Τα όνειρα που κρατούν αιώνια

Το παν στη ζωή είναι να βάζεις στόχους. Να ξυπνάς ένα πρωί, ας πούμε, και να λες: εγώ φέτος θα πάρω το Τσάμπιονς Λιγκ και μετά να γυρίζεις πλευρό και να ξανακοιμάσαι τον δεκατιανό ύπνο, τον ύπνο που φέρνει τα πιο γλυκά όνειρα. Το Τσάμπιονς Λιγκ και η γοητευτική περιπέτειά του είναι αποκλειστικό όνειρο του Ολυμπιακού τα τελευταία χρόνια, αφού αδυνατούν να τρυπώσουν από τη χαραμάδα των προκριματικών άλλες ελληνικές ομάδες και να απολαύσουν τα θέλγητρα της χρυσοφόρου ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Και ο Ολυμπιακός – κι όταν λέμε Ολυμπιακός εννοούμε τους ταπεινούς και νουνεχείς φίλους του, τους παίκτες και τον προπονητή του και όχι τους αλαζόνες επικίνδυνους οπαδούς του – κάθε που κάνει να ξυπνήσει στην ονειρική του πραγματικότητα κάτι τον ταράσσει και βλέπει τη ζοφερή αλήθεια κατάματα και τρομάζει: κάτι πάντα του κλείνει σαν οδόφραγμα την πορεία προς το επιθυμητό! Τη μια είναι η Γηραιά (μα πολύ γηραιά) Κυρία Γιουβέντους, την άλλη ήταν η παρηκμασμένη μέχρις ορίων οίκτου Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και πάει λέγοντας και γράφοντας… Και ουδείς μέχρι τώρα έβαλε τα πράγματα κάτω να βρει τι συμβαίνει και τα όνειρα μένουν όνειρα βαθιά κάτω από βολικά παπλώματα…

Από όποια γωνία κι αν κοιτάξεις το ελληνικό ποδόσφαιρο θα δεις τη σκοτεινή πλευρά του: άθλιες (στημένες κατά πολλούς) διαιτησίες, επηρμένοι παράγοντες-έμποροι, αμφίβολης ποιότητας θέαμα επιπέδου επιθεώρησης Δελφιναρίου, οπαδοί αδίστακτοι, τυφλωμένοι από το χρώμα της ομάδας, που φανατικά υποστηρίζουν και Δον Κιχώτες που μάχονται ανεμόμυλους προκαλώντας, τουλάχιστον, χαμόγελα. Από όποια μεριά της Γης κοιτάξεις το φεγγάρι θα δεις… λεκέδες, το ίδιο και στο ελληνικό ποδόσφαιρο: λεκέδες ανεξίτηλους που λερώνουν σε βάθος. Μήπως αυτά τα φαντάσματα μετατρέπουν το όνειρο σε εφιάλτη;

Ο στόχος, λέει, σε κρατάει ζωντανό μέχρι να τον επιτύχεις. Μετά; Αλλος στόχος ή παρακμή; Κάποιοι ταξιδεύουν από την άκρη της Γης για να δοκιμαστούν αύριο στον Μαραθώνιο της Αθήνας. Στόχος ζωής για έναν μεσήλικο που βλέπει τον χρόνο να τρέχει πια πιο γρήγορα απ’ αυτόν. Μετά τον τερματισμό όμως; Αυτό ήταν; Ποιος άλλος σκοπός θα τον τροφοδοτεί με την ενέργεια της νιότης μέχρι τη φυσική φθορά;

Στο ποίημά του «Το Παρίσι» ο Ορέστης Λάσκος δίνει μια άλλη διάσταση στην υπόθεση «στόχος ζωής»: ο ήρωάς του, που έχει «μοναδικό στη ζωή του ιδανικό» να πάει στο Παρίσι, λίγα χιλιόμετρα πριν φθάσει στον Πύργο του Αϊφελ, επιστρέφει στην ταπεινή αφετηρία του.

«Κι ύστερα; Κι ύστερα τι θα γινόταν; Πώς θα μπορούσε πια να ζήσει με δίχως τη λαχτάρα αυτή για το Παρίσι;» λέει ο ποιητής.

«Τα όνειρα πεθαίνουν στην εκπλήρωσή τους». Από άλλον ποιητή αυτό…

Μήπως υποσυνείδητα έτσι σκέπτεται και ο Ολυμπιακός: σαν φθάνει στην πύλη του ονείρου του επιστρέφει στη μίζερη ελληνική πραγματικότητα, για να κρατήσει ζωντανό τον «στόχο ζωής»; Μήπως ο Μαραθώνιος που στοιχειώνει τα πάθη των δρομέων, σαν διανυθεί μετουσιώνεται σε μονότονο περίπατο στην υγρή και παραδαρμένη από του καιρού τα κύματα προκυμαία της ζωής;

Μπορεί να ‘ναι κι έτσι!