Σπύρος Λυκούδης: Ασκήσεις ρομαντισμού

Το μάτι του επισκέπτη της ιστοσελίδας του πέφτει σε δύο χτυπητά στοιχεία για τον επικεφαλής των (πρώην) μεταρρυθμιστών της ΔΗΜΑΡ. Στον τίτλο «ανεξάρτητος βουλευτής» και στο απόσπασμα από τον Τάσο Λειβαδίτη: «Οσο για μένα, έμεινα πάντα ένας πλανόδιος πωλητής αλλοτινών πραγμάτων… αλλά ποιος σήμερα ν’ αγοράσει ομπρέλες από αρχαίους κατακλυσμούς»

Ο Σπύρος Λυκούδης είναι οπωσδήποτε ρομαντικός, δύσκολα όμως μπορεί να χαρακτηριστεί πλανόδιος αφού παρά τις πολιτικές περπατησιές που έκανε τις δύο τελευταίες δεκαετίες παρέμεινε πιστός στον χώρο της ανανεωτικής Αριστεράς. «Μετά τη Μεταπολίτευση ακολούθησα τον βηματισμό και την περιπέτεια της Ανανεωτικής Αριστεράς: ΚΚΕ Εσωτερικού, ΕΑΡ και Συνασπισμός. Εκείνα τα χρόνια η πολιτική και προσωπική μου σχέση με τον Λεωνίδα Κύρκο εξελίχθηκε σε μία σημαντική και στενή φιλία που κράτησε μέχρι την τελευταία του στιγμή» αναφέρει στο αφηγηματικό βιογραφικό του.

Πράγματι, ο Λυκούδης ήταν από τα πιο αγαπημένα παιδιά του Λεωνίδα, ήταν η αδυναμία του ιστορικού ηγέτη που επέλεξε λίγο πριν πεθάνει να του δωρίσει την αγαπημένη του φυσαρμόνικα.

Ο Λυκούδης φυσαρμόνικα ή άλλα μουσικά όργανα δεν παίζει. Γνωρίζει όμως καλά το πολιτικό παιχνίδι. Παλαιό στέλεχος του Συνασπισμού, άρχισε να νιώθει άβολα όταν η Κουμουνδούρου άρχισε να συριζοποιείται. Μολονότι ανήκε στην προεδρική τάση του Νίκου Κωνσταντόπουλου, όταν διαπίστωσε ότι ο ΣΥΝ άρχισε να δένει κόμπο – για εκλογικούς λόγους – τη συνεργασία με τις αρχικές δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ έφτιαξε μαζί με τον Μιχάλη Σαμπατακάκη τη δική του τάση, την Παρέμβαση. Από την Παρέμβαση μεταπήδησε στην Ανανεωτική Πτέρυγα κι αυτό γιατί όλοι τους αντιδρούσαν σχεδόν με αλλεργία στη μονιμοποίηση της συνεργασίας του «περίεργου» ΣΥΡΙΖΑ που αλλοίωνε τη φυσιογνωμία του Συνασπισμού.

Οι ανανεωτές της Κουμουνδούρου μην αντέχοντας τη συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισαν το καλοκαίρι του 2010 στο 6ο Συνέδριο του ΣΥΝ να αποδράσουν από την Κουμουνδούρου. Τότε ιδρύθηκε η Δημοκρατική Αριστερά. Ολοι θεωρούσαν αυτονόητο ότι επικεφαλής έπρεπε να τεθεί ο Φώτης Κουβέλης. Ετσι κι έγινε. Στην εκλογή του έχοντας στο πλευρό του τον Λυκούδη, ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ εξελέγη με ποσοστά Τσαουσέσκου.

Γνώστης. Ο Σπύρος Λυκούδης ήταν το δεξί χέρι, ο εξ απορρήτων του αρχηγού της ΔΗΜΑΡ που τον πρότεινε και για τη θέση του γραμματέα. Η στενή σχέση τους ενοχλούσε λίγο τα υπόλοιπα ιδρυτικά στελέχη όπως τους Δημήτρη Χατζησωκράτη και Θόδωρο Μαργαρίτη, όμως εκείνοι δεν είπαν ποτέ κουβέντα. Παρά μόνο όταν ο Λυκούδης κάνοντας το μπαμ τον Ιούνιο του 2013 διαχώρισε πολιτικά τη θέση του από τον «φίλο Φώτη» για την αιφνιδιαστική αποχώρηση από την τρικομματική μετά το μαύρο στην ΕΡΤ. «Το ίδιο πρωί που φύγαμε από την κυβέρνηση ο Φώτης μού εξηγούσε πώς συμφώνησαν το προηγούμενο βράδυ οι τρεις πολιτικοί αρχηγοί και ότι θα παραμείνουν 2.000 εργαζόμενοι στην ΕΡΤ» έλεγε εκείνες τις ημέρες αποσβολωμένος ο Λυκούδης στους συνομιλητές του, μη μπορώντας να εξηγήσει τη στροφή του προέδρου του κόμματος.

