Η ρουκέτα από τον Βροντάδο

Λένε πως οι Χιώτες πάνε δυο δυο, αλλά ο Χιώτης της ιστορίας μας έχει μεγαλουργήσει τρέχοντας μόνος του τόσα χρόνια. Ο νικητής του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Μαραθωνίου και πρώτος Ελληνας στον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας Χριστόφορος Μερούσης μοιράζεται με το «Τρέχω» την απίστευτη εμπειρία αυτής της διαδρομής, αλλά και ολόκληρης της ζωής του. Στο αγαπημένο του νησί, στην πανέμορφη Χίο, που έχει επιλέξει να μην αφήσει ποτέ, είναι πλέον ιδιαίτερα αναγνωρίσιμος μετά τη δεύτερη συνεχόμενη νίκη του στον Μαραθώνιο της Αθήνας. Δεν κρύβει ότι συγκινείται όταν «βλέπω πλέον ανθρώπους, συντοπίτες μου, να με πλησιάζουν και να μου λένε “Ευχαριστούμε”. Αυτή η αναγνώριση του κόσμου προς το πρόσωπό μου είναι το μεγαλύτερο μετάλλιο για μένα, ανώτερο και από αυτό της νίκης. Νιώθω κάθε φορά σαν να τρέχει όλο το νησί μαζί μου» μας λέει ο πρωταθλητής του Φιλοπρόοδου Ομίλου Βροντάδου, τον οποίο όταν πρωτοασχολήθηκε με τον στίβο πολλοί τον κοιτούσαν περίεργα, σαν… αξιοθέατο.

Πλέον όλοι, έχοντας μεγαλώσει με τα κατορθώματά του, είναι περήφανοι που διαφημίζει το νησί τους και ουσιαστικά κάθε φορά που τρέχει «τρέχουν» και αυτοί μαζί του έχοντας όλη τη θετική τους σκέψη πάνω στον χιώτη πρωταθλητή, τον οποίο είχε κερδίσει το μπάσκετ τα πρώτα χρόνια!

«Μου άρεσε πολύ και έπαιζα στον Παγχιακό, στο τοπικό πρωτάθλημα. Ο κόουτς είχε διαγνώσει πως είμαι γρήγορος και με είχε ως το βασικό όπλο στον αιφνιδιασμό αλλά και πρώτο στην επιστροφή στην άμυνα».

Ο πρώτος προπονητής του τότε στον Εφηβο Χίου Γιάννης Τζίκας, έχοντας δει την ευκολία με την οποία ανεβοκατέβαινε το γήπεδο του μπάσκετ, τον τράβηξε στον στίβο σε ηλικία 15 ετών, το 1997.

«Θεωρητικά ξεκίνησα λίγο αργά, αλλά έδειχνα πως είχα ταλέντο με διακρίσεις σε Παγκόσμια Πανεπιστημιάδα το 1999 και με 3η θέση σε Ευρωπαϊκό Εφήβων το 2001. Στο μεταξύ έχοντας εξειδικευθεί στα 3.000 μ. στιπλ, που απαιτούσε πολύ σκληρή προπόνηση, ο προπονητής μου έκρινε πως είμαι έτοιμος για τον Μαραθώνιο στον οποίο και μεταπήδησα» θυμάται ο Χριστόφορος Μερούσης που έχει επιλέξει να μένει μόνιμα στο νησί του και στο χωριό του λίγο έξω από τον Βροντάδο, που είναι παγκοσμίως γνωστός για τον ρουκετοπόλεμο το Πάσχα.

Πλέον ονειρεύεται το… κερασάκι στην τούρτα όπως το αποκαλεί και είναι «μια συμμετοχή σε Ολυμπιακούς Αγώνες» ενώ δεν μετανιώνει που παρέμεινε κάτοικος Χίου και δεν τον παρέσυραν οι σειρήνες της Αθήνας.

