«Οι Κινέζοι σέβονται τους Ελληνες»

Οταν ο Παναγιώτης Σαραντόπουλος ξεκίνησε από το χωριό του, το Στάδιο Τεγέας στην Αρκαδία, να ταξιδέψει στο μακρινό Πεκίνο μαζί με τρεις φίλους του για να συναντήσουν τον μεγάλο έρωτα ενός από αυτούς, μια όμορφη Κινέζα που είχε γνωρίσει ο φίλος τους στην Αγγλία, δεν μπορούσε να φανταστεί ότι έκανε το πιο ουσιαστικό ταξίδι της ζωής του μέχρι τότε.

Αυτό που άρχισε τον Μάιο του 2013 σαν περιπέτεια με φίλους εξελίχθηκε σε πορεία ζωής. Ο 27χρονος Παναγιώτης, απόφοιτος του Πανεπιστημίου Πειραιώς, διαισθάνθηκε φτάνοντας στη μακρινή Κίνα ότι ίσως θα ήταν χρήσιμο η ζωή του να κάνει μια στάση εκεί. Ετσι κατέληξε στην πιο «δυτική» Σαγκάη, όπου στο πολύ γνωστό στην Κίνα Πανεπιστήμιο Φουντάν διδάσκουν σε αλλοδαπούς κινεζική οικονομία. Ο Παναγιώτης σκέφτηκε ότι η ραγδαία οικονομική άνοδος του ασιατικού γίγαντα βρίσκεται ακόμα στην αρχή της και αν μάθει πώς να συναλλάσσεται σωστά μαζί τους, θα μπορούσε να αναπτύξει πολλές εμπορικές αλλά και μορφωτικές επαφές με την Ελλάδα. Γι’ αυτό, παρότι το μεταπτυχιακό είναι στα αγγλικά, άρχισε να μαθαίνει κινεζικά.

«Μου άρεσε πρώτα από όλα που οι Κινέζοι, όταν άκουγαν ότι είμαι Ελληνας, δεν με ρωτούσαν αν έχουμε να φάμε και πώς ζούμε λόγω κρίσης όπως οι άλλοι ξένοι που συναντώ, αλλά πώς είναι η θάλασσα, αν έχω ανέβει στον Ολυμπο, αν πιστεύω στον… Δία και τέτοια! Οι άνθρωποι αυτοί συμπαθούν και σέβονται τους Ελληνες γιατί έχουν ακόμα στο μυαλό τους ότι, όπως και οι ίδιοι, είμαστε απόγονοι μιας χώρας που γέννησε πολιτισμό και όχι μιας χώρας που βασανίζεται από την οικονομική κρίση», λέει στα «ΝΕΑ».

Ο Παναγιώτης Σαραντόπουλος, η έκθεση του οποίου «Τι μας έμαθε η κρίση για την Ελλάδα», δημοσιεύεται παραπλεύρως, είναι ο νικητής της πρώτης υποτροφίας των «ΝΕΩΝ» για τις μεταπτυχιακές του σπουδές, αξίας 10.000 ευρώ. Η ανάδειξή του ανάμεσα στους δέκα τελικούς υποψηφίους για την υποτροφία έγινε κατόπιν συνυπολογισμού της ποιότητας της έκθεσης και της συνέντευξης, με ομόφωνη απόφαση των μελών της κριτικής επιτροπής, διακεκριμένων πανεπιστημιακών Γεωργίου Μπαμπινιώτη, γλωσσολόγου και πρώην υπουργού Παιδείας, Κωνσταντίνου Γάτσιου, πρύτανη του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, Τόνιας Μοροπούλου, πρώην αντιπρύτανη του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου και του διευθυντή των «ΝΕΩΝ» Δημήτρη Μητρόπουλου.

Η ιστορία του Παναγιώτη, όπως τη διηγείται στα «ΝΕΑ», είναι μυθιστορηματική. Μετά την αποφοίτησή του από το Πανεπιστήμιο Πειραιώς άρχισε να ψάχνεται για μεταπτυχιακό, αλλά ποτέ δεν είχε σκεφτεί την Κίνα ώσπου έφτασε εκεί.

