«Η αγόρευση του εισαγγελέα Πεπόνη θα μείνει στην Ιστορία»

«Ο εισαγγελέας της έδρας του δικαστηρίου, κ. Γρηγόρης Πεπόνης, τάραξε και πάλι τα νερά με την αγόρευσή του, που κύρια χαρακτηριστικά της ήταν το σθένος και η νομική αρτιότητα» ήταν το σχόλιο εκ μέρους του συνηγόρου υπεράσπισης του Νίκου Ρωμανού, Φραγκίσκου Ραγκούση.  

Σύμφωνα με τον υπερασπιστή του ίδιου κατηγορουμένου, «αυτό που έχει αξία και δείχνει το ήθος του ανδρός είναι ότι διατύπωσε τις θέσεις του ως εν ενεργεία δικαστικός λειτουργός και δεν επέλεξε να το κάνει κάτω από την ασπίδα του συνταξιούχου, όπως δυστυχώς πράττουν κάποιοι συνάδελφοί του».

«Τα είπε από έδρας και όχι σε συνέδρια και επιστημονικά συμπόσια. Αναμένουμε τη συνέχεια και περιμένουμε η σπουδαία αυτή πρόταση να περιβληθεί το κύρος της δικαστικής απόφασης. Η φράση του κυρίου εισαγγελέα που απηύθυνε προς το δικαστήριο και στην κατάμεστη αίθουσα: “Δεν θα γίνουμε μπαλωματήδες και γεφυροποιοί των κενών της προδικασίας”, άρχισε να γράφει την ιστορία της στο νομικό και πολιτικό γίγνεσθαι» συμπληρώνει ο κ. Ραγκούσης.

Αυτή όμως είναι η μία όψη του νομίσματος. Γιατί, όπως συμβαίνει σε όλες τις ποινικές δίκες, τον τελευταίο λόγο τόσο για την ενοχή όσο και για την αναγνώριση ή μη του πρωτότυπου ελαφρυντικού που ζήτησε για τους κατηγορουμένους ο Γρηγόρης Πεπόνης, τον έχουν οι δικαστές του Εφετείου Αθηνών. Ηδη η αυλαία της διαδικασίας έχει πέσει και εκτός απροόπτου οι δικαστικοί λειτουργοί  θα ανακοινώσουν την ετυμηγορία τους την 1η Οκτωβρίου 2014.

ΕΠΙΦΥΛΑΞΕΙΣ. Νομικοί κύκλοι αναμένουν με ενδιαφέρον την έκβαση αυτής της δίκης και επισημαίνουν ότι «η ενδεχόμενη αναγνώριση  του ελαφρυντικού που πρότεινε ο εισαγγελέας θα ταιριάζει σε όλες τις αναίμακτες ληστείες». Επιπλέον, προσθέτουν ότι αν τελικά αυτό υιοθετηθεί από τους δικαστές, «θα ισοδυναμεί  ως έμμεση αναγνώριση της έννοιας της ληστείας με πολιτικά κίνητρα». Ο εισαγγελέας, κατά τους ίδιους νομικούς κύκλους πάντα, προφανώς στηρίχτηκε στο γεγονός ότι η απαρίθμηση των ελαφρυντικών στον νόμο (πρότερος έντιμος βίος, καλή συμπεριφορά μετά την πράξη, μετεφηβική ηλικία) είναι ενδεικτική και όχι αποκλειστική και κατά συνέπεια αφήνεται το περιθώριο σε όσους εφαρμόζουν τον νόμο να κρίνουν οι ίδιοι, κατά περίπτωση, τι μπορεί να συνιστά ελαφρυντική περίσταση, η δε εξειδίκευσή τους έχει αφεθεί μέχρι τώρα στη νομολογία.