Η δικτατορία του φεγγαριού

«Εσείς τι θα κάνετε με την πανσέληνο;». «Ο,τι κάναμε και πριν από λίγα χρόνια. Τίποτα!». Η ερώτηση συλλογική, η απάντηση προσωπική, κόντρα στις ψυχαναγκαστικές λειτουργίες στην «Παντάνασσα» του facebook που γιορτάζει άπαξ του μηνός.

Συλλήβδην ενδώσαμε σε αυτήν τη λατρευτική συνωμοσία της φεγγαράδας και τιγκάρουν κάθε τόσο οι διαδικτυακοί τοίχοι με σπονδές στην πανσέληνο που εκλαμβάνεται ως περίπου θαύμα, κάτι σαν την «Παναγιά στα τζάμια». Λες και υπάρχει περίπτωση να μη στρογγυλέψει ξανά το φεγγάρι σε 28 ημέρες ακριβώς.

Ετσι και προχθές… Αλάλιασαν οι συμπολίτες μου στην ιντερνετική γειτονιά. Αναρωτιούνται κάποιες που ποτέ δεν διεκδίκησαν καν το δικαίωμα της εκτροπής «ίσως φταίνε τα φεγγάρια που πολλοί με λέν’ τρελή». Και οι άλλοι, βγάζουν την ευτυχισμένη οικογένεια φεγγαρόβολτα και ποστάρουν φωτογραφίες ενώ συγχρόνως στέλνουν φεγγαρομηνύματα στην γκόμενα… Αλήθεια, πόσο στενή πρέπει να είναι μια ζωή ώστε να τη γεμίζει, σαν μοκέτα από τοίχο σε τοίχο, ένα φεγγαράκι μου λαμπρό;

Μετά την αυγουστιάτικη, τη μεγαλύτερη του χρόνου, είχαμε την πρώτη του φθινοπώρου, η επόμενη λογικά θα είναι η πανσέληνος του «Οχι», του Νοεμβρίου η πανσέληνος του Πολυτεχνείου, μετά η χριστουγεννιάτικη και μετά η πρώτη της χρονιάς. Αναρωτιέμαι αν του Φεβρουαρίου θα είναι η πανσέληνος της Υπαπαντής ή του Αγίου Βαλεντίνου.

Διεκδικώντας λοιπόν το δικαίωμα να φτιάχνω εγώ τα φεγγάρια μου και όχι να με φτιάχνουν εκείνα, «…έχει πανσέληνο απόψε και δεν είναι καθόλου ωραία».