγαίνεις χαμένος. Οι καθαρές λύσεις είναι πάντα προτιμότερες. Και η σοσιαλδημοκρατία – με το συμπάθιο – δεν είναι ντροπή. Είναι τιμή.

Η συνεργασία του με τους Μεταρρυθμιστές, τέλος, αναγκάζει το Ποτάμι να ενταφιάσει τις απλουστευτικές κορόνες για «το παλιό και το καινούργιο» και να υιοθετήσει την κουλτούρα των συμμαχιών. Καιρός ήταν. Οι ισοπεδώσεις δεν έκαναν ποτέ καλό σε κανέναν. Η παρθενογένεση είναι μύθος. Η ιδέα να σταλεί η «Εθνική Ελλάδας» στα υπουργεία είναι ενδιαφέρουσα. Αλλά στη σύνθεσή της δεν μπορεί να μετέχουν μόνο πιτσιρικάδες που τρέχουν. Είναι πάντα πολύτιμος κι ένας Δομάζος.