«Το έργο μου δεν είναι αυτοβιογραφικό»

Σε μεγάλο μέρος του βιβλίου ο Ροθ απορρίπτει τη συχνά διατυπωμένη άποψη ότι το έργο του είναι απολύτως αυτοβιογραφικό. Πράγματι, το γεγονός ότι σπανίως οι ιστορίες του αποκολλώνται από το Νιου Τζέρσεϊ των πρώιμων χρόνων του για να ταξιδέψουν το πολύ λίγα χιλιόμετρα, ώς το Μανχάταν και τη Νέα Αγγλία, το ότι οι βασικοί του ήρωες και η λογοτεχνική περσόνα του, ο Ζούκερμαν, είναι Εβραίοι, το ότι ακόμη και στα ύστερα, λιγότερο επιτυχημένα, βιβλία του ανασύρονται οριακές αναμνήσεις από τα παιδικά του χρόνια, έχουν οδηγήσει πολλούς κριτικούς στο συμπέρασμα ότι ο Ροθ δεν είναι απλώς αυτοαναφορικός αλλά και καθαρά αυτοβιογραφικός.

Ο ίδιος αποκηρύσσει μετά βδελυγμίας τις αιτιάσεις αυτές με το πονηρό αντεπιχείρημα «αν είμαι τόσο πειστικός που τα βιβλία μου να μοιάζουν με αυτοβιογραφία, τόσο το καλύτερο για τα βιβλία». Μια άλλη διαρκής κατηγορία που του απευθύνουν έγκριτοι κριτικοί είναι το μάλλον χονδροειδές χιούμορ και οι εμμονικές, λεκτικά ανεπεξέργαστες σεξουαλικές αναφορές του, ενώ ο Ροθ αντιπαραθέτει, όχι πάντοτε πειστικά, τον Μαρκήσιο ντε Σαντ, τον Ντ. Χ. Λόρενς, ακόμη και τον Φλομπέρ.