«Ξέρω πως όντας μακριά από το κέντρο ενδεχομένως χάνω σε κάποιες επαφές ακόμα και με χορηγούς ή μένω μακριά από ένα γκρουπ αθλητών, που θα μπορούσα να έχω μεγαλύτερα οφέλη και αγωνιστικά. Είναι επιλογή μου όμως γιατί λατρεύω το νησί μου, τον κόσμο εδώ και θέλω σε αυτό το περιβάλλον να μεγαλώσει και το παιδί μου».

Με έναν πρόχειρο υπολογισμό έχει τρέξει όπως λέει: «τουλάχιστον δέκα φορές τη διαδρομή Αθήνα – Θεσσαλονίκη αυτά τα χρόνια, αλλά αν βάλουμε και τα ναυτικά μίλια που έχω διανύσει, με το καράβι από Χίο παλαιότερα και τα αεροπλάνα, ίσως να έχω καλύψει και τον γύρο του κόσμου».

Θεωρεί τον Αυθεντικό Μαραθώνιο τον πιο δύσκολο αλλά και τον πιο συναρπαστικό του κόσμου. Ελπίζει μάλιστα «να έχει ακόμα πιο ανοδική πορεία. Αξίζουν συγχαρητήρια στον ΣΕΓΑΣ που κατάφερε να αναβαθμίσει σε τέτοιο βαθμό αυτόν τον Μαραθώνιο». «Πρέπει δε και η Πολιτεία να επενδύσει σε αυτό το προϊόν αφού θα έχει πολλαπλάσια κέρδη» τονίζει ο 32χρονος μαραθωνοδρόμος που σκέφτεται στο μέλλον να δοκιμάσει και σε άλλο είδος τρεξίματος σε βουνό.

Λατρεύει τη μαστίχα Χίου, την οποία κουβαλάει πάντοτε μαζί του για τους φίλους του, αλλά και τη ζωή στο νησί της Μαστίχας που δεν την αλλάζει με τίποτε.

Από το μαιευτήριο κατευθείαν στον Μαραθώνα!

Ουσιαστικά φέτος ο Χριστόφορος Μερούσης έτρεξε σχεδόν ταυτόχρονα δύο Μαραθωνίους, καθώς εκτός από τη συμμετοχή του στον Αυθεντικό της Αθήνας είχε και τον προσωπικό (ιδιαίτερα ευχάριστο) της διαδικασίας γέννησης του γιου του.

Τις τελευταίες ημέρες πριν από τον αγώνα, ο πρωταθλητής μας είχε μοιραστεί μεταξύ Εθνικού Σταδίου Χίου (για τις τελευταίες σημαντικότατες προπονήσεις) και του μαιευτηρίου όπου η αγαπημένη του σύζυγος Ισιδώρα έφερνε στον κόσμο τον γιο τους.

Ακόμα και την Πέμπτη, δύο μέρες πριν από τον Μαραθώνιο, ο Χριστόφορος ανέβηκε στην Αθήνα για την τελική συνέντευξη Τύπου, στη συνέχεια κατέβηκε στη Χίο για να πάνε την επόμενη ημέρα με τη σύζυγό του στον γιατρό για να αφαιρέσουν τα ράμματα και την επομένη ξανά πέταξε για την Αθήνα προκειμένου να λάβει μέρος στον αγώνα.

Δεν ήταν τυχαίο που έτρεξε με τη φωτογραφία του νεογέννητου γιου του στη φανέλα (ήταν εννέα ημερών την ημέρα του αγώνα) αφιερώνοντάς του και τη νίκη.

«Ξέρω ότι ακόμα δεν καταλαβαίνει αλλά κάποτε θα διαβάσει και θα μάθει για εκείνη την ημέρα και θα είναι πιστεύω υπερήφανος για τον πατέρα του. Ηταν σαφώς το μεγαλύτερο κίνητρο για μένα, αλλά επειδή ήθελα πολύ τη νίκη για να την αφιερώσω ήμουν περισσότερο αγχωμένος. Μέχρι να μπω στην τελική ευθεία προς το Καλλιμάρμαρο είχα την αγωνία μου παρά την ενημέρωση από τον κόσμο πως ήμουν πολύ μπροστά» λέει ο έμπειρος δρομέας που δεν ξεχνάει να αποδώσει τα εύσημα και στον άλλο… μαραθωνοδρόμο του σπιτιού:

«Η σύζυγός μου μου η Ισιδώρα είχε τον δικό της Μαραθώνιο αφού μέσα στη γέννα είχε εμένα να τρέχω στις προπονήσεις και να προετοιμάζομαι. Φανταστείτε πως μόνο την τελευταία εβδομάδα που γεννήθηκε ο γιος μας, εγώ είχα 12 προπονήσεις συνολικά λείποντας ώρες από το σπίτι.

