ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Εκτελεστής με κουκούλα

Ιωάννης Κάνδυλας

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΚΑΡΔΙΟΛΟΓΙΑΣ

Μία εικόνα πολύ συμβολική: το θύμα, γονυπετές, με φωτεινή περιβολή, με κλειστά τα μάτια, χωρίς ίχνος εμφανούς συναισθηματικού κραδασμού. Προκαταβολικά, το κεφάλι του στην παλάμη του θύτη, ως εάν ο τελευταίος επιθυμεί να το κρατήσει μετά την αποκοπή, ως τρόπαιο θριάμβου. Και, πίσω ακριβώς, ο θύτης: ψηλός και υπερδύναμος, αθέατος και σκοτεινός, αφαιρετικά σφαγιαστής, μηχανιστικά κινητικός, αρπαχτικό αγρίμι της ερήμου με τα νύχια του καρφωμένα στο «θήραμα» και στη γη. Και, ανάμεσά τους, το άψυχο στιλέτο. Ατσάλινο και κοφτερό, μαγκωμένο στη μέγγενη του αριστερού χεριού – το δεξιό ανήκει στον Αλλάχ. Κι ολόγυρα, ατελείωτη έρημος πρακτικά, χωρίς ζωή. Μία δαιμονική σύνθεση, παράρτημα της κόλασης, στην οποία απόμεινε το «διά πυρός και σιδήρου». Οπως στην παλιά Ισραηλινή Κοινότητα, στο ποίημα της Δεβόρας: «Ευλογημένη η Ιαήλ… την αριστεράν άπλωσε σε σφυρί των εργατών… και συνέτριψε το κρανίο του Σισάρα… Ετσι ας αποθάνουν όλοι οι εχθροί σου, Κύριε».

Μονάχα από μακριά, από πολύ μακριά, μια νεαρή τζιχαντίστρια, η Μαριάμ, παρακολουθούσε με άγριο πάθος κι εκδικητικότητα το βίντεο. Και διακοίνωσε ότι θα επιθυμούσε να ήταν η πρώτη γυναίκα που θα ήθελε να σφάξει έναν δυτικό («ΤΑ ΝΕΑ», 6-7/7, σελ. 8). Βρετανίδα υπήκοος, με σπουδές Ψυχολογίας, Κοινωνιολογίας και Κινηματογράφου, που, ασφαλώς, σπούδασε στην Αγγλία, μία σύγχρονη Ιαήλ… Κι όμως. Κανένα από εκείνα τα πολιτιστικά-κοινωνικά εφόδια δεν άγγιξε την καρδιά της. Οπως, εξάλλου, και όλων εκείνων των μουσουλμάνων που, από τις χώρες της Δύσης, συνέρρευσαν στη Μέση Ανατολή με τις ίδιες προοπτικές της Μαριάμ… Και οι σχολιαστές, πολύ συχνά επίδοξοι αναλυτές μιας τρέχουσας κριτικής του καθαρού Λόγου, επαναλαμβάνουν το ειπωμένο: φταίει η χρεοκοπία του δυτικού πολιτισμού που φώλιασε στην καρδιά τους το μίσος προς κάθε δυτική αρχιτεκτονική δομή που γεννάει «αβυσσαλέο μίσος για τους αλλόδοξους».

Μακάρι να ήταν έτσι. Διότι τότε δεν θα υπήρχε τέτοιο και τόσο παθιασμένο μίσος, ώστε στο πρόσωπο μεμονωμένων και αθώων ατόμων να ξεσπάει η ασίγαστη εγκληματική μονομανία. Αποψή μας είναι ότι τα αίτια των τζιχαντιστικών εγκλημάτων πρέπει να αναζητηθούν στη θρησκεία. «Διά πυρός και σιδήρου». Ηδη από το Κοράνι απουσιάζει η λέξη «αγάπη» και επικρατούν η απειλή και η τιμωρία. «Bellum commune omnium contra omnes» και… όποιον πάρει ο Χάρος. Ασχετο αν περιποιούνται το πρόσωπο με χίλια δυο ψιμύθια, πολιτικά, κοινωνικά, πολιτιστικά ή κινηματογραφικά. Και τι συμπεραίνομε ύστερα από αυτά; «Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας». Και σκέψου καλά συ ο «Δυτικός», αν, τι, πότε και πώς θα φανείς γενναιόδωρος απέναντί τους, π.χ. με ένα τζαμί αφιερωμένο στον «Αγιο Τζιχάντ»…

