Αφηγούνται τα όνειρά τους με χορό

Η σκληρή εισαγωγή από το «Seventh son of a seventh son» των Iron Maiden δίνει τη σκυτάλη στο εκρηκτικό «Clubbed to death» του Rob. D (από σάουντρακ της ταινίας «The Matrix») κι εκείνο βρίσκει τη θέση του πλάι στην «Παθητική» του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν (σονάτα για πιάνο αρ. 8 σε ντο μείζονα, op. 13). Αυτοί ήταν οι ήχοι που επέλεξαν έξι νέοι χορογράφοι του Μπαλέτου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής για να σκιαγραφήσουν το δικό τους σύμπαν που παρουσίασαν (χθες και προχθές) από τη σκηνή του Ολύμπια στο αθηναϊκό κοινό.

Ο Γιάννης Μπενέτος, ο Αγάπιος Αγαπιάδης, η Μαρία Κουσουνή, ο Ελτον Ντιμρότσι, η Eλεάνα Ανδρεούδη και ο Βαγγέλης Μπίκος δούλεψαν πάνω σε ένα πολυσυλλεκτικό σάουντρακ με τις κλασικές μελωδίες των Μπετόβεν, Βάγκνερ, Μπαχ, αλλά και με πιο μοντέρνα ηχητικά τοπία όπως εκείνα των Μαξ Ρίχτερ, Ρενέ Ομπρί, The Piano Guys, Ιron Maiden, εικονογραφώντας με τον πιο αέρινο τρόπο τον κόσμο που ονειρεύονται.    Η «βετεράνος» του χώρου Μαρία Κουσουνή χορογράφησε πάνω στα ηχητικά πεδία του Ρίχαρντ Βάγκνερ από την όπερα «Τριστάνος και Ιζόλδη» (μουσικό πρελούδιο από την α’ πράξη) προσπαθώντας να αφήσει απέξω όποια εικόνα είχε, αφού, όπως λέει, ήταν στενά συνδεδεμένη με τη μουσική του συνθέτη.  Ο τίτλος «Root» («Ρίζα») που έδωσε η πρίμα μπαλαρίνα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής δεν ήταν τυχαίος. Οπως λέει η Μαρία Κουσουνή – η οποία έχει συνεργαστεί με διάσημους χορογράφους, όπως οι Νοϊμάγερ, Μάλακοφ, Μακάροβα, Γουίλντον, Κίλιαν, Φόρσαϊθ, Βαν Μάνεν -, δεν ήξερε τι κίνηση ήθελε να πάρουν τα σώματα των χορευτών της – B. Mπίκος, Ο. Ζουρμπινά, Μ. Κώστογλου, Ε. Στάμου, Α. Φιλιππάκη: «Εχω δουλέψει πάρα πολύ πάνω στη χορογραφία του Βάγκνερ και φυσικά είναι υπέροχη η όπερα “Τριστάνος και Ιζόλδη”. Η μουσική αυτή είχε χαραχθεί μέσα μου. Εδιωξα όμως ό,τι είχα μέσα στο μυαλό μου και άφησα τη μελωδία να με οδηγήσει. Διέγραψα οποιαδήποτε άλλη πληροφορία είχα πριν. Εψαξα πάρα πολύ να βρω μια εκτέλεση που να με εκφράζει και κατέληξα στην εκτέλεση με τη Συμφωνική της Βιέννης του Χέρμπερτ φον Κάραγιαν – είναι ίσως από τις πιο αργές που υπάρχουν».

Από όλη αυτή τη διαδικασία, επισημαίνει η διακεκριμένη χορεύτρια (ανάμεσα στα κατά καιρούς βραβεία της ήταν το Ειδικό Βραβείο στον Διεθνή Διαγωνισμό Μπαλέτου του Λουξεμβούργου, το 2001), οδηγήθηκε στην ανάγκη να δημιουργήσει κάτι πιο σύγχρονο και αφηρημένο από αυτό που «υπαγορεύει» η διάσημη οπερατική ιστορία. «Κάπως έτσι έφτασα στο “Root”, στη “ρίζα” της ζωής που για μένα είναι η αγάπη. Αρχή όλων είναι η ίδια η φύση. Η γυναίκα που έχει μέσα της το θαύμα της δημιουργίας και της ζωής. Αυτά θέλησα να αφηγηθώ και αυτός είναι ο βασικός λόγος που στις χορογραφίες επικράτησαν γυναίκες. Φυσικά και υπήρχε και η φιγούρα του άνδρα αφού είναι ο καταλύτης στη δημιουργία».

Η ευκαιρία σε χορευτές να παρουσιάσουν μια δική τους χορογραφία σε μουσική δικής τους επιλογής δίνεται εδώ και τέσσερα χρόνια.