[Κραυγές και ψίθυροι] Στάχτη και μπούρμπερη

Μεγάλωσα σε εποχή που οι γονείς – ιδίως οι γιαγιάδες – δεν εκπαιδεύονταν. Η αναμετάδοση από τη χώρα των ενηλίκων λοιπόν είχε ιστορίες με σκουλήκια που θα με έτρωγαν μετά θάνατον και τεθνεώτες συγγενείς που, αν δεν ήμουν καλό παιδί, θα μου γαργαλούσαν τα πόδια. Ετσι προέκυψε το μείζον ερώτημα: «Πώς περνούν οι νεκροί την πρώτη νύχτα στον τάφο τους;». Την απάντηση τη βρήκα αργότερα σε μια συνέντευξη του συγγραφέα Διονύση Χαριτόπουλου που έλεγε πως αν, όταν πεθάνει, τον θάψουν, θα ξαναπεθάνει από τον φόβο του.

Με δεδηλωμένη προς τους εμπλεκομένους λοιπόν την επιθυμία μου να αποτεφρωθώ, διαπιστώνω από την εγκύκλιο «Περί των κανονικών συνεπειών της καύσεως νεκρών» της Ιεράς Συνόδου ότι ο τρόπος που μου δείχνουν ο νόμος και ο πολιτισμός να υπερβώ τις υπαρξιακές μου φοβίες είναι «κύημα του μηδενιστικού τρόπου της ζωής μου». Γι’ αυτό, ούτε κηδεία να περιμένω ούτε μνημόσυνο.  

Δεν θα υπεραμυνθώ του αυτονοήτου. Να θεωρείται δηλαδή κάποιος χριστιανός από το τι κάνει όταν ζει και όχι τι θα γίνει όταν πεθάνει, γιατί δεν είμαι σίγουρη ότι έχω ζήσει ως θεοσεβούμενη. Και για να προλάβω ενστάσεις θρησκευομένων, έχω αποταθεί σε πνευματικό ώστε να καθησυχάσω τη φοβία μου για ένα σώμα που σαπίζει στο χώμα. Μου μιλούσε για τη μετά θάνατον ζωή. Ελα όμως που εγώ παλεύω ακόμη να καταλάβω αν υπάρχει ζωή πριν απ’ τον θάνατο…