Σε ποιες περιπτώσεις γίνεται θεραπεία για την οστεοπόρωση

Από τον Οκτώβριο του 2011, όπως αναφέρει ο ομότιμος καθηγητής Ορθοπεδικής του Πανεπιστημίου Αθηνών και πρόεδρος του Ελληνικού Ιδρύματος Οστεοπόρωσης Γεώργιος Λυρίτης, διατυπώθηκαν και ισχύουν οι «Οδηγίες διαγνωστικής και θεραπευτικής προσέγγισης της οστεοπόρωσης» του ΕΟΦ.

Θα πρέπει λοιπόν να παίρνουν θεραπευτική αγωγή όσοι έχουν διαγνωσθεί με οστεοπόρωση (T-score μικρότερο του -2,5 στην οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης ή στο ισχίο), όσοι έχουν πάθει σπονδυλικό κάταγμα, όσοι έχουν πάθει κάταγμα ισχίου, όσοι έχουν περισσότερα από ένα κατάγματα σε άλλες περιοχές του σώματος (εκτός σπονδύλου και ισχίου), όσοι έχουν οστεοπενία (T-score μεγαλύτερο του -2,5 και μικρότερο του -1) και FRAX (αλγόριθμο αξιολόγησης κινδύνου κατάγματος) μεγαλύτερο του 20% για μείζον οστεοπορωτικό κάταγμα και μεγαλύτερο του 3% για κάταγμα του ισχίου.

Επίσης, όσοι έχουν οστεοπενία, FRAX 10%-20% και έστω έναν από τους ακόλουθους παράγοντες: μορφομετρικό σπονδυλικό κάταγμα, κάταγμα Colle’s σε ηλικία μεγαλύτερη των 65 ετών, πολύ χαμηλή οστική πυκνότητα (BMD) οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης σε σχέση με το ισχίο, πολύ μεγάλη πτώση της οστικής πυκνότητας (BMD) σε δύο διαδοχικές μετρήσεις, είναι ασθενείς με καρκίνο μαστού που βρίσκονται σε αγωγή με αναστολέα αρωματάσης, έχουν καρκίνο προστάτη και κάνουν αγωγή με αναστολέα ανδρογόνων, κάνουν χρόνια λήψη κορτικοειδών σε χαμηλές δόσεις (π.χ. εισπνεόμενα) ή είχαν πολλές πτώσεις (πάνω από δύο τον χρόνο).