«Η ανακοπή καρδιάς πρέπει να αντιμετωπίζεται επιτόπου»

Η μεταφορά των ασθενών που έχουν πάθει ανακοπή καρδιάς στο νοσοκομείο είναι χάσιμο χρόνου και μπορεί να βλάψει ανεπανόρθωτα την υγεία τους, υποστηρίζει ένας βρετανός ειδικός.

Ο δρ Τζόναθαν Μπένγκερ, καθηγητής Επείγουσας Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Δυτικής Αγγλίας (UWE) στο Μπρίστολ, λέει ότι οι ασθενείς με ανακοπή πρέπει να αντιμετωπίζονται επιτόπου από τα πληρώματα των ασθενοφόρων έως ότου σταθεροποιηθεί η κατάστασή τους ή διαπιστωθεί ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτα πια γι’ αυτούς.

Σε άρθρο του που δημοσιεύεται στην «Βρετανική Ιατρική Επιθεώρηση» (BMJ), ο δρ Μπένγκερ λέει πως η μεταφορά των ασθενών στο νοσοκομείο δεν τους προσφέρει κανένα πλεονέκτημα έναντι της επιτόπιας φροντίδας από το εκπαιδευμένο προσωπικό των ασθενοφόρων, ενώ «μπορεί να αποδειχθεί επιβλαβής».

Η καρδιακή ανακοπή είναι πολύ συχνό φαινόμενο. Υπολογίζεται πως κάθε χρόνο 350.000 Ευρωπαίοι (μεταξύ αυτών 15.000 Έλληνες) πεθαίνουν αιφνιδίως εξαιτίας της.

Σύμφωνα με τον δρα Μπένγκερ, τις καλύτερες πιθανότητες επιβιώσεως προσφέρει η άμεση καρδιοπνευμονική ανάνηψη, η οποία κατά κανόνα γίνεται μέσα στο ασθενοφόρο, κατά τη μεταφορά των ασθενών στο νοσοκομείο.

Ωστόσο ο δρ Μπένγκερ υποστηρίζει ότι ο χρόνος που χάνεται έως ότου βάλουν οι τραυματιοφορείς τον ασθενή στο ασθενοφόρο είναι κρίσιμος και ότι αντ’ αυτού, το πλήρωμα του ασθενοφόρου θα πρέπει να αρχίσει αμέσως την καρδιοπνευμονική ανάνηψη και την απινίδωση στον ασθενή.

Με την μεταφορά στο νοσοκομείο θα πρέπει να ασχοληθεί μόνο αν δει ότι επανέρχονται ο καρδιακός παλμός και η αναπνοή ή ότι ο ασθενής δεν έχει πιθανότητα επιβίωσης, προσθέτει.

Ο δρ Μπένγκερ παραδέχεται ότι η μεταφορά στο νοσοκομείο μπορεί να είναι απαραίτητη σε «σπάνιες περιπτώσεις», αλλά υποστηρίζει ότι στην «συντριπτική πλειονότητα» το πλήρωμα «πρέπει να συγκεντρωθεί στην επιτόπια παροχή της καλύτερης δυνατής φροντίδας ανάνηψης».

Και προσθέτει: «Πολλά πρέπει επίσης να γίνουν για να εκπαιδευτεί το προσωπικό και το κοινό για την καλύτερη δυνατή φροντίδα και τι πρέπει να αναμένει σε περίπτωση καρδιακής ανακοπής εκτός νοσοκομείου».

«Η άμεση παρέμβαση μπορεί να κάνει τη διαφορά ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο και για να βελτιωθούν τα ποσοστά επιβίωσης όσων παθαίνουν καρδιακή ανακοπή εκτός νοσοκομείων θα πρέπει να εκπαιδευτούν όλοι, υγειονομικοί και κοινό, στις σωτήριες πρώτες βοήθειες», σχολίασε η κυρία Τζούντι Ο’Σάλιβαν, από το Βρετανικό Ίδρυμα Καρδιάς (BHF).