Ανάγκη ξένων διαιτητών

Ιωάννης Γ. Κουλούρης

Δρ. ΜΗΧΑΝΟΛΟΓΟΣ – ΗΛΕΚΤΡΟΛΟΓΟΣ

Με την έναρξη της νέας ποδοσφαιρικής περιόδου ξεκίνησε πάλι η ίδια ιστορία με τις απαράδεκτες διαιτησίες που εξυπηρετούν τα γνωστά συμφέροντα και σκοπούς.

Οπως φαίνεται το κακό αποκλείεται να διορθωθεί από τις ελληνικές ποδοσφαιρικές ή αθλητικές Αρχές, και η τοποθέτηση ξένου αρχιδιαιτητή δεν πρόκειται να αλλάξει τα πράγματα, γιατί όσο καλή θέληση και να έχει δεν μπορεί να ελέγξει τους μηχανισμούς που υπάρχουν.

Η μόνη λύση είναι αυτή που εφαρμόστηκε μερικές φορές στο παρελθόν, δηλαδή η μετάκληση ξένων διαιτητών τουλάχιστον για την Α’ Εθνική και ενδεχομένως για τη Β’, για όσους συλλόγους επιθυμούν. Εχοντας ο ίδιος διατελέσει προσωπικός διερμηνέας του τότε προέδρου της Επιτροπής Ορισμού Διαιτητών, στα μέσα της δεκαετίας του 1960, έζησα από μέσα τον θεσμό της μετάκλησης ξένων διαιτητών, και μπορώ να βεβαιώσω ότι με τα μέτρα που είχαν ληφθεί τότε για την επιλογή των ξένων διαιτητών και την εξασφάλιση της μη επικοινωνίας τους με παράγοντες του ελληνικού ποδοσφαίρου κατά τη διάρκεια της εδώ παραμονής τους ο θεσμός είχε απόλυτη επιτυχία και ήταν εντελώς αδιάβλητος.

Θεωρώ ότι το κόστος μετάκλησης ξένων διαιτητών με τα σημερινά οικονομικά δεδομένα του ποδοσφαίρου είναι αμελητέο, ενώ το κέρδος του ποδοσφαίρου και της χώρας θα είναι τεράστιο. Σημειώνω ότι τότε για τους κοινούς αγώνες ο διαιτητής ήταν ξένος ενώ οι βοηθοί του Ελληνες, ενώ για τα ντέρμπι όλοι ήταν ξένοι. Σήμερα πιστεύω ότι και οι βοηθοί πρέπει να είναι ξένοι για όλους τους αγώνες, γιατί η διάβρωση έχει προχωρήσει πολύ και τα συμφέροντα είναι μεγάλα.

Κατόπιν τούτων θεωρώ όχι απλά σκόπιμη αλλά επιβεβλημένη τη χρησιμοποίηση ξένων διαιτητών μέχρι να διορθωθούν τα πράγματα και να αποδυναμωθούν τα κυκλώματα. Προφανώς εννοείται ότι θα πρέπει να ληφθούν όλα τα μέτρα που είχαν ληφθεί και τότε για την αδιάβλητη επιλογή των ξένων διαιτητών και ιδίως για τον αποκλεισμό της επικοινωνίας τους με παράγοντες του ελληνικού ποδοσφαίρου πριν από τη διεξαγωγή των αγώνων, λαμβάνοντας υπόψη και τις δυνατότητες επικοινωνίας που παρέχει σήμερα η τεχνολογία.