[Ανάλυση] Παιχνιδάκια Βρυξελλών

Για τα ηγετικά κλιμάκια των Βρυξελλών το γεγονός ότι η ελληνική πολιτική ηγεσία ακόμη μία φορά «σπεύδει βραδέως» προς την εκπλήρωση των όρων του Μνημονίου δεν συνιστά έκπληξη. Εδώ και τέσσερα χρόνια το παιχνίδι παίζεται πάντοτε στις καθυστερήσεις με την ελληνική πλευρά να συμμορφώνεται – έστω και απρόθυμα – προς τις υποδείξεις των δανειστών, χωρίς η ίδια να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες και χωρίς να δείχνει ότι έχει έστω και ένα στοιχειώδες σχέδιο στο μυαλό της.

Μόνο που αυτή τη φορά τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά. Το υφιστάμενο Μνημόνιο από νομική άποψη βαδίζει προς τη λήξη του και οι πάντες συμφωνούν ότι θα χρειαστεί η σύναψη μιας νέας συμφωνίας ανάμεσα στην Ελλάδα και στους δανειστές της, αφού το ελληνικό κράτος δεν δείχνει να διαθέτει την πιστοληπτική ικανότητα που απαιτείται για να μείνει «απροστάτευτο».

Το μείζον πρόβλημα στην παρούσα φάση είναι ότι τα ζητήματα που παραμένουν ανοιχτά στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα είναι πολλά και μείζονος σημασίας. Ακόμη δεν έχει επιτευχθεί συμφωνία επί του σχεδίου του κρατικού προϋπολογισμού για το 2015, δεν έχει κλείσει το θέμα της βιωσιμότητας του ελληνικού δημόσιου χρέους και δεν έχει υπάρξει ένδειξη ως προς τη μορφή και το περιεχόμενο που θα έχει η νέα συμφωνία των ελληνικών Αρχών με την ευρωζώνη. Αυτή η γκρίζα εικόνα οφείλεται ασφαλώς σε πολιτικούς λόγους, οφείλεται όμως και στην αδυναμία της Ελλάδας να έχει αξιοπρεπές κράτος. Ενδεικτικό είναι ασφαλώς το γεγονός ότι τους τελευταίους μήνες – και εν τω μέσω των κρίσιμων διαπραγματεύσεων – έχουν αντικατασταθεί οι βασικότεροι έλληνες κρατικοί λειτουργοί που διαπραγματεύονται με την τρόικα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο εκπρόσωπος της Ελλάδας στην ομάδα εργασίας του Eurogroup: οι περισσότερες χώρες διατηρούν στη θέση αυτή το ίδιο πρόσωπο για τουλάχιστον πέντε χρόνια, ενώ η Ελλάδα τους αλλάζει σχεδόν ανά πεντάμηνο. Η κατάσταση αυτή προβληματίζει εντόνως, όπως είναι φυσικό, τους ιθύνοντες της ΕΕ, οι οποίοι προς το παρόν αρκούνται στην άσκηση πιέσεων προς την Αθήνα για να τελειώσει το ταχύτερο δυνατό τις διαπραγματεύσεις με την τρόικα. Ως προς το μέλλον, ωστόσο, δεν φαίνεται να έχουν καταλήξει στο μείγμα πολιτικής που θα πρέπει να εφαρμοστεί στην Ελλάδα. Και αυτό διότι, όπως συχνά επισημαίνουν, δεν είναι σε θέση να κατανοήσουν τα παιχνίδια των ελλήνων πολιτικών.