Εκείνες τις ημέρες είχε και άλλον καημό καθώς ακολουθούσε το ιδρυτικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ: «Πρέπει να πάω στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ και δεν θέλω. Θα δω πώς θα το αντιμετωπίσω» έλεγε και τελικά κατάφερε να γλιστρήσει και να στείλει απεσταλμένο. Ολα τα άλλα είναι γνωστά. Η ΔΗΜΑΡ κλονίστηκε πολιτικά, χωρίστηκε σχεδόν στα δύο και οδηγήθηκε σε συνέδριο περί τα μέσα Δεκεμβρίου με τον πρόεδρο και τον (μέχρι τότε) γραμματέα να μην έχουν ανταλλάξει κουβέντα για τα πρακτικά, όπως αποκάλυψε ο ίδιος ο Λυκούδης στην ομιλία του, την οποία διέκοψε
δύο-τρεις φορές για να μην ξεσπάσει σε λυγμούς.

Το συνέδριο προσέφερε 24 έδρες στη μεταρρυθμιστική τάση του Σπύρου Λυκούδη και την απόλυτη πλειοψηφία στην προεδρική πτέρυγα. Ηδη όμως είχε προκύψει νέος εφιάλτης για τη ΔΗΜΑΡ: η Πρωτοβουλία των 58. Ο Λυκούδης και οι μεταρρυθμιστές επιθυμούσαν την ένταξη της Αγίου Κωνσταντίνου στον διάλογο για την Κεντροαριστερά με τους 58. Η ηγεσία είχε αντίθετη γνώμη και απέκλειε οποιαδήποτε επαφή με «το ΠΑΣΟΚ του κ. Βενιζέλου». Ο Φώτης Κουβέλης τράβηξε το σκοινί μέχρι τέλους και αρνήθηκε οποιαδήποτε επικοινωνία με τους 58. Ο Σπύρος Λυκούδης από την άλλη εμφανίστηκε σε μία από τις κεντρικές εκδηλώσεις της Πρωτοβουλίας, κάνοντας τότε τα μέλη της Κίνησης να ελπίζουν ότι μπορεί να υπάρξει φως στο τούνελ. Εις μάτην. Ο κ. Κουβέλης επέμεινε στη στρατηγική του, η οποία άλλωστε ήταν επικυρωμένη από τα όργανα.

Αρχή του τέλους. Η συντριβή στις ευρωεκλογές ανέβασε τους ανανεωτές στα κεραμίδια. Η εκλογική κατρακύλα οδήγησε τις επόμενες ημέρες τον Γρηγόρη Ψαριανό εκτός Κοινοβουλευτικής Ομάδας και τον Ανδρέα Παπαδόπουλο εκτός Κεντρικής Επιτροπής. Ο Λυκούδης δάγκωσε αρκετά τα χείλη του για να μην εκραγεί. Μάλιστα φέρεται να παρακάλεσε τον Φώτη Κουβέλη, όταν δήλωσε παραίτηση, να παραμείνει στην ηγεσία του κόμματος. Η αντίστροφη μέτρηση για την αποχώρηση είχε αρχίσει. Τα όσα συνέβησαν με τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών και με την παραίτηση Κουβέλη εξώθησαν την κατάσταση στα άκρα.

Η έκρηξη ήρθε όταν η Κεντρική Επιτροπή αποφάσισε συνέδριο. Ο Λυκούδης και οι μεταρρυθμιστές προειδοποίησαν ότι δεν θα πάρουν μέρος σε συνέδριο – παρωδία. Δεν εισακούστηκαν. Στο μεταξύ άρχισαν να  σχεδιάζουν την απόδρασή τους. Ο βουλευτής της ΔΗΜΑΡ όργωσε την Ελλάδα το καλοκαίρι συζητώντας με στελέχη της ανανεωτικής Αριστεράς. Επίσης μίλησε ως ηγέτης των ανανεωτικών σε εκδήλωση στο Γκάζι λίγες ημέρες μετά το αναπάντεχο 1,2% της ευρωκάλπης. Η αποχώρηση ήταν θέμα χρόνου και οριστικοποιήθηκε όταν προ δεκαπενθημέρου τα όργανα της ΔΗΜΑΡ απέρριψαν την πρόταση Λυκούδη για επ’ αόριστον αναβολή του συνεδρίου.

Η κατάσταση σήμερα περιγράφεται κάπως έτσι: ο Σπύρος Λυκούδης δηλώνει ότι δεν προτίθεται να κάνει νέο κόμμα, ούτε να συγκροτήσει κάποια πολιτική κίνηση. Θέλει να διαμορφώσει έναν χώρο που θα δώσει ώθηση στην υπόθεση της Κεντροαριστεράς. Ετσι όμως κινδυνεύει να γίνει μία επανάληψη των 58 με τα γνωστά αποτελέσματα. Ο ανεξάρτητος βουλευτής δεν θέλει να ταυτιστεί με το ΠΑΣΟΚ, όμως δεν ξέρει αν μπορεί να το αποφύγει κιόλας. Προς το παρόν δηλώνει ότι σε συνέδριο της Δημοκρατικής Παράταξης που θα φέρει τη σφραγίδα του ΠΑΣΟΚ δεν δύναται να συμμετάσχει. Ομως με τα σημερινά δεδομένα η υπόθεση της Κεντροαριστεράς οδηγεί σε μονόδρομους ή και σε αδιέξοδα. Είναι θέμα χρόνου να φανεί τι θα επιλέξει…