Ελλειμμα αισιοδοξίας

Αν κάτι έλειπε από την εναρκτήρια ημέρα του 3ου Συνεδρίου της ΔΗΜΑΡ αυτό ήταν η αισιοδοξία. Τουλάχιστον για το μέλλον της ως αυτοτελούς κομματικού μηχανισμού. Στα πηγαδάκια που έστησαν από νωρίς το απόγευμα οι σύνεδροι που προσέρχονταν στο Σινέ Κεραμεικός μπορούσε να αντληθεί το συμπέρασμα ότι τα μπρος-πίσω του τελευταίου ενάμιση χρόνου δεν πέρασαν απαρατήρητα από τη κομματική βάση. Αρκετοί αναφέρθηκαν στη στάση που κράτησε η – πρόσφατα αποχωρήσασα από την Αγίου Κωνσταντίνου – «μεταρρυθμιστική τάση» του Σπύρου Λυκούδη, με τις αναφορές για δεξιά παρέκκλιση να εντάσσονται στις πιο ήπιες.

Ο μέσος όρος ηλικίας των συνέδρων ήταν αρκετά υψηλός. Κάποιοι μάλιστα από τους παρευρισκομένους έδειχναν με το δάχτυλο τους σχετικά νεότερους. Μπορεί να απουσίαζε η αισιοδοξία, αλλά για ορισμένους από τους παρευρισκομένους η προσμονή μιας μεγάλης παράταξης της Αριστεράς, η οποία «θα έρθει στην εξουσία και θα σαρώσει τα Μνημόνια», τους γέμισε με έναν άνεμο νεανικού αριστερίστικου ενθουσιασμού.

Εμπειρο στέλεχος της ΔΗΜΑΡ που γνωρίζει πρόσωπα και καταστάσεις από τη μακρά πορεία της Ανανεωτικής Αριστεράς στην Ελλάδα είχε εξήγηση γι’ αυτό. Οι περισσότεροι είναι άνθρωποι που προέρχονται από το ΚΚΕ εσωτερικού και παλιοί Ρηγάδες. Γι’ αυτόν, το 6,25% των εκλογών του 2012 ήταν απλά κομμάτι της γενικότερης πολιτικής αναμπουμπούλας εκείνων των ημερών. «Αυτό έγινε αντιληπτό και από το γεγονός ότι από τον Μάιο έως τον Ιούνιο του ’12, το κομμάτι του εκλογικού σώματος που ψήφισε ΔΗΜΑΡ ανανεώθηκε κατά 50%, χωρίς όμως το κόμμα να αλλάξει ποσοστό. Η πραγματική κομματική της δύναμη είναι ο κόσμος που βλέπεις εδώ. Το 2% της ελληνικής Ανανεωτικής Αριστεράς» συμπλήρωσε.

Κατά τους χαιρετισμούς των εκπροσώπων των κομμάτων το πιο θερμό χειροκρότημα απέσπασε το μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ Χριστίνα Παναγιωτακοπούλου.