[Ανάλυση] Διάλογος κωφών

Δεν είναι η διάσταση απόψεων – αυτή καταγράφεται τουλάχιστον από το 2010. Το βασικό πρόβλημα είναι ότι το εγχώριο πολιτικό σύστημα δείχνει να βρίσκεται ακόμη μία φορά σε διαφορά φάσης από τους ευρωπαίους εταίρους. Κινείται μόνο του σε άλλο γήπεδο και ακολουθεί διαφορετικό χρονοδιάγραμμα.

Πριν από τα Χριστούγεννα κάμποσα Κοινοβούλια στην ευρωζώνη θα κληθούν να εγκρίνουν άλλη μία συμφωνία για την Ελλάδα – εν ολίγοις, τη συμμετοχή των χωρών τους στο νέο «πακέτο» ελληνικής στήριξης. Γιατί αυτό; Διότι σε αντίθεση με ό,τι είχαμε σχεδιάσει, οι αγορές δεν έδειξαν να συμμερίζονται το ελληνικό άγχος για «καθαρή» έξοδο στις αγορές και λήξη των Μνημονίων.

Οι εταίροι και δανειστές εμφανίζονται να τρέχουν ήδη για εμάς, χωρίς να υπάρχει χρόνος για καθυστερήσεις από κανέναν. Στην Αθήνα, ωστόσο, μετρούν βουλευτές για τη μάχη της προεδρικής εκλογής του Φεβρουαρίου και κοιτάζουν στο ημερολόγιο τις Κυριακές του προσεχούς Μαρτίου για τις πιθανές κάλπες.

Είναι ένα σκηνικό ακατανόητο εκτός συνόρων. Και η χθεσινή αναμέτρηση, που θύμιζε διάλογο κωφών με φόντο το Προεδρικό Μέγαρο, είναι προφανές ότι επιτείνει τη σύγχυση και τεντώνει τα νεύρα των δανειστών – εξού και τα πρώτα τελεσίγραφα.

Στην πραγματικότητα, όμως, όλα τα κομματικά επιτελεία γνωρίζουν τα όρια που δεν επιτρέπεται να ξεπεραστούν και ζυγίζουν την κατάσταση που διαμορφώνεται. Στο Μέγαρο Μαξίμου γνωρίζουν ότι θα μπορούσαν να επενδύσουν σε μια ομοφωνία των πολιτικών αρχηγών για τη μη βιωσιμότητα του χρέους, με στόχο να πιεστούν και οι εταίροι για το επόμενο βήμα, της διευθέτησής του. Αλλά αντιλαμβάνονται ότι μια τέτοια παραδοχή κορυφής θα προκαλούσε ρίγη στις διεθνείς αγορές και θα εκτόξευε τα επιτόκια δανεισμού σε δυσθεώρητα ύψη, εξαντλώντας και τις κυβερνητικές αντιστάσεις.

Στην Κουμουνδούρου γνωρίζουν ότι ακολουθεί, σχεδόν αναγκαστικά, μια νέα συμφωνία με τους δανειστές και το μόνο εκλογικό επιχείρημα που προβάλλουν πλέον είναι η διαπραγμάτευσή της από μια νέα κυβέρνηση – επιχειρώντας να προβάλουν την εικόνα ενός κόμματος που δεν θα διστάσει να «σπάσει αβγά» προκειμένου να πετύχει αυτό που δεν πέτυχαν όλοι οι προηγούμενοι.

Συνεπώς, η αδυναμία να βρουν από κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση ένα μίνιμουμ πεδίο συναίνεσης οφείλεται αποκλειστικά στο εσωτερικό παιχνίδι εξουσίας και στη διανομή ρόλων. Είναι ένα έργο που σε άλλες εποχές θα μπορούσε να έχει ενδιαφέρον και για τους εταίρους. Αλλά στην παρούσα συγκυρία είναι βέβαιο ότι στις Βρυξέλλες αδιαφορούν – και χθες γύρισαν ανάποδα την κλεψύδρα…