Η βαρύτητα των λόγων
Αυτό που ο Αναστασίου οφείλει να ψάξει, είναι το γιατί η ομάδα του ηττήθηκε από τον ΟΦΗ, ενώ σε σημαντικό βαθμό έκανε τα σωστά πράγματα μέσα στο γήπεδο
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Είναι πάντα ριψοκίνδυνη η προσπάθεια να ερμηνευθούν σωστά τα λεγόμενα ενός προπονητή. Είναι αντιθέτως «σιγουράκι» το να τον κατακρίνει ο οποιοσδήποτε στην εξέδρα, μπροστά στην τηλεόραση ή καταθέτοντας δημοσίως την άποψή του, πάντοτε σε συνάρτηση με τα αποτελέσματα. Δεν θα έχει πέσει έξω ποτέ!
Ο δρόμος της συνεπούς κριτικής είναι αυτός που αξίζει σε όλους τους επαγγελματίες. Ετσι και για τον Γιάννη Αναστασίου. Οχι, δεν είναι σοφός, όταν ύστερα από νίκες υπερβάλλει, ούτε όμως και ηλίθιος ή εκτός πραγματικότητας όταν εξωτερικεύει το παράπονό του. Η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Εν προκειμένω, ο τεχνικός του Παναθηναϊκού είναι άνθρωπος που, όπως όλοι όσοι δουλεύουν, θα πει σωστά πράγματα, θα εκστομίσει και υπερβολές. Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι τα εξής: Τον κρίνουμε ως προπονητή ή ως λόγιο, τον κριτικάρουμε για τη δουλειά του ή για αυτά που λέει για να την υποστηρίξει; Αλήθεια, ποιος θα έπραττε διαφορετικά, ενδεχομένως πατώντας και σε κάποιες ανακολουθίες προσπαθώντας να πείσει για το γενικότερο δίκιο του;
Αυτό που ο Αναστασίου οφείλει να ψάξει είναι το γιατί η ομάδα του ηττήθηκε από τον ΟΦΗ ενώ σε σημαντικό βαθμό έκανε τα σωστά πράγματα μέσα στο γήπεδο. Δέχεται δύο γκολ από αστεία λάθη παικτών και όχι από κατάρρευση του προπονητικού πλάνου. Επαιξε ορθολογικά, έχασε ευκαιρίες, ήταν εκείνος που έβαζε δύσκολα στον αντίπαλό του, όχι αυτός που τα δεχόταν.
Σε ένα ματς που ο Ολυμπιακός ήταν κάκιστος, αυτό απέναντι στον Εργοτέλη, βρήκε τον δρόμο προς τη νίκη χάρη στην ποιότητα συγκεκριμένων ποδοσφαιριστών και αξιοποιώντας τις εναλλακτικές λύσεις που διαθέτει. Είναι εμφανές ότι αφενός ο Παναθηναϊκός δεν βρίθει παικτών ποιότητας και αφετέρου ότι θα έχει πρόβλημα να παίρνει αυτό που αξίζει ακόμα και όταν είναι απλά υποφερτός. Στην κακή μέρα του δεν το συζητάμε καν…
Τα διαδοχικά κάζο των τελευταίων αγώνων δεν πρέπει να χρεώνονται μόνο στον Αναστασίου. Πέρυσι έκανε σαφώς περισσότερα από όσα θα περίμενε ο πιο αισιόδοξος φίλος της ομάδας. Πήρε από τον κάθε ποδοσφαιριστή το καλύτερο που θα μπορούσε να δώσει· να το πετυχαίνει όμως κάθε σεζόν μάλλον είναι ακατόρθωτο ακόμα και για τον κορυφαίο του είδους Μουρίνιο.
Αυτή η στάνη αυτό το γάλα βγάζει… Ο Παναθηναϊκός δεν είναι πια η ομάδα του παρελθόντος. Και ο προπονητής του, τουλάχιστον σε αυτή τη φάση της πράσινης ποδοσφαιρικής ζωής, είναι ένας από τους ελάχιστους λόγους για να αισιοδοξεί κανείς. Εκτός κι αν έγινε άσχετος σε ένα βράδυ…
Google news
