[Θεωρείο] Η φάρσα πίσω από τους 16άρηδες

Συμβαίνει περίπου τέτοια εποχή κάθε χρόνο. Σε κάπου 500 με 1.000 σχολεία οι μαθητές, ή κάποιοι από αυτούς, αποφασίζουν να κάνουν κατάληψη. Είτε συνδέει κανείς το φαινόμενο με την επέτειο του Πολυτεχνείου και τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου είτε πιστεύει ότι οι μαθητές κλειδώνουν τα σχολεία τους επειδή αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να φθάσει η φωνή τους στα αφτιά των ενηλίκων ή ακόμη ότι ο αγωνιστικός οίστρος εκπορεύεται από τη λογική τού «χαβαλές να γίνεται», το συμπέρασμα είναι ένα: οι μαθητικές καταλήψεις είναι μια ιστορία που επαναλαμβάνεται. Αλλά επαναλαμβάνεται ως φάρσα ή ως τραγωδία; Η απάντηση δεν μπορεί να είναι απλή – ενδεχομένως θα δυσκολευόταν να αποφασίσει όχι μόνο ο Κάρολος αλλά και ο Γκράουτσο Μαρξ. Από μία άποψη, ό,τι εμποδίζει τη μετάδοση της γνώσης είναι εξ ορισμού τραγωδία. Από την άλλη πλευρά, όμως, είναι αδύνατον να μη διακρίνει κανείς σε αυτή την ιστορία που επαναλαμβάνεται τα χαρακτηριστικά μιας σουρεαλιστικής φάρσας όπου εκτός από τους καταληψίες μαθητές και εκείνους που δεν έχουν καμία όρεξη για καταλήψεις, πρωταγωνιστεί τουλάχιστον ένας επιθεωρητής Κλουζό, ένας συνετός θείος και πολλοί Τσε Γκεβάρα.
Οπως προκύπτει από το ρεπορτάζ, ο ρόλος του επιθεωρητή έλαχε στον επικεφαλής της Δίωξης του Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, ο οποίος κλήθηκε να διαπιστώσει εάν οι υπεύθυνοι της ιστοσελίδας που δημιουργήθηκε στο facebook για τις καταλήψεις είναι μαθητές ή κάποιος πονηρός επαγγελματίας της επαναστατικής γυμναστικής.

Γιατί όμως να ελέγχεται ο ψηφιακός Τσε όταν είναι γεμάτη από ρεπλίκες του η πραγματική ζωή; Στον ρόλο διέπρεψε χθες ο πρόεδρος της ΟΛΜΕ που είπε ότι οι καταλήψεις κάνουν τους μαθητές καλύτερους πολίτες. Διέπρεψαν επίσης οι νεολαίοι του ΣΥΡΙΖΑ που, αν και δεν είναι ακριβώς 16άρηδες, έδωσαν στους μαθητές «ραντεβού στους αγώνες». Ως συνετός θείος εμφανίστηκε η φοιτητική παράταξη της ΝΔ που συνέστησε στα παιδιά να κάνουν διάλογο αντί για καταλήψεις. Τι σημαίνουν όλα αυτά; Οτι η τραγωδία είναι δύσκολο είδος, μπορεί να πέσει κανείς στην παγίδα του μελό πολύ εύκολα. Αντίθετα μια φάρσα δεν χρειάζεται και πολλά για να στηθεί. Μόνο που σ’ αυτή την περίπτωση έχει θύματα.