[Στίγμα] Μια εξίσωση την ημέρα…

Είναι γνωστό ότι από μια ηλικία και μετά αυτό που τρέμουν οι άνθρωποι είναι «μην έρθει ο Γερμανός». Οχι κανένας της Μέρκελ, ούτε ο κύριος Πάνος που δημιούργησε τη γνωστή αλυσίδα κινητής τηλεφωνίας. Τον άλλο «Γερμανό» ξορκίζουν – τον Αλοΐσιο Αλτσχάιμερ, αυτόν που έδωσε το όνομά του στη μάστιγα της εποχής μας, τη νόσο Αλτσχάιμερ.

Πολλοί, για να προλάβουν τις θλιβερές συνέπειες αυτής της ασθένειας κάνουν διάφορες ασκήσεις του μυαλού, για να το κρατούν σε εγρήγορση, ζωηρό και προφανώς λειτουργικό. Αλλος διαβάζει, άλλος λύνει sudoku, άλλος μετράει ανάποδα, άλλος θυμάται συγκεκριμένα γεγονότα της παρελθούσης ζωής του. Ενας (τουλάχιστον αυτόν ξέρω εγώ) έχει τη θαυμάσια ιδέα κάθε πρωί που σηκώνεται να λύνει μια… εξίσωση!

Τον βοηθάει λέει να θέσει αμέσως το μυαλό του σε πλήρη λειτουργία, πράγμα που εν συνεχεία στη διάρκεια της ημέρας το έχει απόλυτη ανάγκη, διότι ο άνθρωπος έχει να ασχοληθεί με χίλια όσα προβλήματα: να χαράξει στρατηγική για τη χώρα και την κυβέρνηση, να τη μεταδώσει, να παρακολουθήσει την υλοποίησή της, να παρέμβει διορθωτικά, να…, να…

Οχι, δεν πρόκειται για τον πρόεδρο Αντώνη, όπως πολλών το μυαλό οδηγήθηκε στη σκέψη. Για τον «απαραίτητο» κύριο Χρύσανθο (Λαζαρίδη) πρόκειται ο οποίος επαίρεται κιόλας για τις επιδόσεις του αυτές. Τόσο που όπως μου έλεγε ένας από τους ανθρώπους που πολύ τον αγαπούν, το ίδιο κάνει – λύνει εξισώσεις δηλαδή – και σε διάφορες συσκέψεις!

(Αυτό το τελευταίο δεν το πιστεύω. Μετέχει δηλαδή στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα και λύνει εξισώσεις; Ελεος πια με αυτήν την κακία των ανθρώπων…)

Περιφερειακός σύντροφος

Σε ό,τι με αφορά είμαι πολύ αισιόδοξος για την πορεία της Περιφέρειας Αττικής, όπου πραγματικά άρχισε να παράγεται έργο (για επιθεώρηση θα μπορούσα να σημειώσω, αν δεν ήταν τόσο σοβαρά τα πράγματα…). Η Αυτής Υψηλότης Ρένα κάνει ό,τι μπορεί για να μας μείνει αξέχαστη όταν με το καλό ολοκληρωθεί η θητεία της – το 2019…

Μαθαίνω ας πούμε ότι ουδείς μπορεί να την προσεγγίσει. Δήμαρχοι της τηλεφωνούν, αλλά δεν ανταποκρίνεται. Ρώτησα έναν εξ αυτών (που μου το μετέφερε κιόλας το γεγονός) «και πώς επικοινωνείτε μαζί της, δήμαρχοι είστε, μπορεί να έχετε θέματα επείγοντα να διεξέλθετε»…

– Και ποιος είναι αυτός; ρώτησα γεμάτος απορία.

Μου είπε και άλλα που δεν τα πιστεύω βέβαια. Οτι τάχα μου έχει εγκατασταθεί στην Περιφέρεια και «βοηθάει» τη σύντροφό του. Οχι πως είναι κατ’ ανάγκην κακό αυτό, αλλά εγώ είχα ακούσει ότι ο άνθρωπος είναι επιχειρηματίας. Είναι δυνατόν να έχει εγκαταλείψει τις επιχειρήσεις του και να έχει εγκατασταθεί στην Περιφέρεια; Για ποιον λόγο;

Εμπύρετη αριθμητική

Μεταφέρομαι ταχέως στην κεντρική πολιτική σκηνή για να αναφέρω τη γενική πεποίθηση που επικρατεί ότι έχει εγκαταλειφθεί ο σχεδιασμός για τη συγκέντρωση των 180 βουλευτών που θα αποτρέψουν την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες. Σύμβουλος του προέδρου Αντώνη, με τον οποίο συνομίλησα προχθές, μου ανέφερε ότι ναι μεν επικρατεί μια δυστοκία στη συγκέντρωση του αναγκαίου αριθμού «αλλά η προσπάθεια δεν έχει εγκαταλειφθεί».

