Η Αλις το σκεφτόταν μέχρι την τελευταία στιγμή

Το εκλογικό τμήμα δίπλα στον καθεδρικό ναό του St. Giles, στο Βασιλικό Μίλι, ήταν χθες το πιο δημοφιλές μέρος στο κέντρο του Εδιμβούργου. Από το πρωί οι δημοσιογράφοι τσακώνονταν μεταξύ τους για τα πλάνα, οι τουρίστες τούς έβγαζαν φωτογραφίες και οι σκωτσέζοι πολίτες περίμεναν υπομονετικά στην ουρά για να ψηφίσουν χαζεύοντας τη μεγάλη αναστάτωση που προκαλούσαν άθελά τους. Μια ομάδα υποστηρικτών του «ναι» φορώντας κιλτ και κονκάρδες ανεβοκατέβαιναν τον δρόμο μοιράζοντας φυλλάδια. Ηταν η τελευταία τους ευκαιρία να κερδίσουν λίγες ψήφους παραπάνω.

Η Αλις πήρε διστακτικά το φυλλάδιο στο χέρι. Του έριξε μια ματιά και το έβαλε στην τσάντα της. «Μου αρέσει η θετική τους ενέργεια, αλλά δεν ξέρω ακόμα τι θα κάνω». Σε λίγα λεπτά θα ερχόταν η σειρά της. «Μάλλον θα αποφασίσω πάνω από την κάλπη», είπε χαμογελώντας αμήχανα. Σίγουρα δεν ήταν η μόνη που σκεφτόταν την ψήφο της μέχρι την τελευταία στιγμή. Αν πιστέψουμε τις δημοσκοπήσεις, γύρω στο 8% του πληθυσμού μέχρι χθες το πρωί δεν ήταν σίγουρο αν θα ψήφιζε υπέρ ή κατά μιας ανεξάρτητης Σκωτίας. Κάτι τέτοιο όμως δεν ίσχυε για την Κάθριν που στεκόταν λίγο πιο πίσω. Φορούσε δύο κονκάρδες με το «όχι», τη μία κάτω από την άλλη, στο δεξί πέτο. Δεν συζητούσε καν το ενδεχόμενο να αποσχιστεί η Σκωτία από το Ηνωμένο Βασίλειο. «Αν όμως τύχει κάτι τέτοιο, θα στενοχωρηθώ πάρα πολύ. Θα σκεφτώ μέχρι και να φύγω από τη χώρα. Ούτε να το φαντάζομαι δεν θέλω, δεν πρόκειται να γίνει». Προσπάθησε πολύ για να καλύψει την αμφιβολία στη φωνή της.

Το μεσημέρι στο Μάρτσμοντ, στο νότιο τμήμα της πόλης, τα πράγματα ήταν πολύ πιο ήσυχα. Ούτε κάμερες, ούτε εκδηλώσεις, ούτε καν κόσμος έξω από το εκλογικό τμήμα. Ο Ανταμ που έτρεχε να προλάβει το μάθημά του στο πανεπιστήμιο ψήφισε εύκολα και γρήγορα. «Κατάγομαι από την Ολλανδία. Θα μείνω εδώ μόνο έναν χρόνο, όσο διαρκεί το μάστερ μου. Εχω χίλιους λόγους να ψηφίσω “όχι”. Ομως τι να κάνω; Οι άλλοι με κέρδισαν». Ο Τζον βγήκε λίγο αργότερα από το κτίριο και θα χαιρόταν αν τον άκουγε. «Θα γίνει μάχη, αλλά είμαι σίγουρος ότι θα κερδίσει το “όχι”. Είμαστε δειλοί. Θα χάσουμε μια τεράστια ευκαιρία». Τα λόγια του έρχονται σε αντίθεση με τις αφίσες, τις σημαίες και τα αυτοκόλλητα στα παράθυρα των σπιτιών. «Μακάρι να νικήσουμε, τι να σου πω. Μπορούν οι Σκωτσέζοι να αποχωριστούν το BBC τους;».

Οσο περνούσε η ώρα όλο και περισσότεροι άνθρωποι έβγαιναν στον δρόμο. Νέοι με τατουάζ, ηλικιωμένοι με πατερίτσες, εργαζόμενοι που μόλις είχαν τελειώσει τη δουλειά τους, κανείς δεν πήγαινε απευθείας στο σπίτι. Οι παμπ προγραμμάτιζαν να μείνουν ανοιχτές μέχρι αργά. «Θες να κάνουμε μια βόλτα; Εχω τόσο άγχος που δεν μπορώ να κάτσω κάτω», ρώτησε μια κοπέλα τη φίλη της όσο περίμεναν να περάσουν στο απέναντι πεζοδρόμιο της οδού Νίκολσον. Και οι δύο φορούσαν μαθητικές στολές.

Μπορεί για όλους εμάς το δημοψήφισμα στη Σκωτία να είναι μια ενδιαφέρουσα είδηση, μια στιγμή στην Ιστορία ή μια αφορμή για ανάλυση. Οι άνθρωποι που μένουν εδώ, όμως, χθες έζησαν μια ημέρα αγωνίας και έξαψης γιατί καταλαβαίνουν πολύ καλά το βάρος της απόφασης που ανέλαβαν να πάρουν.