[Κραυγές και ψίθυροι] Γριά γυναίκα μόνη ψάχνει

Δεν είναι ακριβώς φως αυτό που φαίνεται στο βάθος του τούνελ, αλλά ημίφως το λες! Μιλάω αποκλειστικά για την τηλεόραση. Μετά την οικονομική πανωλεθρία, φέτος κάτι γίνεται. Περισσότερα σίριαλ, περισσότερες εκπομπές, περισσότεροι παρουσιαστές και ηθοποιοί, περισσότερα κανάλια… Και σκέφτομαι, βλέποντας τα τηλεοπτικά πονήματα της νέας σεζόν, ότι η πολυφορεμένη φράση του «Γατόπαρδου» εδώ «φοριέται» γάντι. Αλλά από την ανάποδη. «Για να μείνουν όλα ίδια, πρέπει να αλλάξουν τα πάντα».

Αυτό που συνέβη στον τηλεοπτικό χάρτη τα τελευταία δύο-τρία χρόνια ήταν πιο σαρωτικό από αυτό που συνέβη στον χάρτη της Ανατολικής Ευρώπης τις τελευταίες δύο-τρεις δεκαετίες. Μόνο που από τα χαλάσματα της οικονομικής κατολίσθησης αναδύθηκε, ως επί το πλείστον, παλίμψηστος η τηλεόραση του Λεωτσάκου και του «Ερωτοδικείου» του 1990.

Κατ’ επίφασιν τοκ σόου με στομφώδη ξεκατινιάσματα. Ρεπορτάζ της κλειδαρότρυπας με μάνες που στηθοχτυπιούνται γιατί η κόρη τους δεν τις κάλεσε στον γάμο τους. Καρφώματα, μπηχτές, υπονοούμενα κακοκρυμμένα. Dress code πορνοστάρ και έπαρση Εβίτας, αφηγητές μιας εξαθλιωμένης γκλαμουριάς. Με αγκίστρι για τον τηλεθεατή δύο κατσαρόλες και τρία τηγάνια…

Τελικά, από την αναξιοπρεπή επιδότηση προτιμώ την αξιοπρεπή φτώχεια.

«Η επιστροφή της γηραιάς κυρίας» του Ντίρενματ θα ταίριαζε πολύ, ως τίτλος, στην επανάκαμψη της τηλεοπτικής παραγωγής. Γιατί κι αυτή το παρελθόν αναμόχλευε. Εγώ πάλι θα προτιμούσα το «Γριά γυναίκα μόνη ψάχνει». Αλλά δεν βρίσκει…