 Τράβηξε το μεγαλύτερο βάρος ακόμα και στα πρώτα ξενύχτια προκειμένου να μπορώ να είμαι όσο το δυνατόν πιο επικεντρωμένος στον στόχο μου και την ευχαριστώ από καρδιάς.

Ηταν εξίσου δύσκολη η δική της αποστολή, μάλλον πιο δύσκολη από τη δική μου, αλλά τα καταφέραμε με πνεύμα συνεργασίας και είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος γι’ αυτό».

Συμβουλές προς… ναυτιλλομένους

Ποια είναι τα στοιχεία που πρέπει να διαθέτει ένας επίδοξος μαραθωνοδρόμος, τόσο επαγγελματίας όσο και ερασιτέχνης; Ο Χριστόφορος Μεσούσης δίνει τα τρία κύρια συστατικά που πρέπει να ο έχει ένας δρομέας που ονειρεύεται να τρέξει τα 42.195 μ.

Πάθος και αγάπη για αυτό που κάνεις

«Eίναι ίσως το βασικότερο για να ασχοληθεί κάποιος λίγο πιο σοβαρά με ένα άθλημα όπως ο Μαραθώνιος. Για να είμαι ειλικρινής, πάθος και αγάπη σε αυτό που κάνεις είναι γενικότερη, ακόμα και στη δουλειά σου ή σε οποιοδήποτε άθλημα. Ιδιαίτερα όμως στον Μαραθώνιο που είναι πολύ απαιτητικός επιβάλλεται. Ουσιαστικά αυτό καλλιεργείται κιόλας με την πάροδο του χρόνου, αλλά η αγάπη γι’ αυτό που κάνεις είναι απαραίτητο συστατικό για την επιτυχία».

Υπομονή και επιμονή

«Ο αθλητισμός σε βοηθάει ουσιαστικά να αλλάξεις ακόμα και τρόπο σκέψης, και είναι πολλές φορές ο σπόρος που τον φυτεύεις για να φυτρώσει κάποια στιγμή ολόκληρο δέντρο. Είναι πολύ σημαντικό να έχεις υπομονή με ό,τι ασχολείσαι – πόσω μάλλον με ένα τόσο επίπονο εγχείρημα- και επιμονή, και να μην το βάζεις κάτω με την πρώτη δυσκολία. Προσωπικά από τον Μαραθώνιο πήρα εφόδια για την ίδια μου τη ζωή. Εμαθα ότι πρέπει να μην απογοητεύομαι και να μην το βάζω κάτω αλλά να συνεχίζω πιο δυνατά. Ο Μαραθώνιος είναι μάθημα ζωής».

Διάθεση να αλλάξεις τρόπο ζωής

«Τα οφέλη από την ενασχόληση με τον Μαραθώνιο μπορεί να είναι πολλά για τον επίδοξο δρομέα. Οταν ασχοληθείς με το τρέξιμο αποστάσεων, δεν θα αργήσεις να… κολλήσεις. Στη συνέχεια το άθλημα σε οδηγεί αυτόματα σε έναν νέο τρόπο ζωής. Σχεδόν χωρίς να το καταλάβεις αρχίζεις να προσέχεις πολύ περισσότερο τη διατροφή σου, την άσκησή σου, ακόμα και την καθημερινότητά σου. Εγώ ακόμα μαθαίνω πράγματα μέσα από αυτή τη διαδικασία καθώς είναι ένα αγώνισμα που εκ των πραγμάτων σε κάνει πιο πειθαρχημένο».