«Η μουσική θέλω να με διασκεδάζει»

Δεν ήταν μόνο τυχερός ο Ντέιβ Χόλαντ εκείνο το βράδυ του 1968, όταν ο Μάιλς Ντέιβις τον άκουσε σε ένα λονδρέζικο κλαμπ και τον κάλεσε άρον άρον στη Νέα Υόρκη. Γιατί ο 22χρονος τότε μπασίστας είχε ήδη αντιληφθεί ότι η διαρκής επέκταση των οριζόντων του, ανοιχτή σε επιρροές από παρελθόν και από ομοτέχνους, ήταν έτσι κι αλλιώς το κρισιμότερο συστατικό της καλής τζαζ. Είχε, ας πούμε, ξεκινήσει με πιάνο και κιθάρα, όταν όμως άκουσε λίγο Ρέι Μπράουν και Λίροϊ Βίνεγκαρ, έσπευσε να στραφεί στο όργανό τους, το κοντραμπάσο, με εντυπωσιακή επιτυχία. Μιλώντας σήμερα για την περίοδο που ηχογραφούσε τα «Bitches Brew», «In a Silent Way» και «Filles de Kilimanjaro», θυμάται ότι «το να εργάζεσαι σε ένα περιβάλλον τόσο υψηλής δημιουργικότητας, ήταν συναρπαστικό γιατί ο Μάιλς οδηγούσε πάντα τη μουσική μπροστά, όντας ανικανοποίητος με την επανάληψη παλιών ιδεών» – αυτό δηλαδή που έκανε κι ο ίδιος στη συνέχεια. Εστησε τους αβανγκάρντ Circle, μεταξύ άλλων μαζί με τον Τσικ Κορία, από τους οποίους κρατάει το εξής: «Ολοι ήμασταν αφοσιωμένοι στη δημιουργία μιας προσωπικής κατεύθυνσης και την ίδια στιγμή υπήρχε μια μεγάλη αίσθηση συντροφικότητας».

Ισως λοιπόν η τάση για ατομική εξέλιξη αλλά και συνεργασία ήταν η αρετή που στα επόμενα χρόνια έκανε τις υπηρεσίες του περιζήτητες από μουσικούς όπως οι Σταν Γκετζ, Σαμ Ρίβερς ή Χέρμπι Χάνκοκ. Μαζί τους ή σόλο, ο Ντέιβ Χόλαντ έδωσε συναυλίες και κυκλοφόρησε δίσκους όπως οι «Sizzle», «The New Standard» και «Jumpin’ In», συμβάλλοντας στην επιμήκυνση των μελωδικών δυνατοτήτων του «δυσκίνητου» για πολλούς οργάνου, χωρίς ποτέ να προδώσει τις ιδρυτικές αρχές της τζαζ. Με συνθετικές ικανότητες επίσης, που γρήγορα απέδειξαν ότι δεν ήταν απλώς ένας αποτελεσματικός, αλλά υπάκουος εκτελεστής. «Θέλω τη μουσική να είναι απαιτητική και να με διασκεδάζει» λέει ερωτώμενος αν οι συμπράξεις χρειάζονται περισσότερο βιρτουοζιτέ ή καλές σχέσεις (όχι πάντα δεδομένες) και συμπληρώνει ότι τις καλύτερες μουσικές εμπειρίες τις είχε «όταν υπήρχε ένα συναίσθημα εμπιστοσύνης, αμοιβαίου σεβασμού και δημιουργικού διαλόγου». Οταν ωστόσο ήθελε ανεξαρτησία, τη διεκδικούσε. Επειτα από πολλά ωραία χρόνια στην ECM, το 2005 ίδρυσε τη δισκογραφική Dare2, θέλοντας έλεγχο, αφενός στα στάδια της παραγωγής, της ηχογράφησης ή της διανομής και αφετέρου σε μια πτυχή της διαδικασίας όπου οι μουσικοί συχνά αδικούνται: την ιδιοκτησία των masters.

Η ΠΑΡΕΑ ΤΟΥ ΓΚΙΛΕΣΠΙ. Αυτό που θα παρουσιάσει αύριο στη σκηνή του Gazarte μαζί με τον πιανίστα Κένι Μπάρον, αλλοτινό μέλος του κουαρτέτου του Ντίζι Γκιλέσπι, είναι το ντουέτο The Art of Conversation. Μία ακόμα σύμπραξη δηλαδή, που ξεκίνησε το 2012 με τη μορφή συναυλιών, μέχρι που ένα βράδυ, στο Παρίσι αυτή τη φορά, ο διευθυντής της γαλλικής Universal, Ζαν-Φιλίπ Αλάρντ, άκουσε τους δύο μουσικούς και τους ενθάρρυνε να μπουν στο στούντιο. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι πρόκειται για μία από εκείνες τις συνεργασίες που αρέσουν στον Χόλαντ. «Ο Κένι είναι ένας μουσικός που έχει αναπτύξει τη δική του, σύγχρονη προσέγγιση στη μουσική, βασισμένη στις βαθιές ρίζες της παράδοσης» λέει απαριθμώντας τα προτερήματα του συνομιλητή του. «Ενας καλός ακροατής που λατρεύει να ανακατεύεται σε συζητήσεις με τους οργανοπαίκτες με τους οποίους συνεργάζεται, και επίσης ένας καλός τύπος».

INFO
Kenny Barron και Dave Holland, αύριο στις 22.00 στο Gazarte (Βουτάδων 32-34, Γκάζι). Τιμές εισιτηρίων: 55, 45, 25 ευρώ στην προπώληση, 58, 48, 28 ευρώ στο ταμείο. Προπώληση στα καταστήματα Public, Iανός, Παπασωτηρίου, Seven Spots, Reload Stores και τηλεφωνικά στο 11876. Ηλεκτρονικά στα www.viva.gr, www.public.gr