Το μινόρε της αυγής

Η ώρα είναι 5 το πρωί. Απόλυτη ησυχία. Ενα ζεστό κρεβάτι. Η κούραση της χθεσινής ημέρας ακόμα να βαραίνει το σώμα σου. Και το μυαλό σου. Μέσα στο όνειρό σου ακούς μία γνώριμη μελωδία να ξεκινάει από το κινητό σου (φυσικά και είναι δίπλα σου στο κομοδίνο αφού χθες το βράδυ έπρεπε να διαβάσεις τα τελευταία νέα της ημέρας και να μιλήσεις για λίγο με τους φίλους σου που μένουν στην άλλη άκρη της Γης ή απλώς στο διπλανό τετράγωνο) και να γεμίζει το δωμάτιο. Το πρώτο μέλος του σώματός σου που ξυπνάει είναι το χέρι σου – που ψάχνει απεγνωσμένα να κλείσει αυτό το ρημάδι το ξυπνητήρι. Το μυαλό σου αρνείται να παραδεχθεί ότι αυτό δεν είναι όνειρο. Πολύπλοκοι μηχανισμοί σκέψης ξαφνικά δραστηριοποιούνται για να σε πείσουν να μείνεις ξαπλωμένος εκεί. Ενα σωρό δικαιολογίες είναι κιόλας έτοιμες και σε περιμένουν να διαλέξεις μία από αυτές. Είσαι έτοιμος να κρατηθείς από την παραμικρή πρόφαση που το μυαλό σου θα πετάξει μπροστά στα μάτια σου για να σε κάνει να μείνεις εκεί. Ακίνητος. Στην αδράνεια.

Το σκοτάδι έξω, το κρύο, το ψιλόβροχο, ο άνεμος που ακούς να κόβει βόλτες ανάμεσα στα κτίρια ψάχνοντας για το ιδανικό του θύμα: εσένα. Κάθεσαι εκεί και κοιτάς το ταβάνι. Μέσα στο σκοτάδι παίζεις ζάρια με τον εαυτό σου για το αν θα σηκωθείς ή όχι. Το ότι το προηγούμενο βράδυ είχες ετοιμαστεί για αυτήν τη στιγμή, όλες οι πρόβες που έχεις κάνει, όλα τα πιθανά σενάρια που έχεις προβάρει ώστε να ξεπεράσεις αυτήν τη στιγμή που το μυαλό σου λαχταρά για λίγο ακόμα ύπνο. Ολα αυτά είναι άχρηστα πια.

Είσαι σχεδόν έτοιμος να υποκύψεις… στον εαυτό σου. Στην ευκολία της αναβολής. Στην ψευδαίσθηση ότι υπάρχει χρόνος ακόμα. Ισως το απόγευμα. Ισως αύριο. Ισως κάποια άλλη ημέρα. Βέβαια. Πάντα υπάρχει χρόνος. Αυτό είναι: Μετά. Θα το κάνω μετά. Τι ωραία και γλυκιά που είναι αυτή η αναβλητικότητα.

Γυρίζεις το σώμα σου και το μάτι σου πέφτει πάνω στα πράγματα που έχεις ετοιμάσει από χθες. Ενα ελαφρύ αντιανεμικό, την μπλούζα, το σορτσάκι, τις κάλτσες και τα παπούτσια του τρεξίματος. Απλά πράγματα, όπως θα έπρεπε να είναι και τα υπόλοιπα στη ζωή μας. Οι όμορφες στιγμές στη ζωή μας, λένε, προέρχονται από απλά πράγματα. Πώς μπορείς να το αμφισβητήσεις αυτό;

Αυτήν τη στιγμή περίμενες: το κίνητρο. Αυτό το «κάτι» που θα σε σηκώσει από το κρεβάτι σου αξημέρωτα για το τρέξιμό σου. Τη χαρά τού να είσαι έξω, μόνος ή με παρέα, με οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες και να βάζεις το σώμα σου στη φυσική του υπόσταση. Την κίνηση. Δεν έχει σημασία η ταχύτητα ή η διάρκεια. Σημασία έχει ότι κλείνοντας την πόρτα πίσω σου θα νιώσεις μια τρομερή διαύγεια. Υστερα από λίγα λεπτά τρεξίματος, θα έχεις ένα μεγάλο χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό σου. Θα νιώσεις την ικανοποίηση ότι σήμερα νίκησες την αδράνεια. Την ακινησία. Τη στασιμότητα. Και αυτό μπορεί να είναι ο οδηγός σου σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής σου. Είναι η αρχή μιας ημέρας που θα σε φέρει μερικά χιλιόμετρα, μέτρα, βήματα πιο πέρα από εκεί όπου ξεκίνησες σήμερα το πρωί.

Κρίμα δεν είναι να χάσεις όλο αυτό το ταξίδι απλώς και μόνο για μία ώρα ύπνου παραπάνω;