Οι μάγισσες Ανγκελα και Κριστίν

Αν πλάθαμε το παραμύθι μιας Ελλάδας σε κρίση, ποιο θα ήταν; «Ποιο να ‘ναι; Εκείνο που λέει για τα δυο αγαπημένα αδελφάκια, τον Χάνσελ και την Γκρέτελ, τον Γιάννο και τη Μαρία που δεν τα άφησαν οι γονείς να παίξουνε στο δάσος, να πέσουν από τα δέντρα, να χαζέψουν τα πουλιά, να φάνε χώμα και βελανίδια, να γρατζουνίσουν γόνατα κι αγκώνες, που τα ‘χανε μη στάξει και μη βρέξει» απαντά ο Στέλιος Πελασγός και συνεχίζει: «Ετσι κι αυτά σαν βγήκαν λίγο από το σπίτι, ζουρλάθηκαν με το δάσος και τράβηξαν τόσο βαθιά, που χάθηκαν. Το δάσος όμως δεν το ήξεραν, άρχισαν να πεινούν και να κρυώνουν, να φοβούνται και να αγριεύονται. Γρήγορα βρέθηκαν μπρος στο ζαχαρένιο σπίτι, τοίχοι τσουρέκι και κεραμίδια μπισκότα, παράθυρα κρέμα και πόρτα σοκολάτα (μεταλλαγμένη). Οι εργολάβοι είχαν ξεφορτώσει τόνους γλυκισμάτων για να φτιαχτεί μια τόσο μεγάλη παγίδα. Από την τηλεόραση είχαν ακούσει “follow your heart”, ακολούθα την καρδιά σου και άκου τις επιθυμίες σου, οπότε μόλις το είδαν το σπίτι όρμηξαν και το τρώγαν. Το σπίτι είχε χτιστεί σε σχέδιο μιας αγγλίδας μαγιτεκτόνισσας, της  λαίδης Μάργκαρετ (πίσσα στα κόκαλά της), και το κατοικούσε η κόρη του πάστορα που είχε σταδιοδρομήσει ως χαφιές κι έπειτα έμαθε μάγισσα, η Ανγκελα (είδατε τελικά που υπάρχουν και κακές μάγισσες).

Επιασε τον Γιάννο η Ανγκελα και τον κρατάει στο κλουβί για να τον φάνε μαζί με μια φιλενάδα της που προσκάλεσε, την Κριστίν. Τη Μαρία την έχουνε σκλάβα, να πλένει, να κόβει ξύλα και να σκουπίζει. Αμα τους πεθάνει, θα πιάσουν άλλη.

Ή θα μπορούσαμε να πούμε ότι μοιάζουμε με το παραμύθι “Η αλεπού πνευματικός”. Καθόμαστε και μας ξομολογάει η αλεπού και ό,τι αμαρτία μάς λέει ότι κάναμε την παραδεχόμαστε, βλέπουμε τους συντρόφους μας, τα άλλα πουλερικά, που εξαφανίζονται και δεν στενοχωριόμαστε, πιστεύουμε ότι εμείς θα τη βγάλουμε καθαρή. Πηγαίνουμε μονάχοι στα σαγόνια της αλεπούς με σκυμμένο το κεφάλι κι όταν ανοίγει τα σαγόνια και φωνάζει “έλα, αμαρτωλέ, στον Αδη τον αχόρταγο, γιατί έχεις πολλούς δημοσίους υπαλλήλους και θα ‘πρεπε να έχεις σκλάβους σε πολυεθνικές, γιατί αρρωσταίνεις και τα φάρμακα είναι ακριβά, γιατί θες να μάθεις γράμματα και τα γράμματα στοιχίζουν, γιατί θες να πιεις ένα τσίπουρο με τον γείτονα και είναι αμαρτία”, τότε εμείς την κοιτάμε χάσκοντας χωρίς να αντιδράσουμε και μας καταπίνει ο Αδης».