Μετέφρασα την αναφορά, ότι λογικά θα πρέπει να αναμένουμε τις επόμενες ημέρες ή εβδομάδες ένταση των προσπαθειών για την προσέλκυση ανεξάρτητων βουλευτών που δυνητικά θα μπορούσαν να στηρίξουν την προσπάθεια για την εκλογή Προέδρου.

– Είναι 47 όλοι και όλοι αυτοί που θα μπορούσαν να ψηφίσουν.

Αλλά η άθροιση είναι επιπέδου συνοικιακού μπακάλικου: αθροίζουν, πλην των ανεξάρτητων βουλευτών, και τους βουλευτές της ΔΗΜΑΡ, του Καμμένου, ακόμη και της Χρυσής Αυγής!!!

– Μα αυτά τα κόμματα έχουν δηλώσει ότι δεν ψηφίζουν Πρόεδρο, είπα.

Είναι φανερό ότι οι άνθρωποι έχουν ανεβάσει πυρετό! Δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός…

Στις καλένδες, αδελφές μου

Ο μικρός κυβερνητικός εταίρος, το ΠΑΣΟΚ, έχει άλλα ζητήματα. Οπως με διαβεβαίωσε φίλος μου εκ του περιβάλλοντος του αγαπημένου προέδρου Βαγγέλη, το περίφημο συνέδριο που θα ανασυγκροτούσε τη δημοκρατική παράταξη μετακομίζει συνεχώς. Πεποίθηση όλων είναι πλέον ότι συνέδριο δεν πρόκειται να πραγματοποιηθεί, διότι δεν επαρκεί ο χρόνος για να τηρηθούν όλες οι διαδικασίες. Οπως μου έλεγαν, αν κρατηθούν ασφυκτικοί χρόνοι για τη διοργάνωσή του, το πολύ πολύ να πραγματοποιηθεί στα τέλη Νοεμβρίου. Αλλιώς πάει από τον καινούργιο χρόνο, και αν. Διότι μπορεί να συμπέσει με την προεδρική εκλογή. Ούτε και με το τέλος της διαδικασίας για την εκλογή Προέδρου μπορεί να συμπέσουν, επειδή είναι πολύ πιθανόν αυτή τη φορά να συμπέσουν με τις πρόωρες εκλογές. Τέλεια. Θα το κάνουν το συνέδριο μετά τις εκλογές απολογιστικό των εκλογών και της δεδομένης… επιτυχίας που θα έχει το κόμμα σε αυτές!

Ανοίξτε τ’ αφτιά σας

Χθες το πρωί πήγα στο Μουσείο Ακρόπολης. Καλεσμένος στην έναρξη των εργασιών της Διεθνούς Συνάντησης με θέμα «Πολιτιστικά τοπία σε περιοχές Natura: προς μια νέα πολιτική ολοκληρωμένης διαχείρισης της πολιτιστικής και φυσικής κληρονομιάς». Ακουσα ομιλίες και ομιλίες από υπουργούς (Ι. Μανιάτης και Κ. Τασούλας), επιτρόπους (τη φίλη μου Μαρία Δαμανάκη και από βίντεο τον Γιάνες Ποτότσνικ, επίτροπο Περιβάλλοντος) και άλλους. Θα σταθώ στην ομιλία της Σοφίας Στάικου, προέδρου του Πολιτιστικού Ιδρύματος του Ομίλου Πειραιώς. Η γυναίκα αυτή, μια πραγματική ακτιβίστρια του πολιτισμού, είναι η ψυχή ενός  προγράμματος που αρθρώνεται πανελλαδικά εδώ και δέκα χρόνια και έχει δημιουργήσει τοπικά μουσεία σε διάφορες περιοχές της χώρας – για το νερό, το λάδι, το μάρμαρο, το περιβάλλον, μερικά από τα τόσα πράγματα που κάνουν αυτή τη χώρα μοναδική.

