[Ανάλυση] Οι «Δέκα Εντολές» και η προσαρμογή

Δύο εβδομάδες προτού ο Αλέξης Τσίπρας ανακοινώσει το περίφημο «πρόγραμμα Θεσσαλονίκης» στη ΔΕΘ, εξάντλησε τους συντρόφους του στον ΣΥΡΙΖΑ με επαναλαμβανόμενες μαραθώνιες συνεδριάσεις. Στόχος του ήταν να κάμψει κάθε αμφιβολία και να πετύχει την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη εσωκομματική συναίνεση για ένα πρόγραμμα που σήμερα αντιμετωπίζεται περίπου σαν τις «Δέκα Εντολές» της Κουμουνδούρου. Πράγματι μετά την παρουσίασή του δεν ακούστηκε κιχ.

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ταλανίστηκε αρκετά χρόνια για να καταλήξει στη μαγική φόρμουλα της συνεννόησης. Και το κατόρθωσε μέσα σε δυόμισι χρόνια μετά τις διπλές εκλογές του 2012, μέσα από συμβιβασμούς. Η μεταπήδηση από την άγουρη πολιτική εφηβεία σε έναν ενηλικιωμένο ΣΥΡΙΖΑ ήταν επιβεβλημένη εξέλιξη.

Πολύ σύντομα ο ΣΥΡΙΖΑ ως αξιωματική αντιπολίτευση κατανόησε ότι η επιμονή σε εναλλακτικές και κινηματικές μορφές πολιτικής – πέραν της χαριτωμενιάς τους – δεν αποτελεί συνολικό πολιτικό σχέδιο. Ο Αλέξης Τσίπρας, στέλεχος και ο ίδιος του Αριστερού Ρεύματος στα πολύ νιάτα του, αναγκάστηκε να προσαρμοστεί σε μια νέα πραγματικότητα.

Πολύ σύντομα άρχισε η σταδιακή στροφή στον ρεαλισμό. Ο αντιμνημονιακός πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ έγινε συνομιλητής των Ευρωπαίων, ζήτησε ραντεβού από τον Σόιμπλε και πέρασε τον Ατλαντικό για να βρεθεί στο ΔΝΤ και ως ομιλητής σε διεθνή οικονομικά ινστιτούτα.

Στην αρχή αντιμετώπισε έντονα εσωκομματικά προβλήματα. Οι επικριτές του στην Κουμουνδούρου, προερχόμενοι ακόμη και από το ΚΚΕ, με δυσκολία ανέχονταν την εικόνα του προέδρου τους να κάνει δηλώσεις από την έδρα του αμερικανικού καπιταλισμού, την Ουάσιγκτον.

Το νέο μοντέλο πολιτικής έφερε πολλές αναταράξεις. Ο Τσίπρας ωστόσο δεν επέλεξε ποτέ τη ρήξη. Λίγες ημέρες πριν από το ιδρυτικό Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ και την «εξαφάνιση» των συνιστωσών οι Κασσάνδρες προέβλεπαν αναβολή του Συνεδρίου και αναστολή της συνένωσης ενός συνασπισμού ανομοιογενών συνιστωσών διαφορετικών ταχυτήτων σε ενιαίο κόμμα. Η ηγεσία έδειξε διάθεση συμβιβασμού και ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κόμμα με σχεδόν όλες τις συνιστώσες ενταγμένες.

Η μειοψηφία της Κουμουνδούρου δεν είναι καθόλου αμελητέα δύναμη. Και αριθμεί περί το 30% στους συσχετισμούς. Εκανε όμως και αυτή τη δική της προσαρμογή στην πραγματικότητα. Πού θέλει ένα κόμμα που διεκδικεί την εξουσία να μη σπαράσσεται από εσωτερικές διενέξεις και διχογνωμίες για το αν η χώρα θα πρέπει ή όχι να παραμείνει στο ευρώ. Κάπως έτσι δεν άνοιξε ρουθούνι όταν ο Αλέξης Τσίπρας συναντήθηκε με τον Ντράγκι στη Φρανκφούρτη, άφησε την αντικυβερνητική πορεία στη ΔΕΘ για να βρεθεί στο Κόμο της Ιταλίας σε ένα διεθνές οικονομικό φόρουμ και έστειλε τους Γιώργο Σταθάκη και Γιάννη Δραγασάκη στο Βερολίνο σε συνάντηση με τον Ασμουσεν και μερκελιστές για συζήτηση περί των εναλλακτικών προτάσεων απομείωσης του χρέους.