[Ανάλυση] ΚΛΕΙΣΤΗ ΕΞΟΔΟΣ

Ηταν η δύσκολη έξοδος στις αγορές τον περασμένο Ιούνιο ένα προειδοποιητικό μήνυμα προς την Αθήνα ότι δεν μπορεί να πατήσει γερά στα πόδια της; Το ερώτημα ακόμη και τώρα είναι δύσκολο να απαντηθεί με ασφάλεια. Αφενός διότι η θερινή απόπειρα συνέπεσε με την κατάρρευση μιας πορτογαλικής τράπεζας προκαλώντας αποσύρσεις προσφορών. Αφετέρου διότι οι οικονομικοί δείκτες της χώρας και τα ανεκτά επίπεδα των spreads σε συνδυασμό με την επίτευξη ασφαλούς πρωτογενούς πλεονάσματος επιβεβαίωναν μια τάση σταθεροποίησης της οικονομίας.

Κάπως έτσι, δειλά στην αρχή και από το βήμα της Διεθνούς Εκθεσης Θεσσαλονίκης, ο Πρωθυπουργός μίλησε για πρώτη φορά για έξοδο από το Μνημόνιο. Ούτε το έσκισε, ούτε το πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων. Ομως όταν έγινε πιο σαφής σε ό,τι αφορά τις κυβερνητικές προθέσεις για απαλλαγή από το Μνημόνιο και κατ’ επέκτασιν από τους τροϊκανούς, τα γεράκια των αγορών έβγαλαν τα νύχια τους.

Η νευρική αντίδρασή τους συνοδεύτηκε από μια σταδιακή σκλήρυνση της στάσης των δανειστών. Εκεί που η τρόικα δέχτηκε ασμένως τη συνάντηση του Σεπτεμβρίου στο Παρίσι, άρχισε να κάνει νερά.

Τα αποτελέσματα είναι πλέον γνωστά: το τροϊκανό e-mail που προσγειώθηκε χαράματα στον υπολογιστή του υπουργού Οικονομικών ήρθε να γράψει τον επίλογο του αισιόδοξου σεναρίου για έξοδο της χώρας από το Μνημόνιο στο τέλος του χρόνου. Η κυβέρνηση θα έχει να αντιμετωπίσει μία πολύ δύσκολη ψηφοφορία στη Βουλή για νέα μέτρα χωρίς τον άσο του τέλους του προγράμματος.

Από τη νέα «ελληνική τραγωδία» ουδείς εξέρχεται αλώβητος. Η στάση των δανειστών υποδηλώνει  και την πρόθεσή τους να καταστείλουν προληπτικά τη στρατηγική μιας πιθανής μελλοντικής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και να δέσουν μια και καλή τη χώρα στο άρμα της λιτότητας.

Μέσα σ’ αυτό το ζοφερό και βαρύ πολιτικό περιβάλλον προφανώς και δεν θα μείνει ανεπηρέαστη η διαδικασία ανάδειξης Προέδρου της Δημοκρατίας. Ή, καλύτερα, η ψυχολογία εκείνων που θα κληθούν να ψηφίσουν.