Σαλμάν Ρούσντι: «Ο φανατισμός είναι πλέον στρατός»

«Ο φανατισμός είναι πλέον στρατός, αυτή είναι η πραγματική είδηση». Τα λόγια ανήκουν στον Σαλμάν Ρούσντι και αναφέρονται στην οργάνωση Ισλαμικό Κράτος. Το προηγούμενο Σάββατο ο συγγραφέας των περίφημων «Σατανικών στίχων», ο οποίος έζησε επί σειρά ετών κυνηγημένος εξαιτίας του φετφά που εξέδωσε ο αγιατολάχ Χομεϊνί εις βάρος του, παρευρέθηκε σε ένα φεστιβάλ βιβλίου στην πόλη Χαλάπα του Μεξικού. Αφού έδωσε μία διάλεξη για τη δύναμη του μυθιστορήματος και για τους μεγάλους λατινοαμερικανούς συγγραφείς του 20ού αιώνα, μιλώντας σε δημοσιογράφο της ισπανικής «Ελ Παΐς» ο Ρούσντι επέλεξε να θίξει ένα εντελώς διαφορετικό ζήτημα: την άνοδο και την επέλαση των πιστών μαχητών του «χαλίφη» Αμπού Μπακρ αλ Μπαγκντάντι.

H ΣΥΓΚΡΙΣΗ. Σύμφωνα με τον ινδοβρετανό συγγραφέα, το στοιχείο που διαφοροποιεί το Ισλαμικό Κράτος από τις υπόλοιπες ισλαμιστικές οργανώσεις είναι η «οργανωτική ισχύς» που διαθέτει. «Η Αλ Κάιντα, στο απόγειό της, αποτελούνταν από έναν σχετικά περιορισμό αριθμό μαχητών. Δεν μπορούσαν να αποκαλυφθούν, ζούσαν μέσα σε παράνομα κρησφύγετα, σε σπηλιές. Τώρα έχουμε απέναντί μας έναν στρατό ιδιαίτερα οργανωμένο και καλά εξοπλισμένο, με σημαντικούς οικονομικούς πόρους, που προέρχονται εν μέρει από το λαθρεμπόριο πετρελαίου και εν μέρει από τα χρήματα με τα οποία τον τροφοδοτούν κάποια κράτη. Μπορούν να γίνουν εικασίες αναφορικά με τις χώρες που τον στηρίζουν αλλά στην πραγματικότητα δεν ξέρουμε από πού προέρχονται αυτά τα χρήματα Το μόνο που ξέρουμε είναι ότι έχει πολλά λεφτά και είναι εξαιρετικά οργανωμένος» εξήγησε ο Ρούσντι.

Οσον αφορά τους χιλιάδες νεαρούς δυτικούς που εγκατέλειψαν τα πάντα για να ενταχθούν στις τάξεις του ΙΚ, ο συγγραφέας υποστηρίζει πως «έχει συσσωρευθεί οργή που οφείλεται και στην περίοδο των οικονομικών και κοινωνικών δυσκολιών που βιώνουμε. Υπάρχουν πολλά άτομα που δεν έχουν δουλειά και ούτε καν ελπίδα ότι κάποτε θα αποκτήσουν. Το δεδομένο αυτό συγχέεται με όλα όσα ακούν στα τεμένη. Τα δύο αυτά στοιχεία μπορούν να σπρώξουν κάποιον προς τον εξτρεμισμό». Αναφερόμενος στην περίπτωση της Βρετανίας, ο Ρούσντι τόνισε πως μέρος του προβλήματος οφείλεται στη δίχως διακρίσεις άφιξη θρησκευτικών εξτρεμιστών στη χώρα, «που χρηματοδοτούνται από τη Σαουδική Αραβία και το Ιράν και μιλούν στα παιδιά με ιδιαίτερα πολεμικό λεξιλόγιο».

Και οι αποκεφαλισμοί; «Πρόκειται για πράξη που αποδεικνύει την απόλυτη απομάκρυνση από καθετί που έχει σχέση με τον πολιτισμό. Φυσικά το κάνουν για να σοκάρουν την κοινή γνώμη και να κατακτήσουν τα πρωτοσέλιδα. Οι άνθρωποι αυτοί δείχνουν ότι γνωρίζουν πώς να χειρίζονται τα μέσα πληροφόρησης. Χρησιμοποιούν τα κοινωνικά δίκτυα ως μέσο στρατολόγησης και τις αποτρόπαιες εικόνες για να κερδίσουν την παγκόσμια προσοχή και να προκαλέσουν ακραίο φόβο».

ΟΙ ΣΟΥΝΙΤΕΣ. Ερωτηθείς για το εάν υπάρχουν άλλοι τρόποι αντιμετώπισης των τζιχαντιστών εκτός από τις στρατιωτικές επιχειρήσεις ο Ρούσντι εμφανίστηκε επιφυλακτικός. Αναγνωρίζει, ωστόσο, ότι υπάρχει ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον στοιχείο: η συμμετοχή σουνιτικών χωρών στη διεθνή συμμαχία κατά της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος. «Αν αποδειχθεί ότι οι τζιχαντιστές δεν εκπροσωπούν τους σουνίτες της περιοχής, τότε αυτό ενδεχομένως να αποτελέσει την αρχή μιας μη στρατιωτικής λύσης. Αλλά είναι απαραίτητο να περιοριστούν και στρατιωτικά γιατί στην πραγματικότητα είναι ένας στρατός. Ενας στρατός εισβολής» υπογράμμισε ο Ρούσντι.