Κλείνουν στόματα με τη δουλειά τους

Αν ήταν άνοιξη και άρα εποχή των Οσκαρ, δύο προπονητές θα διεκδικούσαν το προνόμιο να περπατήσουν στο κόκκινο χαλί και να φλερτάρουν με το αγαλματίδιο: ο Γιάννης Ματζουράκης και ο Αγγελος Αναστασιάδης.

Τι σύμπτωση αλήθεια! Δύο τεχνικοί που λοιδορήθηκαν πολλάκις στο παρελθόν και τους καταλόγισαν τα μύρια όσα. Ισως όχι για τις προπονητικές τους ικανότητες, αλλά για τον τρόπο που χειρίζονταν πρόσωπα και καταστάσεις. Ακόμη θυμόμαστε όσα ελέχθησαν για τον «Ρουμάνο» όταν ήταν στου Ρέντη και είχε την ατυχία να πέσει σε καυτό τετ-α-τετ με τον Λάμπρο Χούτο. Το «βρωμάνε τα χνώτα σου», που είχε εκστομίσει ο παίκτης, για χρόνια ήταν λόγος για να περιπαίξουν ορισμένοι τον έμπειρο προπονητή. Κι αυτός δεν είχε πει τίποτα τότε. Συνέχισε τη δουλειά του, φρόντισε να μάθει ακόμη καλύτερα τα ελληνικά και πάσχισε για την καταξίωση. Είχε και δύσκολες. Στραβές. Αντεξε. Στον Ολυμπιακό άφησε το στίγμα του, ενώ το ίδιο έκανε και αργότερα.

ΣΤΗΝ ΚΑΛΛΟΝΗ. Ωσπου έφθασε στην Καλλονή των χιλίων προβλημάτων και τρελαίνει κόσμο. Την περασμένη σεζόν έσωσε μια ομάδα που έμπαινε από καράβι σε αεροπλάνο και τούμπαλιν. Χωρίς έδρα. Δίχως κόσμο. Σε συνθήκες αμφισβήτησης από αρκετούς που θεώρησαν πως θα τα έκαναν καλύτερα. Κι όμως, ο Γιάννης Ματζουράκης ως μετρ της τακτικής μπορεί να σου μιλά με τις ώρες, να σε πείθει, να βγάζει από τον κάθε παίκτη τον καλύτερο εαυτό του και να ανεβαίνει τις σκάλες της επιτυχίας. Ηδη, βρίσκεται παρέα με τον Ολυμπιακό και ελπίζει σε ακόμη πιο εύφορες ημέρες. Η μετάλλαξη του Λεοζίνιο από παίκτη-ροκ σε μέσο με ξεχωριστές αρετές που εντάσσονται στην υπηρεσία του συνόλου αποτελεί ένα ακόμη παράσημο. Αναμένουμε τη συνέχεια. Ναι, ασφαλώς και θα χάσει παιχνίδια, όποιος όμως αγνοεί το ρητό «η γριά κότα έχει το ζουμί» δεν γνωρίζει πού πατά και πού πηγαίνει. Και σίγουρα ξεχνά τον Γιάννη Ματζουράκη.

Αλλά και τον Αγγελο Αναστασιάδη.

Ο ΘΕΟΣ ΒΟΗΘΟΣ. Με τις ατάκες για την Παναγιά, που συχνά πυκνά επικαλείται, μάλλον αδικεί τον εαυτό του. Ολοι, ή αν προτιμάτε πολλοί, πιστεύουν στον Θεό. Λίγοι το διατυμπανίζουν σε κάθε ευκαιρία. Ο Αγγελος το πράττει με θαυμαστή συνέπεια και συνέχεια, λες και αντλεί από αυτό κάποια δύναμη. Κάπως έτσι, ή με τις περίφημες συμβουλές που δέχεται από τον πνευματικό του, έγινε αντικείμενο συζητήσεων και έσκασαν πολλά ειρωνικά χαμόγελα από τους λεγόμενους μύστες (ή ξερόλες!) του ελληνικού αθλητισμού. Το γιατί δεν πήγε στην ΑΕΚ, πώς κατέληξε στον ΠΑΣ, γιατί επέλεξε τον Πλατανιά. Αυτά στο παρελθόν. Τελικά, ο Αναστασιάδης, έχοντας αποκτήσει εμπειρία και άσπρες τρίχες στο κεφάλι, δείχνει ένα άλλο πρόσωπο στον (εφετινό) ΠΑΟΚ. Η ομάδα από τις αναταράξεις της αρχής, βγάζει υγεία. Ο Τζιόλης ξαφνικά έγινε χαφ περιωπής που βγάζει καταπληκτικές πάσες, σαν κι αυτή στο χθεσινό δεύτερο γκολ. Ο Ρατς, μολονότι βαδίζει στα 33 του χρόνια, τρέχει πάνω κάτω και σίγουρα καταθέτει στοιχεία που του βγάζει ο κόουτς. Η άμυνα, χωρίς το όνομα-κράχτη, δείχνει ωριμότητα και σταθερότητα. Ο δε Αθανασιάδης, ένας επιθετικός χαρισματικός αναμφίβολα, κάτω από τις συμβουλές του Αναστασιάδη εξελίσσεται σε στράικερ ολκής. Υπερβολικά όλα αυτά; Κάθε άλλο. Οσοι αμφιβάλλουν δεν έχουν παρά να ρίξουν μια ματιά στη βαθμολογία. Ο ΠΑΟΚ είναι στην κορυφή και ονειρεύεται μεγαλεία. Γιατί όχι; Η σταθερότητα δεν του λείπει, ενώ το δύσκολο κοινό της Τούμπας στηρίζοντας τον κόουτς έχει βγάλει την ετυμηγορία του.