[Επισκέπτης] Κακοήθης εθνική νεοπλασία

Αριστοτέλης

Για έναν εύστοχο παρατηρητή των διακυμάνσεων της κοινής γνώμης, εκείνο που εντυπωσιάζει δεν είναι τόσο οι ανατασσόμενοι δείκτες εκλογικής ισχύος της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως ή αντιθέτως τα υπό διάβρωση ποσοστά της συμπολιτεύσεως στον αντίποδα. Εκείνο που πράγματι εντυπωσιάζει (κι επενεργεί ως ευκρινές σήμα μείζονος κινδύνου) είναι:

1. Η ανθεκτική σταθεροποίηση της αυξημένης επιρροής του φασιστικού αποστήματος μέσα στο εκλογικό σώμα. Καθώς τα δεδομένα μεγέθη αποβαίνουν αδιαμφισβήτητοι δείκτες βαθύτατων (και οπωσδήποτε κακοήθων) μεταλλάξεων σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Κάτι που ασφαλώς δεν απορρέει εκ του μη όντος. Δεν φασιστικοποιείται δηλαδή αίφνης (και αναιτιολόγητα) ένα τόσο ευρύ φάσμα πολιτών.

2. Η αναδυόμενη προοπτική όχι απλώς εμπεδώσεως αυτών των επικινδύνων δυναμικών αλλά και μοιραίου διεμβολισμού του πολιτικού συστήματος. Καθώς σε μεγάλο μέρος του επενεργούν ακόμη παθογενώς αποσαθρωτικά φαινόμενα. Τα οποία και ισοδυναμούν εν πολλοίς με κερκόπορτες. Από τις οποίες εισδύουν ευχερώς αυτές οι επικίνδυνες εξτρεμιστικές ιδεολογικές ιώσεις.

Και μπορεί η Χρυσή Αυγή να ψάρευε την τελευταία τριετία στα θολά νερά της κρίσεως, εκμεταλλευόμενη την απελπιστική ελληνική καθημερινότητα και τη βαναυσότητα των χρεοκοπικών ολισθήσεων. Αλλά ήδη εμφανίζονται φαινόμενα που επιβεβαιώνουν ανησυχητικές διαφοροποιήσεις. Οι οποίες τείνουν να μεταποιήσουν αυτή την ακραία μεταστροφή από «ψήφο διαμαρτυρίας» και αντιδράσεως σε συνειδητή πλέον επιλογή! Που σημαίνει χονδρικά ότι:

Ενόσω θα παρατείνεται η χρεοκοπική κατιούσα και η αναπαραγόμενη ανέχεια τόσο θα εμπεδώνεται και θα ευρύνεται το απευκταίο φαινόμενο. Αποκτώντας όχι απλώς λόγους υπάρξεως, αλλά και πολιτική αλκή. Κι επομένως τόσο πιο δύσκολα θ’ απονευρωθούν οι φασιστικοί αρμοί και θ’ απορριζωθούν οι απότοκες παραφυάδες.

Υπάρχουν όμως και άλλες ουσιώδεις παράμετροι που δεν πρέπει να διαφεύγουν. Κι αυτές συνάπτονται προς ομοιότυπα φαινόμενα σε πλειάδα χωρών της ευρωπαϊκής επικράτειας. Τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις επενεργούν αποφασιστικά στη διαμόρφωση πολιτικών συγκυριών και κυρίως των προοπτικών σε γεωγραφίες όπου ο φασισμός «έπαιξε αδιστάκτως τα ρέστα του», αφήνοντας φάλαγγες πτωμάτων πριν καταρρεύσει επί των ερειπίων και του αίματος.

Η Ελλάδα υπήρξε χώρος που δοκιμάστηκε όσο ελάχιστοι. Με τη διαφορά ότι η μεν μνήμη αφέθηκε συν τω χρόνω ν’ ατροφήσει. Κυριολεκτικά. Ενώ η παιδεία δεν απέβη τόσο τουλάχιστον αποτελεσματική στη συντήρηση και κυρίως στη διαμόρφωσή της. Οχι μοχλεύοντας εθνικιστικά σύνδρομα ή πάθη. Αλλά επενεργώντας οπωσδήποτε αποτρεπτικά. Δημιουργώντας δηλαδή γενεές που δεν θ’ ανέχονται με τίποτε οποιεσδήποτε φασιστικές (ή ρατσιστικές γενικότερα) εκτροπές. Είτε αυτές καλύπτονται κάτω από εθνικιστικές κορόνες. Είτε κι επελαύνοντας με αγοραίο λαϊκισμό.

Ο φασισμός που αιματοκύλησε την Ελλάδα (και την υφήλιο) είναι με τον έωλο αυτοπροσδιορισμό του ως «εθνικοσοσιαλισμός» που το έπραξε. Οπως ακριβώς σήμερα αποπειράται να επανακάμψει. Και θα το καταφέρει εάν οι ευρωπαϊκές κοινωνίες δεν αφυπνισθούν. Αν υποτιμήσουν τα φαινόμενα που δακτυλοδεικτούν την εκκόλαψη του φιδιού.

Οπόταν και η ίδια η ευρωπαϊκή ενοποίηση (και ως όραμα και ως δυναμική) θ’ αποθεμελιωθεί.

Ο Ανθος Λυκαύγης είναι δημοσιογράφος – πολιτικός αναλυτής