Ενας ιππότης για τη Γαλανόλευκη

Κάποτε η επιλογή του διαθέσιμου αλλά συνάμα και κατάλληλου έλληνα τεχνικού για τον πάγκο της εθνικής ομάδας ήταν εκτός από εύκολη λύση και μια απλή υπόθεση. Ιερά τέρατα και «σοφοί» των εγχώριων πάγκων όπως ο Αλκέτας Παναγούλιας, ο Μίλτος Παπαποστόλου, ο Αντώνης Γεωργιάδης, ο Κώστας Πολυχρονίου, ο Βασίλης Δανιήλ, ήταν εκεί για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα και συνάμα να εξαλείψουν εν τη γενέσει τους ενδεχόμενα διλήμματα.

Σήμερα όμως; Γκουρού των ελληνικών πάγκων κοινώς αναγνωρισμένοι και αποδεκτοί δεν προκύπτουν, πέραν ελαχίστων εξαιρέσεων, ενώ η καχυποψία και η αμφισβήτηση που (δικαιολογημένα) επικρατούν και συνοδεύουν σε κάθε βήμα του το ελληνικό ποδόσφαιρο καθιστούν ανίσχυρες κάποιες επιλογές οι οποίες (σε λογική βάση συζητώντας) θα έπρεπε να έχουν αποκτήσει προτεραιότητα.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ. Επί παραδείγματι, η περίπτωση του Αγγελου Αναστασιάδη, ενός εκ των παλαιότερων και πλέον δοκιμασμένων σε δύσκολες αποστολές ελλήνων προπονητών, ο οποίος μάλιστα έχει εργαστεί ως ομοσπονδιακός τεχνικός (2004-2011, Εθνική Κύπρου), φαντάζει ως ελκυστική. Ειδικά σε αυτή την περίοδο που η Ελλάδα έχει ανάγκη από έναν καθοδηγητή που θα είναι γνώστης της κατάστασης με αποδεδειγμένη την ικανότητα να συσπειρώνει τους ποδοσφαιριστές γύρω του και να δημιουργεί σύνολα που εντός και εκτός των αποδυτηρίων αναγνωρίζονται για την ενότητά τους.

Ως προπονητής του ΠΑΟΚ όμως και ταγμένος στην κατά τα φαινόμενα τελευταία απόπειρά του να οδηγήσει τον Δικέφαλο του Βορρά στην κορυφή της Ελλάδας, ο 62χρονος Αναστασιάδης δεν θα μπορέσει να κάνει τη δεύτερη δουλειά με ηρεμία. Η σπέκουλα θα τον κατατρέχει σε κάθε κλήση των διεθνών παικτών. Γιατί πήρε λιγότερους από το σύλλογο όπου εργάζεται, περισσότερους από τον Ολυμπιακό, μόνο έναν από τον Παναθηναϊκό ή την ΑΕΚ (ασφαλώς και αντιστρόφως);

Στο πρώτο αρνητικό αποτέλεσμα θα χρεωθεί με εμμονές, θα αποκτήσει παιδιά και αποπαίδια, θα αντιμετωπιστεί ως τεχνικός του ΠΑΟΚ και όχι της εθνικής ομάδας. Αυτή είναι η ελληνική πραγματικότητα και σε μεγάλο βαθμό, έτσι δυστυχώς λειτουργεί στους καιρούς μας η αθλητική οπαδική δημοσιογραφία.

ΔΩΝΗΣ. Η προοπτική συνεργασίας με τον Γιώργο Δώνη, ωστόσο, παρουσιάζει σημαντικά περισσότερη ευελιξία. Ο νυν τεχνικός του ΑΠΟΕΛ έχει έρθει σε ρήξη με τους δύο μεγάλες συλλόγους που συνεργάστηκε στην Ελλάδα (ΠΑΟΚ και ΑΕΚ), ενώ δεν έχει συνδεθεί προπονητικά με τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό. Τούτο συνεπάγεται ότι θα είναι σαφώς λιγότερο τρωτός απέναντι σε εμπαθείς και κακοπροαίρετες κριτικές. Αν και μόλις 45 ετών, ο Δώνης μετράει ήδη 12 χρόνια θητείας στους πάγκους, συνδυάζει λοιπόν εμπειρία, φρέσκες ιδέες και διαρκή επιθυμία για μάθηση και βελτίωση του προφίλ του. Παράλληλα αναγνωρίζεται ως ένας προπονητής που έχει πάντα καλή επαφή με τους ποδοσφαιριστές, μιλάει στη γλώσσα τους και ενδιαφέρεται για την ατομική βελτίωσή τους. Ασφαλώς ως εθνικός εκλέκτορας θα έχει διαφορετικό ρόλο, καθώς οι ώρες εργασίας με τους διεθνείς θα είναι λιγοστές και ο χρόνος να παρουσιάσει ένα σύνολο έτοιμο για την αντεπίθεση περιορισμένος. Είναι μια δουλειά που δεν έχει ξανακάνει, οπότε ενδεχόμενη επιλογή του θα εμπεριέχει επιπρόσθετο ρίσκο, γι’ αυτό κι αν προτιμηθεί θα πρέπει να αντιμετωπιστεί ως λύση με μακροπρόθεσμο ορίζοντα κι όχι ως ένας κασκαντέρ που θα πρέπει απαραίτητα να φέρει την πρόκριση στο Euro 2016. Ως τέτοιος (εξυπηρετητής επικίνδυνης αποστολής) δεν θα πρέπει να υπολογίζεται ούτε ο Κώστας Τσάνας, ο οποίος παράγει έργο στις μικρές εθνικές ομάδες και θεωρείται προτιμότερο στην παρούσα φάση να παραμείνει σε αυτές επιχειρώντας αργότερα το επόμενο βήμα.