ΕΚΑΤΟ ΗΜΕΡΕΣ

Συμπολίτευση και αντιπολίτευση δεν έχουν τίποτε κοινό. Το επιβεβαίωσε η τριήμερη συζήτηση για την ψήφο εμπιστοσύνης με αποκορύφωμα το χθεσινοβραδινό φινάλε. Δεν έχουν τίποτε κοινό, εκτός από ένα πράγμα: την απόλυτη βεβαιότητα ότι έχουν το πλεονέκτημα. 

Φάνηκε στην τοποθέτηση του Πρωθυπουργού και στη γλώσσα του σώματος του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Φάνηκε λιγότερο ίσως στην ομιλία του αντιπροέδρου της κυβέρνησης. Ισως γιατί το ΠΑΣΟΚ είναι, φύσει και θέσει, το κόμμα στη μέση. Εξού και πιέζεται περισσότερο. Κάτι που το είδαμε εντός και εκτός Ολομέλειας τις τελευταίες τρεις ημέρες. Περίεργη, ειρήσθω εν παρόδω, είναι και η σύμπλευση νυν ή πρώην βουλευτών του Κινήματος με το ρεύμα συγκρότησης νέας κυβέρνησης συνεργασίας από την τρέχουσα Βουλή. 

Συμπολίτευση και αντιπολίτευση ξεχειλίζουν από αυτοπεποίθηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι ο τραυματισμός που έχει επιφέρει το Μνημόνιο στο σώμα της ελληνικής κοινωνίας είναι συντριπτικός. Αρα η επικράτηση είναι θέμα χρόνου – εξαρτάται μόνο από τον χρόνο των βουλευτικών εκλογών. Ο Αλέξης Τσίπρας είχε μάλιστα ένα βελούδινο στυλ και μια χαλαρή εκφορά – ακριβώς για να μην τρομάξει τους νοικοκυραίους. Είναι το είδος της πολιτικής στάσης που επιλέγει ένα κόμμα όταν νιώθει προ των πυλών της εξουσίας. 

Από αυτοπεποίθηση έλαμπε όμως και ο Πρωθυπουργός. Ο Αντώνης Σαμαράς ξέρει ότι οι αριθμοί έχουν την τριετία αυτοί ραντεβού με την οικονομική Ιστορία. Οποιος ξέρει από Ελλάδα καταλαβαίνει τι θα πει μηδενικό έλλειμμα και ονομαστική μείωση χρέους. Ο Πρωθυπουργός θεωρεί ότι έχει την ανάκαμψη με το μέρος του ενώ διαθέτει ενημέρωση ότι η έξοδος στις αγορές είναι τεχνικά εφικτή – άρα ξέρει ότι έχει φθάσει στο επιθυμητό σημείο. Εχοντας τα νούμερα στην τσέπη μπορεί να πάει τους ξένους σε πολιτική διαπραγμάτευση για έξοδο από το Μνημόνιο. 

Ολα αυτά επιβεβαιώνουν ότι αρχίζει να διαγράφεται στον πολιτικό ορίζοντα κάτι που είχαμε ξεχάσει. Η πόλωση! Μένει να φανεί πώς θα επηρεάσει η νέα πόλωση δύο κρίσιμα ζητήματα. Πρώτον, τη διεθνή εικόνα της χώρας που μπορεί να βρεθεί ξανά υπό τη σκιά του πολιτικού ρίσκου. Δεύτερον, την προεδρική εκλογή. Εδώ και είκοσι χρόνια όμως, δηλαδή από το 1995, η Ελληνική Δημοκρατία εκλέγει Πρόεδρο με διευρυμένη πλειοψηφία, χωρίς προσφυγή σε πρόωρες εκλογές. Προς τούτο, είτε η συμπολίτευση είτε η αντιπολίτευση θα πρέπει να κερδίσει τους βουλευτές που είναι στη μέση. Αμφότεροι πιστεύουν ότι θα το καταφέρουν. Η εκατέρωθεν αυτοπεποίθηση θα κριθεί τις επόμενες εκατό ημέρες. Αυτό που δεν είναι υπό κρίσιν φαίνεται πως είναι η ανάκαμψη.