«Ολα τα κείμενα μπορεί να γίνουν θέατρο»

Σαν εικόνα από ταινία του Γιοντορόφσκι ή του Κιούμπρικ: η ηθοποιός και σκηνοθέτις Αννα Κοκκίνου με μαύρα δερμάτινα, καθηλωμένη σε αμαξίδιο («μηχανή πολέμου» το λέει), χειρίζεται με το αριστερό χέρι τα φτερά της και με το δεξί πειράζει μέσω λάπτοπ τους ήχους και τη φωνή της. Η παράξενη συνθήκη είναι ο τρόπος που η Κοκκίνου «φέρνει» στο σήμερα τον λόγο του Θουκυδίδη μέσα από την παράσταση-μονόλογο «Εγώ ο Θουκυδίδης, ένας Αθηναίος». Και ζώντας ένα «τρανς» αυτές τις ημέρες (ανεβάζει ταυτόχρονα δύο ακόμη παραστάσεις), ξεκλέβει λίγο χρόνο και για μας.  

«Κάνω κάθε καλοκαίρι ελεύθερο κάμπινγκ στη Γαύδο. Εκεί διαβάζω πολύ. Είχα διαβάσει Θουκυδίδη παλιά από τις εκδόσεις Γαλαξία σε μετάφραση Βλάχου. Επί δύο καλοκαίρια πριν από δώδεκα χρόνια ένιωσα την ανάγκη να τον ξαναδιαβάσω.

Θυμάμαι τον εαυτό μου κάτω από το δέντρο να σηκώνομαι πάνω από αυτό που διάβαζα. Το ανεβάσαμε τώρα επειδή έπαιξε τεράστιο ρόλο και η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε. Το μεγάλο θέμα ήταν πώς ανεβαίνει. Πιστεύω πως όλα τα κείμενα μπορεί να γίνουν θέατρο. Από τα πιο συναρπαστικά πράγματα στη δουλειά μας είναι πώς ένα κείμενο γίνεται θέατρο» μου λέει η Αννα Κοκκίνου μέσα στο θέατρο Σφενδόνη, όπου εδώ και 21 χρόνια στεγάζει τις ιδέες και τα όνειρά της.

Σήμερα όμως τι επικαιρότητα υπάρχει στο θουκυδίδειο έργο; «Πιστεύω πως είμαστε σε εποχή μεγάλης σύγχυσης. Τα τελευταία χρόνια από τη Μεταπολίτευση και μετά ήμασταν ανέτοιμοι για ορισμένα πράγματα που ζήσαμε. Τρέξαμε πολύ πέραν από μας. Οποτε μας συμβαίνει αυτό μας δημιουργεί μια μεγάλη αναστάτωση, ειδικά όταν δεν θέλουμε να το δούμε γίνεται κάτι άγριο. Μια εποχή σύγχυσης και χάσιμο του κέντρου του εαυτού μας» προσθέτει η ίδια και ξεκλειδώνει την ιδέα τού να ακούγεται ο λόγος του Θουκυδίδη πάνω σε ένα τέτοιο παράξενο αμαξίδιο.

«Είχα σπάσει παλαιότερα το πόδι μου και καθηλώθηκα σε αμαξίδιο. Ετσι μου ήλθε η ιδέα. 

Αυτό μου επέτρεπε να κινούμαι με διάφορες ταχύτητες. Υπήρχε κάτι που ήταν σαν φτερά που δημιουργούσε ρυθμούς. Επίσης από τη στιγμή που είσαι σε μηχάνημα η φωνή δεν μπορούσε να είναι φυσική, όλα ήλθαν μόνα τους, όλο αυτό είναι σαν ένα προσωπείο, μια μάσκα, δεν είναι ένας ηθοποιός, τα πόδια μου τροχοί, τα χέρια μου φτερά, ένα είδος μάσκας, ταίριαζε πολύ με τον Θουκυδίδη. Αυτά λειτούργησαν σχεδόν μόνα τους, μέσα από αυτό το προσωπείο, ένιωσα πως μπορούσα να δημιουργήσω ατμόσφαιρες, διαθέσεις, να πω αυτόν τον λόγο με γυναικεία, ανδρική, κοριτσίστικη φωνή με το μηχάνημα. Δεν κάνεις πια περιγραφή, αλλά παίζεις».

Για την Κοκκίνου εξάλλου ο Θουκυδίδης δεν είναι απλώς μέγας ιστορικός. Είναι ένας μέγας δραματουργός, ένα πρόσωπο ποτισμένο, όπως σημειώνει, από τους τραγικούς, την ποίηση, τη φιλοσοφία. Και είναι οικουμενικός, παρότι μιλάει για «τα του οίκου μας». «Οι δημηγορίες του είναι ένα αριστούργημα. Εδώ βλέπεις τις δύο τάσεις για ένα γεγονός. Ο Κλέωνας είναι ο δημαγωγός και ο Διόδοτος, αυτός που μιλάει με ρεαλισμό για το συμφέρον της πόλης. Με τρέλανε στις δημηγορίες πως ο τρόπος που ξετυλιγόταν ο συλλογισμός ήταν μακρύς. Σήμερα έχουμε κοντούς συλλογισμούς, δεν ξέρουμε να συζητάμε. Ο Θουκυδίδης έχει φλεγόμενο ενδιαφέρον για τον άνθρωπο» καταλήγει η Αννα Κοκκίνου.