Οταν η αλλαγή σώζει μια χρονιά

Ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει λέει ένας άγραφος νόμος στον αθλητισμό, αλλά υπάρχει και ένα στατιστικό στοιχείο που δείχνει ότι ομάδα που χάνει όταν αλλάζει προπονητή συνήθως κερδίζει αμέσως!

Ισως εκεί ποντάρουν και οι πρόεδροι των ομάδων της Σούπερ Λίγκας και ήδη οι τέσσερις στις 18 ομάδες έχουν προχωρήσει σε λύση συνεργασίας με τους τεχνικούς τους.

Τελευταίο «θύμα», ο Γιώργος Παράσχος του Ατρομήτου που για τρίτη φορά στην καριέρα του έφυγε από ομάδα (οι άλλες δύο ήταν στον Λεβαδειακό) μετά την ήττα από τον ΟΦΗ. Ολοι πλέον στο Περιστέρι περιμένουν μια νέα αρχή και – γιατί όχι – μια μεγάλη επιτυχία που θα ήταν ιδανικό για τον Ατρόμητο να έρθει απόψε στο πολύ δύσκολο παιχνίδι με τον Ολυμπιακό.

Ο Παύλος Δερμιτζάκης στον Εργοτέλη μπορεί να μην ξεκίνησε καλά ως αντικαταστάτης του Φεράντο (ήττα εντός έδρας με 3-0 από τον Πλατανιά), όμως συνέχισε εξαιρετικά με θρίαμβο στον Βόλο, 4-1 τη Νίκη, η οποία είχε υπηρεσιακό τεχνικό, τον συνεργάτη του Βλουτ που είχε απολυθεί μετά τις τρεις πρώτες ήττες.

«Ο προπονητής απλά είναι το εύκολο θύμα, αφού δεν γίνεται ο πρόεδρος να διώξει 11 παίκτες. Μια αλλαγή φέρνει τις περισσότερες φορές και αλλαγή – προς το καλύτερο – στο κλίμα και στην ψυχολογία και γι’ αυτό παρατηρούμε συνήθως να έρχονται νίκες με νέο κόουτς. Δεν είμαστε μάγοι και ούτε είναι δυνατόν σε τόσο γρήγορο διάστημα να αλλάξεις πολλά. Απλά, με κεκτημένη ταχύτητα λόγω καλής ψυχολογίας, η ομάδα αντιδρά» λέει στα «ΝΕΑ» ο Νίκος Αναστόπουλος.

Οι προπονητές σε τέτοιες περιπτώσεις παίζουν και ρόλο ψυχολόγου όπως έκανε με μεγάλη επιτυχία ο Σέρχιο Μαρκαριάν για παράδειγμα στον Παναθηναϊκό με τεράστιο σερί νικών και καλών εμφανίσεων τόσο όταν αντικατέστησε τον Φερνάντο Σάντος όσο και όταν πήρε τη θέση του συχωρεμένου του Γιάννη Κυράστα.

Ο Νίκος Αλέφαντος που είχε αντικαταστήσει τον Ολεγκ Προτάσοφ (αν και για την ακρίβεια είχε διαδεχθεί τον υπηρεσιακό για τέσσερις ημέρες Σίνισα Γκόγκιτς) έκανε ένα σερί συνεχόμενων νικών, χάνοντας τελικά το πρωτάθλημα με την ισοπαλία στη Λεωφόρο στο επεισοδιακό 2-2 με τον Παναθηναϊκό.

ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ. Αλλά και εκτός συνόρων υπάρχουν τρανταχτά παραδείγματα όπως του Ιταλού Ντι Ματέο που ως υπηρεσιακός στην Τσέλσι αντικατέστησε τον Πορτογάλο Βίλας Μπόας και έφθασε στην κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ!

Ο Βιθέντε ντελ Μπόσκε ήταν χρόνια στις ακαδημίες της Ρεάλ και δεν τον υπολόγιζαν. Και όμως, μαζί του μεγαλούργησε η Βασίλισσα (δύο Τσάμπιονς Λιγκ και ισάριθμα πρωταθλήματα) και η Εθνική Ισπανίας (Μουντιάλ και Euro).

«Μπορεί να συμβεί ένας προπονητής να φέρει αμέσως καλά αποτελέσματα. Ομως αν η ομάδα δεν είναι δομημένη καλά δύσκολα δεν θα στραβώσει η χρονιά. Στη χώρα μας ιδιαίτερα οι πρόεδροι λειτουργούν υπό πίεση χωρίς να σκέφτονται πολλές φορές καθαρά. Σίγουρα παίζει ρόλο και η οικονομική κρίση, ενώ εφέτος το άγχος πολλαπλασιάζεται καθώς πέφτουν τέσσερις ομάδες» λέει στα «ΝΕΑ» ο Νίκος Καραγεωργίου, ο οποίος φυσικά εκτός από προπονητής είχε υπάρξει και παίκτης. Και θυμάται: «Οι παίκτες κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους και νομίζουν ότι φεύγοντας ο προπονητής όλα λύνονται. Ομως εδώ παίζει τον ρόλο του και ο εκάστοτε πρόεδρος που πρέπει να εμπιστεύεται τον τεχνικό που έχει διαλέξει, να του δίνει χρόνο και να τον κάνει αφεντικό στα αποδυτήρια και όχι να τον εμποδίζει.

Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν σου δίνεται ο χρόνος που πρέπει. Οι έλληνες προπονητές είναι πολύ καλοί και ανώτεροι πολλές φορές από τους ξένους. Ομως υπάρχει και κάτι άλλο. Ο ξένος, ακόμη και καλός, πολλές φορές αργεί περισσότερο να προσαρμοστεί, να περάσει τη φιλοσοφία του και να καταλάβει πράγματα, και αυτό είναι λογικό. Είδατε το ξέσπασμα του Γκατούζο, σπάνια θα το πάθαινε ως παίκτης που έκανε τέτοια καριέρα. Εδώ δεν το άντεξε, ενδεχομένως γιατί δεν είχε τον χρόνο να το διαχειριστεί. Πιθανότατα ένας έλληνας προπονητής λόγω της γνώσης των συνθηκών να το χειριζόταν πιο εύκολα. Είναι δύσκολο το εθνικό πρωτάθλημα, αλλά επιμένω πως όλοι οι προπονητές θέλουν τον χρόνο τους» καταλήγει ο έμπειρος τεχνικός.