Η απόφαση. «Οταν είδα το Πανεπιστήμιο Φουντάν αποφάσισα ότι μου κάνει. Δεν είχα όμως τα χρήματα, η οικογένειά μου δεν είναι πλούσια. Εχω ωστόσο τον αγαπημένο μου παππού Παναγιώτη, ο οποίος μόλις άκουσε ότι ο εγγονός του θέλει να κάνει μεταπτυχιακό στη Σαγκάη προσφέρθηκε να με επιχορηγήσει τουλάχιστον για την προετοιμασία. Τον ευγνωμονώ γι’ αυτό. Επέλεξα τη Σαγκάη γιατί είναι πιο “ευρωπαϊκή” από το Πεκίνο. Πριν πάω όμως σκέφτηκα ότι χωρίς να μάθω κινέζικα δεν θα μπορούσα να αποκτήσω ουσιαστικές επαφές. Αρχισα εντατικά μαθήματα στην Ελλάδα και τον περασμένο Σεπτέμβριο έφτασα τελικά στη Σαγκάη, για προετοιμασία και για τη γλώσσα. Βοήθησε πολύ και η φίλη μου, την οποία γνώρισα εκεί, είναι Κινέζα! Επίσης, επειδή έπρεπε να εργαστώ για να σπουδάσω, βοήθησαν και κάποια παιδάκια στα οποία άρχισα να κάνω μαθήματα αγγλικών. Αλλά βοήθησε και… το κουνγκ φου!».

Ο Παναγιώτης μέσα σε ένα χρόνο δεν έκανε μόνο προετοιμασία για το μάστερ – που άρχισε κανονικά πλέον πριν από λίγες ημέρες –  αλλά έκανε επίσης σχέση, έπιασε δύο δουλειές (η δεύτερη σε ένα γραφείο που εξοπλίζει ελληνικά πλοία με αναλώσιμα!) και στον ελεύθερο χρόνο του γράφτηκε και σε μια σχολή κουνγκ φου. Στην Ελλάδα έκανε τάε κβον ντο και βρήκε ευκαιρία να ασχοληθεί ξανά με τις πολεμικές τέχνες! «Καθώς ήμουν ο μόνος ξένος εκεί μέσα, νόμιζαν ότι ήξερα και στην αρχή έφαγα πολύ ξύλο, μέχρι να καταλάβουν ότι δεν ήμουν και πολύ προχωρημένος!» λέει.

Ο Παναγιώτης, αναγκάστηκε να εργαστεί παράλληλα. Αρχικά βρήκε δουλειά στο ελληνικό προξενείο, κατόπιν στην εταιρεία που εξοπλίζει πλοία. Ο κινέζος εργοδότης του όταν άκουσε ότι είναι Ελληνας, αντί για τεστ, του ζήτησε να ζωγραφίσει με τρεις γραμμές έναν αριθμό μεγαλύτερο του τρία και μικρότερο του τέσσερα. Ο Παναγιώτης το σκέφτηκε και ζωγράφισε το «π», δηλαδή το 3,14. Πήρε τη θέση.

Η Σαγκάη, λέει, είναι μια τεράστια αγορά με ελλείψεις σε διάφορα πράγματα, όπως λ.χ. στο ποιοτικό αλλά όχι πανάκριβο φαγητό. Στόχος του είναι να μάθει αρχικά πολύ καλά τη γλώσσα, μετά τα πάντα για το πώς γίνονται οι μπίζνες στην Κίνα και κατόπιν να αποδώσει στη χώρα μας τις γνώσεις του, παρέχοντας συμβουλευτικές υπηρεσίες για το εμπόριο, για τον τρόπο να σπουδάσει κάποιος σε καλά κινεζικά πανεπιστήμια αναλαμβάνοντας διαπραγματεύσεις, βοηθώντας στις εξαγωγές και εισαγωγές κ.ά.

Το κόστος ζωής
Στο πανεπιστήμιο ο Παναγιώτης ζει στη φοιτητική εστία πληρώνοντας πανάκριβα ένα μικρό δωμάτιο (300 ευρώ τον μήνα, όταν οι κινέζοι φοιτητές πληρώνουν 100 ευρώ το έτος!). Σε αντιστάθμισμα, η ζωή είναι φθηνότερη και δεν ξοδεύει πάνω από 300 ευρώ τον μήνα. Πρέπει όμως να υπολογίσει και τα δίδακτρα, που είναι 6.000 ευρώ τον χρόνο, οπότε αναγκάστηκε να εργαστεί παράλληλα. Πάντως θεωρεί ότι η Κίνα προσφέρεται για ανάπτυξη οποιασδήποτε εμπορικής δραστηριότητας και, επιπλέον, χάρη στη συμπάθεια που τρέφουν οι Κινέζοι για τους Ελληνες η επαφή καθίσταται ευκολότερη

«ΤΑ ΝΕΑ» εύχονται στον πρώτο τους υπότροφο όλη την καλή τύχη.