Οχι, οι Ιταλοί δεν ταιριάζουν στο ελληνικό ποδόσφαιρο!

Ούνα φάτσα, ούνα ράτσα λένε, μήπως όμως τελικά δεν ταιριάζουν τα χνώτα μας στον αθλητισμό;

Την εβδομάδα που πέρασε το μείζον ήταν το πόσο κολλάει ο (Ιταλός) Κλάουντιο Ρανιέρι στο εγχώριο ποδοσφαιρικό «οικοσύστημα». Η ήττα από τους Ρουμάνους ήταν ένα παγωμένο φθινοπωρινό ντους και εγείρει πολλές αμφιβολίες για το κατά πόσο ο ιταλός κόουτς θα καταφέρει να αφήσει το στίγμα του σε μια ομάδα που, ας μην το ξεχνάμε, είναι πολύ ψηλά στη βαθμολογία της FΙFΑ.

Καλό είναι λοιπόν να δούμε τα ιστορικά προηγούμενα και το γιατί δεν πιάνουν οι προπονητές από τη γείτονα χώρα στο ελληνικό πρωτάθλημα.

Ο Ρίνο Μαρτίνι ήταν ο δεύτερος Ιταλός που κατέφθασε στα μέρη μας (πρώτος ο Μάριο Μινούτσι που έπεσε στην επιχείρηση-ανανέωση της ΑΕΚ στις αρχές του ’50) και ήθελε να αφήσει έργο. Επιασε το τιμόνι της Εθνικής, όπως καλή ώρα κάνει τώρα ο Ρανιέρι. Αποτέλεσμα; Εφυγε με συνολικό αριθμό γκολ 8-17, με δύο νίκες, μία ισοπαλία και τέσσερις ήττες σε επτά ματς και χωρίς να τον θυμόμαστε για πολλά. Το μεγαλύτερο κάζο ήταν η συντριβή (1-7!) από τη Γαλλία των σπουδαίων Κοπά και Φοντέν τον Οκτώβριο του 1958. Μετά τον διώξαμε, πήγε στην ΑΕΚ, αλλά ύστερα από ένα χρόνο είδε την πλάτη του Ολυμπιακού και του συμπατριώτη (!) του, Μπρούνο Βάλε. Το νταμπλ κατέληξε στον Πειραιά. Και ο Μαρτίνι με τις κακές σχέσεις και με παίκτες όχι ακριβώς υπέροχους τα άκουσε για το αμυντικό σύστημα, ενώ δικαιολογία ήταν η πρώτη φορά που παίζαμε με προβολείς… Ηταν η εποχή που ερχόταν στην Ελλάδα ο Τρεβιζιάν (σε Εθνικό, Νίκη, Αρη) δίχως κάτι το σπουδαίο, ενώ στα τέλη του ’70 και προτού γίνει επαγγελματικό το ποδόσφαιρο είδαμε τον Μαριάνι σε Εθνικό, Καβάλα, Κόρινθο. Τζίφος. Κάπου εκεί (1979) προέκυψε και ο Μπρούνο Πεζάολα στον Παναθηναϊκό, ένας αργεντινοϊταλός που έχασε σε ντέρμπι με τον Ολυμπιακό και δεν συνέχισε. Αυτό του χρέωσαν, παρότι οι ψαγμένοι επιμένουν ότι ζήτησε παραπάνω χρήματα και δεν τα πήρε από τον κ. Βαρδινογιάννη. Πρέπει να φτάσουμε στο ’99 για να συναντήσουμε την αλήστου μνήμης ιστορία με τον Αλμπέρτο Μπιγκόν. Πήρε τίτλο με Νάπολι και ο κ. Κόκκαλης θεώρησε πως θα ήταν κατάλληλος για να ξεχαστεί ο αναμορφωτής του Ολυμπιακού, Ντούσκο Μπάγεβιτς. Νίκησε στο ντεμπούτο του 2-0 την ΑΕΚ, ο ρέφερι Δημητρόπουλος τα έκανε μαντάρα, πιστολιές έπεσαν στο Μέμπερς Κλαμπ και λίγους μήνες μετά ο Μπιγκόν, που φορούσε για στυλ κασκόλ στον λαιμό, αποχώρησε δίχως στυλ. Ακόμη χειρότερα πήγε ο Μπερέτα – δεν τον άφησαν οι Ζαγοράκης και Βρύζας καν να καθήσει στον πάγκο σε επίσημο παιχνίδι του ΠΑΟΚ το 2010! Ούτε ο Τζένγκα έμεινε για πάνω από 40 ημέρες στο Αιγάλεω.

Τα ιταλικά παλτά σίγουρα πιάνουν περισσότερο χώρο στην Ελλάδα!