[Ανάλυση] Αι ειδοί του Μαρτίου

Κατά τους λατίνους ιστοριογράφους, ο Γάιος Ιούλιος Καίσαρ είχε προειδοποιηθεί από τον οιωνοσκόπο Σπουρίννα «να φοβάται τας ειδούς του Μαρτίου». Ο Καίσαρας δεν σκέφθηκε τον Βρούτο και η ιστορία του ολοκληρώθηκε τον Μάρτιο του 44 π.Χ. Ο Μάρτιος, ωστόσο, έχει αποδειχθεί καλός μήνας για τον Φώτη Κουβέλη και αναλογίες του Σπύρου Λυκούδη με τον Βρούτο δεν είναι εύκολο να εντοπιστούν, έστω και αν μια πολυετής – πολιτική και προσωπική – σχέση τυφλής εμπιστοσύνης φαίνεται ότι έλαβε άδοξο τέλος.      

Ηταν Μάρτιος του 1987 όταν ο Φώτης Κουβέλης άρχισε να αναδεικνύεται στο πολιτικό στερέωμα, καταγράφοντας μάλλον μια απρόσμενη νίκη στις κάλπες του Δικηγορικού Συλλόγου Αθήνας. Από εκείνο τον Μάρτιο άρχισε επίσης να καταγράφεται και μια ικανότητά του να ακροβατεί ανάμεσα σε αντικρουόμενες καταστάσεις και να επενδύει σε αλλοπρόσαλλες συμμαχίες. Η ιστορία του ’87 και οι χειρισμοί που είχαν γίνει από τον Κουβέλη ίσως έχουν ενδιαφέρον για τους οιωνοσκόπους που προσπαθούν να προφητεύσουν σήμερα όσα έρχονται τον Μάρτιο του 2015 – και μαζί τους τον επόμενο ένοικο του Προεδρικού Μεγάρου.

Τότε ο Κουβέλης κατάφερε να βρεθεί στον δεύτερο γύρο του ΔΣΑ, ακολουθώντας τον γαλάζιο πρόεδρο του Συλλόγου, Νώντα Ζαφειρόπουλο, που είχε εξασφαλίσει ισχυρό προβάδισμα για επανεκλογή. Ο Ζαφειρόπουλος έχασε, αφού ο Κουβέλης κινήθηκε σε μια γραμμή δημοκρατικής συμπαράταξης, εξασφαλίζοντας τη στήριξη του Ανδρέα Τσουδερού (ΠΑΣΟΚ) και του Λέοντα Αυδή (ΚΚΕ). Η επικράτησή του εξέπληξε, αλλά μόλις δύο χρόνια μετά, με φόντο τη γαλαζοκόκκινη συγκυβέρνηση του ’89, άφησε τον Σύλλογο στα χέρια του δεξιού Σωτήρη Πολύδωρα και μετακόμισε στο υπουργείο Δικαιοσύνης.       

Η παράταξη Κουβέλη στους δικηγόρους έζησε εμφυλιοπολεμικές καταστάσεις από αυτή την επιλογή, παρόμοιες με εκείνη που βιώνει σήμερα η ΔΗΜΑΡ, με φόντο μια μετακόμιση Κουβέλη στην Προεδρία της Δημοκρατίας. Σε αυτό ο Λυκούδης δεν μπορεί να θεωρηθεί Βρούτος – εισηγείται και προσυπογράφει ένα τέτοιο άλμα.

Στη βάση αυτή, η έξοδος Λυκούδη από τη ΔΗΜΑΡ μπορεί να φανεί χρήσιμη στον Κουβέλη, αφού αφήνει τριγύρω του μια πλειοψηφία στο κόμμα η οποία σπρώχνει για συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ταυτόχρονα θα μπορούσε να βγάλει από το αδιέξοδο της προεδρικής εκλογής και τους Σαμαρά – Βενιζέλο. Δείχνει να είναι άλλη μια αλλοπρόσαλλη κατάσταση που διαχειρίζεται ο Κουβέλης, η οποία πιέζει και το δίδυμο της νέας συγκυβέρνησης να λάβει έγκαιρα αποφάσεις για τον υποψήφιο πρόεδρο. Διαφορετικά, ο Κουβέλης θα μπορούσε να επενδύσει σε ένα μετεκλογικό τοπίο και σε μια επανασύνδεση με τον ΣΥΡΙΖΑ – αν η προσδοκία της μετακόμισης παραμένει μέχρι τον Μάρτιο ζωντανή…