Μια βωβή Χιονάτη στον Β΄ Παγκόσμιο

Τι θα συνέβαινε αν η Χιονάτη ήταν θύμα της ζήλειας της μητέρας της κι όχι της μητριάς της; Αν ο πατέρας της είχε εξαφανιστεί χωρίς λόγο; Αν αντί για επτά νάνους συναντούσε στο δάσος επτά λιποτάκτες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου; Κι αν το πριγκιπόπουλο δεν ερχόταν καβάλα στο άσπρο άλογο, αλλά πεζό και ήταν στρατιώτης που γυρίζει από το μέτωπο;

Ολες τις απαντήσεις τις κρατούν στα χέρια τους τέσσερις νέοι ηθοποιοί, οι Στέφανος Αχιλλέως, Ελενα Μεντζέλου, Χρυσάνθη Παπαγεωργίου, Γιάννης Πλιάκης (που αντικατέστησε τον Γιώργο Ανδρουλάκη της περσινής διανομής). Και υπόσχονται να τις ανεβάσουν στη σκηνή του Bios, υπό τον τίτλο «Ιf only», δηλαδή «Αν». Σιωπηρά. Διότι στη μία ώρα που διαρκεί η παράσταση αυτής της εναλλακτικής εκδοχής της Χιονάτης δεν πρόκειται να βγει ούτε μία λέξη από τα χείλη των ηθοποιών. Ολα θα γίνουν με τις κινήσεις του σώματός τους. Και τα επιφωνήματα ή οι μικροί διάλογοι θα είναι γραμμένα σε 35 καρτέλες, όπως εκείνες που εμφανίζονταν στις ταινίες βωβού κινηματογράφου.

«Μπορεί να ακούγεται ως παραμύθι, αλλά είναι μια ιστορία που μας αφορά όλους», μας λέει η ψυχή της παράστασης, Στέφανος Αχιλλέως, «καθώς θίγει τη σχέση μητέρας – κόρης, τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε με τη δέσμευση, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε όταν πρέπει να πάρουμε αποφάσεις».

Αρκετά μακριά από την εκδοχή της Ντίσνεϊ για τη Χιονάτη και πολύ πιο κοντά στη σκοτεινή εκδοχή του αυθεντικού παραμυθιού των αδελφών Γκριμ, η νεανική παρέα επέλεξε να μην τοποθετήσει την πλοκή στη βικτωριανή εποχή, αλλά στο τέλος της δεκαετίας του ’30, «μια εποχή που μοιάζει πολύ με τη δική μας, με πολλά οικονομικά προβλήματα και πόλεμο σε πολλά μέρη του πλανήτη».

Το αποτέλεσμα ωστόσο που υπόσχονται είναι άκρως κωμικό και με πολλή μουσική. «Τον τελευταίο καιρό λόγω της κρίσης παρατηρούμε ότι στο θέατρο επιλέγονται έργα που προκαλούν κατάθλιψη. Εμείς θέλαμε να προσφέρουμε μια ανάσα διασκέδασης. Ενα έργο που ούτε θα αφήσει τον κόσμο απροβλημάτιστο ούτε όμως θα τον ρίξει σε βαθιά σκέψη» εξηγεί ο Στέφανος Αχιλλέως.

Πώς ξεκίνησε όμως η ιδέα για ένα βουβό παραμύθι; «Ολα άρχισαν ως μια παράσταση που έπρεπε να ανεβάσω με τρεις ακόμη συμφοιτητές μου στο πλαίσιο της διπλωματικής μας εργασίας για το μεταπτυχιακό μας στο Λονδίνο κι έτσι σχηματίσαμε την ομάδα Cake Tree Theatre». Τελικά όμως η πειραματική παράσταση έφτασε ώς την Κορέα – «βλέπετε, η γλώσσα του σώματος είναι διεθνής και χρειάστηκε να μεταφράσουμε μόνο τις κάρτες» – και μάλιστα κέρδισε και βραβείο στο διεθνές φεστιβάλ Μiryang, ενώ οι ελάχιστες παραστάσεις που δόθηκαν πέρυσι την άνοιξη στην Αθήνα έδειξαν ότι μπορεί να κατακτήσει και το ελληνικό κοινό.