Βασικός κανόνας στο πολιτικό παιχνίδι είναι ότι κανείς πρωθυπουργός δεν κάνει (πρόωρες) εκλογές αν δεν έχει τη βεβαιότητα ότι θα τις κερδίσει. Ολοι κοιτάζουν να διαλέξουν τον καταλληλότερο χρόνο, τη συγκυρία, για να επιτύχουν ανανέωση της λαϊκής εντολής.
Ολα αυτά όμως υπό «ομαλές» γενικά πολιτικές συνθήκες. Στη φάση που διανύει η χώρα, ο κανόνας δύσκολα εφαρμόζεται και οι κινήσεις προφανώς δεν είναι όλες στα χέρια του Πρωθυπουργού Α. Σαμαρά. Διότι, πλην όλων των άλλων (τρόικα, διαπραγμάτευση για το χρέος κ.λπ.), ο χρόνος των εκλογών εξαρτάται απόλυτα από την προεδρική εκλογή των επόμενων μηνών. Αν η σημερινή κυβερνητική πλειοψηφία διευρυνθεί και καταφέρει να συγκεντρώσει τις 180 ψήφους που απαιτεί η προεδρική εκλογή, είναι βέβαιο ότι ο κ. Σαμαράς θα επιδιώξει να κάνει τις εκλογές το 2016 ή όσο πιο κοντά γίνεται στη λήξη της τετραετίας. Αλλωστε ο χρόνος ήταν πάντα σύμμαχος για μια κυβέρνηση που βάλλεται.
Οχι όμως σε αυτήν τη συγκυρία. Για έναν περίεργο λόγο, ο χρόνος λειτουργεί αντίστροφα με τις κυβερνητικές προθέσεις. Χθες ο Πρωθυπουργός και ο κυβερνητικός του εταίρος, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, «αγόρασαν» με την ψηφοφορία για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση «πολιτικό» χρόνο διάρκειας σχεδόν τεσσάρων μηνών. Ώς την προεδρική εκλογή που θα ξεκινήσει στα μέσα Φεβρουαρίου. Στόχος είναι, δεδομένων των σημερινών συνθηκών όπου – κατά τα φαινόμενα – δεν συγκεντρώνεται ο μαγικός αριθμός 180, είναι να οδηγηθεί η χώρα σε εκλογές τον προσεχή Μάρτιο.
Δεν γνωρίζω πώς κατέληξαν σε αυτό το σενάριο οι δυο κυβερνητικοί εταίροι ως το καλύτερο γι’ αυτούς. Θα αναφέρω μόνο ότι, κατά τη γνώμη μου, αυτή η επιλογή φανερώνει απόλυτη άγνοια της πραγματικότητας και απουσία κάθε επαφής με την κοινωνία. Ο χρόνος σε αυτή την περίπτωση δεν μετράει υπέρ τους, όχι. Ο χρόνος μετράει υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ. Αν ο στόχος τους λοιπόν είναι να αποφύγουν τη βαριά ήττα και την αντιστοίχως ευρεία πλειοψηφία – ή και αυτοδυναμία – του ΣΥΡΙΖΑ, θα είχαν την ευφυΐα να προκηρύξουν εκλογές χθες. Οχι σήμερα. Ούτε σε έξι μήνες. Αλλά ζουν σε παραζάλη…