[Θεωρείο] Ανάμεσα στα σκουπίδια και τις ψευδαισθήσεις

Πιθανότατα δεν υπέκρυπτε κάποιον συμβολισμό, αλλά οφείλεται σε απλή και άδολη ειρωνεία  της τύχης. Ακόμη κι έτσι, όμως, είναι αδύνατον να αγνοήσει κανείς τη σημειολογία: την περασμένη Πέμπτη ο Μάριο Ντράγκι ανακοίνωσε από τη Νάπολι, μια πόλη που στο πρόσφατο παρελθόν είχε πνιγεί σε τόνους σκουπιδιών, ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα αγοράσει ελληνικά ομόλογα τα οποία βρίσκονται στην κατηγορία «σκουπίδια». Η Νάπολι έζησε με τα σκουπίδια να σχηματίζουν βουνά και τη δημόσια υγεία να απειλείται από το καλοκαίρι του 2008 έως τα τέλη του 2009, περίοδο κατά την οποία είχε κηρυχθεί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Το πρόβλημα όμως δεν λύθηκε παρά στις αρχές του 2012, όταν οι Ναπολιτάνοι συμφώνησαν με τους Ολλανδούς, ασφαλώς με το αζημίωτο, να μεταφέρονται τα σκουπίδια τους στην Ολλανδία και να καίγονται στους κλιβάνους υγειονομικής καύσης του Ρότερνταμ.

Τηρουμένων των αναλογιών, η κατάσταση έκτακτης ανάγκης έχει αρθεί και στην Ελλάδα. Η χώρα όμως συνεχίζει να ζει με τα «σκουπίδια» της. Με άλλα λόγια, το πρόβλημα παραμένει και η λύση ακόμη αναζητείται. Ποιος θα τη δώσει; Ολλανδός διαχειριστής απορριμμάτων ο Μάριο Ντράγκι δεν είναι. Είναι όμως ιταλός οικονομολόγος του οποίου οι στοχευμένες παρεμβάσεις δίνουν πολύτιμες ανάσες στην ευρωζώνη, αν και προκαλούν πρόσκαιρες απογοητεύσεις στις αγορές. Είναι κάτι που συνέβη τον δύσκολο Αύγουστο του 2012, όταν ο Ντράγκι παρενέβη με μια δήλωση σωτήρια για να προστατεύσει το ευρώ, χωρίς όμως στη συνέχεια να βγάλει από το καπέλο του τον λαγό που περίμεναν οι επενδυτές – με αποτέλεσμα να βυθιστούν οι αγορές. Συνέβη και την περασμένη εβδομάδα στη Νάπολι, όταν οι επενδυτές περίμεναν περισσότερα μέτρα από τον διοικητή της ΕΚΤ. Τα περισσότερα μέτρα δεν ήρθαν ποτέ και τα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια πήραν την κατηφόρα, με το ευαίσθητο Μιλάνο να χάνει σχεδόν τέσσερις μονάδες.

Στο παράλληλο ελληνικό σύμπαν δεν υπήρξαν τέτοιου τύπου νευρικές αντιδράσεις. Επεσε όμως μια κάποια παγωμάρα επειδή ο Ντράγκι συνέδεσε την αγορά των «σκουπιδιών» με την παραμονή της ελληνικής οικονομίας σε κάποιου είδους πρόγραμμα. Τι σημαίνει αυτό; Οτι κανένας από το εγχώριο πολιτικό προσωπικό, είτε βρίσκεται στην κυβέρνηση είτε στην αντιπολίτευση, δεν μπορεί να τρέφει ψευδαισθήσεις και – πολύ περισσότερο – να καλλιεργεί διάφορες ψευδαισθήσεις στην κοινή γνώμη. Οπως αποδείχθηκε και από την περίπτωση της Νάπολι, το πρόβλημα των σκουπιδιών δεν λύνεται από τη μια ημέρα στην άλλη. Κι έπειτα, κανένας δεν παίρνει τα σκουπίδια του άλλου χωρίς αντάλλαγμα.