Ελληνική επιθεώρηση, η περιπέτεια συνεχίζεται

«Είμαι η Μαίρη Παναγιωταρά, μια εργαζόμενη γυναίκα, μια καλή νοικοκυρά». «Πιο απαλά, Μίρκα». «Δεν είμαι τίποτα το σπέσιαλ, το καταπληκτικό». «Στο κέντρο στάσου, πιο δεξιά». «Είμαι αυτό που λέμε δείγμα τυπικό». «Κλείστε τα μικρόφωνα, τώρα μπαίνει το playback». Η φωνή του Φωκά Ευαγγελινού παρεμβάλλεται στην ερμηνεία της Μίρκας Παπακωνσταντίνου άλλοτε δίνοντας κατευθυντήριες γραμμές κι άλλοτε απευθυνόμενος στους τεχνικούς οι οποίοι ετοιμάζουν τα εφέ που ολοκληρώνουν το νούμερό της. Οι πρόβες της παράστασης «Θα περάσει κι αυτό» βρίσκονται στην κρίσιμη καμπή τους, αφού σε λιγότερο από μία εβδομάδα θ’ ανοίξει η αυλαία στη σκηνή του θεάτρου Badminton.

Εναν χρόνο μετά την επιτυχία της παράστασης «Θα σε πάρω να φύγουμε» που ήταν αφιερωμένη στην ελληνική επιθεώρηση έως το 1967, η ιδέα του Αγγελου Πυριόχου επιστρέφει με δεύτερο μέρος. Αυτή τη φορά το κοινό θα παρακολουθήσει τις περιπέτειες της επιθεώρησης και της μετεπιθεώρησης στο πιο σύγχρονο κομμάτι τους, ώς τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. «Παρακολουθούμε την πορεία της Ελλάδας και ταυτόχρονα της επιθεώρησης που έρχεται σιγά σιγά, το νέο αίμα, δηλαδή τη μετεπιθεώρηση, που φέρνει το νέο πράγμα, τη νέα γλώσσα, το νέο ήθος, μια νέα τάξη πραγμάτων στο θέατρο. Και πώς όλο αυτό θεωρείται ξαφνικά γερασμένο και αδύναμο, αλλά κάποια στιγμή κι αυτό το κομμάτι τελειώνει και μεταλλάσσεται» αναφέρει ο Αντώνης Λουδάρος που πρωταγωνιστεί στην παράσταση.

Παρ’ όλο που η φετινή παραγωγή είναι συνέχεια της περσινής, μπορεί να σταθεί και ανεξάρτητα έτσι ώστε ακόμα και όσοι δεν έχουν δει το πρώτο κομμάτι να μπορούν να μπουν αμέσως στο κλίμα της. «Φέτος είναι όλα καινούργια. Το μόνο ίδιο είναι οι χαρακτήρες, η Επιθεώρηση, τα δύο της αμόρε, ο Αριστερός και ο Δεξιός, έχουμε καινούργια στοιχεία την Κόρη της, τον Εγγονό της. Είναι τελείως διαφορετικές δεκαετίες, τελείως διαφορετικά πράγματα, η πολιτική σκηνή εντελώς διαφορετική γιατί μιλάμε για τη Μεταπολίτευση και τις δεκαετίες του 1970 και 1980 που είχαν ένα πολύ ιδιαίτερο στυλ ως μουσική, στυλ, ρούχα. Αλλα χρώματα, άλλα ήθη άλλα έθιμα» τονίζει ο Μέμος Μπεγνής που συμμετέχει στην παράσταση.