Τι είπε η κυρία Στάικου και προφανώς πρέπει να ακούσουν οι τοπικές κοινωνίες; Οτι «ο πολιτισμός που παράγεται στην τοπική κλίμακα, δηλαδή κοντά στον πολίτη, είναι το ίδιο σημαντικός με τον πολιτισμό των μεγάλων αιθουσών. Και αν ο δεύτερος μπορεί να σχετίζεται με μια λαμπερή θεατρική παράσταση ή μια βραδιά μπαλέτου που κόβει την ανάσα, ο πρώτος, αυτός δηλαδή της τοπικής κλίμακας, έχει το πλεονέκτημα ότι δημιουργεί θυλάκους πολιτισμού στις τοπικές κοινωνίες, ενισχύοντας παράλληλα τη συνοχή τους. Και είδαμε αυτούς τους θυλάκους να διαμορφώνονται μέσα από τη λειτουργία των μουσείων μας και με την πάροδο του χρόνου να αποκτούν διακριτό στίγμα τοπικά και περιφερειακά και να ενισχύουν το αποτύπωμά τους».

Ας την ακούσουν αυτοί που πρέπει…

Εκλογές χθες!
Βασικός κανόνας στο πολιτικό παιχνίδι είναι ότι κανείς πρωθυπουργός δεν κάνει (πρόωρες) εκλογές αν δεν έχει τη βεβαιότητα ότι θα τις κερδίσει. Ολοι κοιτάζουν να διαλέξουν τον καταλληλότερο χρόνο, τη συγκυρία, για να επιτύχουν ανανέωση της  λαϊκής εντολής.
Ολα αυτά όμως υπό «ομαλές» γενικά πολιτικές συνθήκες. Στη φάση που διανύει η χώρα, ο κανόνας δύσκολα  εφαρμόζεται και οι κινήσεις προφανώς δεν είναι όλες στα χέρια του Πρωθυπουργού Α. Σαμαρά. Διότι, πλην όλων των άλλων (τρόικα, διαπραγμάτευση για το χρέος κ.λπ.), ο χρόνος των εκλογών εξαρτάται απόλυτα από την προεδρική εκλογή των επόμενων μηνών. Αν η σημερινή κυβερνητική πλειοψηφία διευρυνθεί και καταφέρει να συγκεντρώσει τις 180 ψήφους που απαιτεί η προεδρική εκλογή, είναι βέβαιο ότι ο κ. Σαμαράς θα επιδιώξει να κάνει τις εκλογές το 2016 ή όσο πιο κοντά γίνεται στη λήξη της τετραετίας. Αλλωστε ο χρόνος ήταν πάντα σύμμαχος  για μια κυβέρνηση που βάλλεται.
Οχι όμως σε αυτήν τη συγκυρία. Για έναν περίεργο λόγο, ο χρόνος λειτουργεί αντίστροφα με τις κυβερνητικές προθέσεις. Χθες ο Πρωθυπουργός και ο κυβερνητικός του εταίρος, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, «αγόρασαν» με την ψηφοφορία για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση «πολιτικό» χρόνο διάρκειας σχεδόν τεσσάρων μηνών. Ώς την προεδρική εκλογή που θα ξεκινήσει στα μέσα Φεβρουαρίου. Στόχος είναι, δεδομένων των σημερινών συνθηκών όπου – κατά τα φαινόμενα – δεν συγκεντρώνεται ο μαγικός αριθμός 180, είναι να οδηγηθεί η χώρα σε εκλογές τον προσεχή Μάρτιο. 

Δεν γνωρίζω πώς κατέληξαν σε αυτό το σενάριο οι δυο κυβερνητικοί εταίροι ως το καλύτερο γι’ αυτούς. Θα αναφέρω μόνο ότι, κατά τη γνώμη μου, αυτή η επιλογή φανερώνει απόλυτη άγνοια της πραγματικότητας και απουσία κάθε επαφής με την κοινωνία. Ο χρόνος σε αυτή την περίπτωση δεν μετράει υπέρ τους, όχι. Ο χρόνος μετράει υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ. Αν ο στόχος τους λοιπόν είναι να αποφύγουν τη βαριά ήττα και την αντιστοίχως ευρεία πλειοψηφία – ή και αυτοδυναμία – του ΣΥΡΙΖΑ, θα είχαν την ευφυΐα να προκηρύξουν εκλογές χθες. Οχι σήμερα. Ούτε σε έξι μήνες. Αλλά ζουν σε παραζάλη…