Στο σφυρί η χαμένη επιστολή του Νιλ Κάσαντι που έβγαλε τον Κέρουακ «Στον δρόμο»
Η φωτογραφία που δημοσιοποίησε ο οίκος δημοπρασιών Profiles in History απεικονίζει τους Κέρουακ, Κάσαντι και σελίδες από την επιστολή του δεύτερου
Χαρακτηρίστηκε από όσους γνώριζαν την ύπαρξή του ως το γράμμα που με τις δεκαέξι χιλιάδες παραληρηματικές και μάλλον υπό την επίδραση αμφεταμινών λέξεις του, γραμμένες από τον Νιλ Κάσαντι προς τον Τζακ Κέρουακ, πυροδότησε ένα ολόκληρο λογοτεχνικό κίνημα. Οταν το διάβασε ο δεύτερος, ξεφορτώθηκε ένα προσχέδιο που είχε ετοιμάσει για το δικό του πόνημα («Στον δρόμο») κι έπειτα από ένα συγγραφικό ξεφάντωμα τριών εβδομάδων αναθεώρησε το μυθιστόρημά του, δίνοντάς του ένα στυλ παρόμοιο με του Κάσαντι και την αυτοσχεδιαστική ρευστότητα της τζαζ, το οποίο θα καθόριζε την μπιτ λογοτεχνία.
Λίγο πριν από τον θάνατό του, μάλιστα, ο Κέρουακ δήλωσε ότι το γράμμα, που ο ίδιος είχε ονομάσει «Τζόαν Αντερσον», από μια γυναίκα με την οποία ο Κάσαντι είχε για λίγο σχετιστεί, θα είχε καθιερώσει τον συντάκτη του ως κορυφαία λογοτεχνική προσωπικότητα. Αν φυσικά δεν είχε χαθεί. Αν δηλαδή ο υπεύθυνος για τη φύλαξή του Αλεν Γκίνσμπεργκ δεν το είχε δανείσει, όπως νόμιζε ο Κέρουακ, σε έναν φίλο του, που με τη σειρά του το πέταξε για κάποιον λόγο στη θάλασσα.
Το γράμμα, βέβαια, που περιγράφει μια οργιώδη επίσκεψη του Κάσαντι στο Ντένβερ, όπου μεγάλωσε, βγαίνει στο σφυρί στις 17 Δεκεμβρίου, από τον οίκο δημοπρασιών Profiles in History της Καλιφόρνιας. Ολα αυτά τα χρόνια παρέμενε απλώς παραπεταμένο: θέλοντας να το εκδώσει, ο Γκίνσμπεργκ το είχε ταχυδρομήσει στις εκδόσεις Golden Goose Press, οι οποίες όμως έβαλαν λουκέτο λίγο μετά. Στο κτίριό τους στεγαζόταν και μια ανεξάρτητη δισκογραφική, ο ιδιοκτήτης της οποίας περιμάζεψε τα εγκαταλειμμένα αρχεία τους, από ενδιαφέρον και χωρίς να γνωρίζει το περιεχόμενο.
Οταν το 2012 η κόρη του, Τζιν Σπινόζα, τακτοποιούσε τα πράγματά του, βρήκε το γράμμα και κάτι υποψιάστηκε. Το παρέδωσε στον δημοπράτη Τζο Μανταλένα, που κατάλαβε περί τίνος πρόκειται, σε καμία περίπτωση όμως δεν μπορούσε να εκτιμήσει την αξία του. Καταρχήν γιατί ήταν κάτι άγνωστο έως τότε, με αδιευκρίνιστη ζήτηση. Ισως όμως και επειδή η γραφή του, όπως είχε δηλώσει ο Κέρουακ, «ήταν η καλύτερη που είχα δει, καλύτερη από οποιουδήποτε στην Αμερική, ή έστω ικανή να “ταρακουνήσει” τον Μέλβιλ, τον Τουέιν, τον Ντράιζερ, τον Γουλφ μέσα στον τάφο τους».