«ΜΕ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΜΑΤΙΑ». Από την πλευρά του, ο σκηνοθέτης του έργου Φωκάς Ευαγγελινός στέκεται στην ιδιαιτερότητα της εποχής που ζωντανεύει επί σκηνής. «Αυτό που προσπαθούμε είναι να αντιμετωπίσουμε με σεβασμό μια εποχή – τα 70s – που ήταν και λίγο αστεία. Να περάσει όμορφα ο κόσμος, να αναλογιστεί τι συνέβαινε τότε, αλλά πόση ελαφρότητα υπήρχε: κατά κάποιον τρόπο, τη νοοτροπία του Ελληνα που από τη μια στιγμή μπορεί να μιλάει πολύ σοβαρά και να συζητά για το πιο τραγικό γεγονός και την ίδια στιγμή να γίνεται ένα αστείο και να γελάει και ν’ ανατρέπεται όλη η ατμόσφαιρα». Ο ίδιος θεωρεί πως η παράσταση που στήνει εδώ και τρεις μήνες δεν είναι ρετρό. «Δεν θεωρώ την παράστασή μας ρετρό. Η αισθητική μας ματιά ήταν πιο σύγχρονη. Μπορεί να λέγονται πράγματα από παλιότερα επιθεωρησιακά νούμερα, να αναπαριστούμε παλιότερο θέατρο, αλλά το κάνουμε με σημερινή ματιά. Ενας ηθοποιός δεν θέλω να μιμηθεί τη Βλαχοπούλου για παράδειγμα, αλλά θέλω να δω πώς με τον δικό του τρόπο αντιλαμβάνεται τη Βλαχοπούλου σήμερα. Ή τον Σταυρίδη. Ή τον Βέγγο. Δεν είναι απλό, είναι πολύ δύσκολο, το ξέρω».

Μαζί του συμφωνεί και ο Μιχάλης Μαρίνος που ανήκει στο καστ της παραγωγής. «Δεν είναι μια παράσταση που αντιμετωπίζει το παρελθόν μουσειακά αλλά με μια ματιά σημερινή κι αυτή της δίνει μια άλλη διάσταση και δύναμη».

Πίσω στις πρόβες, στη σκηνή έχουν ανέβει οι πιο νεαροί ηθοποιοί που μισοί είναι όρθιοι και άλλοι έχουν ανέβει σε μια τεράστια γέφυρα. Μια και η τοποθέτηση των σκηνικών δεν έχει ολοκληρωθεί, προσωρινά την κατασκευή κρατούν οι τεχνικοί. «Για πάμε, στη μέση θα σταθεί ο Φίλιππος Νικολάου» λέει στους συνεργάτες του ο Φωκάς Ευαγγελινός λίγο πριν πέσει το τραγούδι «Μια καρδιά για σένανε» κι αρχίσουν άπαντες να χορεύουν ζεϊμπέκικο. Επί σκηνής αλλά και στα παρασκήνια. «Η παρουσία του Φίλιππου Νικολάου φέρει όλη την εποχή. Το ’70 που έκανε επιτυχίες. Είναι πολύ περίεργο που όχι μόνο κόσμος της δικής μου της ηλικίας αλλά και νεότεροι, το βράδυ που ηχογράφησε τα τραγούδια του, τα άκουγαν κι έκαναν κέφι» θυμάται η Μίρκα Παπακωνσταντίνου που ενσωματώθηκε φέτος για πρώτη φορά στον θίασο, υποδυόμενη τη Μετεπιθεώρηση. Η ίδια, έχοντας ζήσει από κοντά την άνθηση του συγκεκριμένου είδους συμμετέχοντας σε παραγωγές του Ελεύθερου Θεάτρου κι αργότερα της Ελεύθερης Σκηνής, έχει άλλο μέτρο σύγκρισης με την τωρινή παράσταση. «Δεν έχουν σχέση τα νούμερα του τότε, ήταν παιγμένα αλλιώς, ήταν άλλες οι εποχές, κι εμάς τότε οι επιθεωρήσεις ήταν λογοκρατούμενες, κυρίως ξεκίναγαν από τον λόγο και είχαμε λιτά μέσα, το τελείως αντίθετο απ’ ό,τι ήταν η επιθεώρηση τότε» θυμάται.

«ΜΠΕΝ ΧΟΥΡ». Τους δύο αυτούς μήνες που έχουν ξεκινήσει οι πρόβες, καθημερινό «παρών» και τις έξι ώρες που συνήθως κρατούν δίνει ο Αγγελος Πυριόχος, που έγραψε και το κείμενο της παράστασης. «Η επιθεώρηση είναι ένα πράγμα που γράφεται μέχρι τελευταία στιγμή, μέχρι και κατά τη διάρκεια των παραστάσεων. Εγώ επειδή είχα τη χαρά να έχω δάσκαλο τον Σακελλάριο, μου είχε δείξει τα βασικά και μου έλεγε ότι η επιθεώρηση γράφεται… συρταρωτά. Ετσι, είμαι στις πρόβες συνέχεια, σβήνω, γράφω, διορθώνομαι. Εχω γράψει κι ένα έργο “Μπεν Χουρ”, τεράστιο» αναφέρει.